ΑΤΕΧΝΩΣ / Μίμης Βρονταμίτης, ο καπετάνιος που έσωζε ανθρώπινες ζωές στη Μακρόνησο και βοηθούσε τους εξόριστους φαντάρους με κίνδυνο της ζωής του

Το διήμερο 29 Φλεβάρη – 1 Μάρτη του 1948 γράφεται στη Μακρόνησο μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας που συναγωνίζεται στη φρίκη τις θηριωδίες των ναζί καταχτητών.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Σωτηρία Μπέλλου: Με πνίγει τούτη η οργή…

Αύγουστος ήταν που ήρθε στη ζωή (1921), Αύγουστος (27 Αυγούστου 1997) και που κίνησε για το τελευταίο της ταξίδι η Σωτηρία Μπέλλου. Αδάμαστη, απροσκύνητη, ασυμβίβαστη, όπως πορεύτηκε για εβδομήντα έξι χρόνια.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Αντώνης Αγγελούλης (Βρατσάνος), ο θρυλικός αρχιμπουρλοτιέρης του ΕΛΑΣ, διοικητής της Ταξιαρχίας Σαμποτέρ του ΔΣΕ

«Για τους σαμποταριστές μας δεν υπάρχουνε φραγμοί
Το φανέρωσαν στην πάλη, στα γεφύρια, στη γραμμή.
Τα χέρια κάτω από τη γη, τη γη την πατρική,
εκδίκηση στον κάθε εχθρό, ΕΚΔΙΚΗΣΗ – ΦΩΤΙΑ – ΦΩΤΙΑ!..»

(Από το τραγούδι των μπουρλοτιέρηδων του ΔΣΕ)

Με τη στρατιωτική του καθοδήγηση και δράση έγινε φόβος και τρόμος για τους γερμανούς καταχτητές στην περιοχή του Ολύμπου και, στη συνέχεια, για τον καθοδηγούμενο από τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές κυβερνητικό στρατό στις κορφές του Γράμμου και του Βίτσι. Με την αταλάντευτη πορεία ως το τέλος της ζωής του, μένοντας πιστός στις αρχές και στα ιδανικά για τα οποία δεν δίστασε ποτέ να αναμετρηθεί με τον θάνατο, πέρασε στο πάνθεον των ηρώων του λαϊκού επαναστατικού κινήματος που έμειναν για πάντα ήρωες στη λαϊκή συνείδηση και μνήμη.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Χοσέ Μαρτί: «Θα πεθάνω με το πρόσωπο στον ήλιο!»

Στις 19 Μάη του 1895 έχασε τη ζωή του σε μάχη, στον πόλεμο κατά της ισπανικής αποικιοκρατίας, ο ποιητής, στοχαστής, πολιτικός, συγγραφέας, και δημοσιογράφος, ο Κουβανός επαναστάτης Χοσέ Μαρτί. Ο εθνικός ήρωας της Κούβας, ο Απόστολος της Κουβανικής Ανεξαρτησίας όπως τον αποκαλούν οι Κουβανοί, αφιέρωσε τη ζωή του στην πάλη για την ανεξαρτησία και την ενότητα όλων των λαών της Λατινικής Αμερικής κατά του ισπανικού και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Άνθρωποι, όσο η καρδιά χτυπά θυμηθείτε! Η ηρωίδα Νατάσσα Κατσουέφσκαγια

«Κάθε άνθρωπος γεννιέται για έναν σκοπό. Δεν είναι σημαντικό αν θα ζήσεις λίγο ή πολύ, φτάνει να μπορέσεις να βάλεις έστω ένα κόμμα στο βιβλίο της ζωής…»

ΑΤΕΧΝΩΣ / Βασίλης Διαμαντόπουλος: Μάθε παιδί μου, να αγωνίζεσαι…

Συμπληρώθηκαν δεκαέξι χρόνια από τη μέρα (5 Μάη του 1999) που έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός και δάσκαλος του θεάτρου Βασίλης Διαμαντόπουλος.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Λεβ Γιασίν, η «μαύρη αράχνη» της κόκκινης αρμάδας

Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών, ένας αθλητής που προπορεύτηκε της εποχής του, ο κορυφαίος -των κορυφαίων- τερματοφύλακας στον κόσμο για τον 20ο αιώνα και ίσως ο μεγαλύτερος στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Λεβ Ιβάνοβιτς Γιασίν, έφυγε πρόωρα από τη ζωή (μόλις στα 60 του χρόνια) μια μέρα σαν σήμερα, στις 20 Μάρτη του 1990, αφήνοντας στη μνήμη των φίλων του ποδοσφαίρου μερικές από τις ομορφότερες στιγμές του αθλήματος και το όνομά του χαραγμένο με χρυσά γράμματα στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού.

ΕΝΩΜΕΝΟ ΚΤΙΣΤΑΔΙΚΟ: Σωτηρία Βασιλακοπούλου

Η Σωτηρία Βασιλακοπούλου ήταν φοιτήτρια της Παντείου (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο) και μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας (ΚΝΕ). Στις 28 Ιούλη του 1980, μαζί με συντρόφους της, νέα παιδιά, βρισκόταν έξω από την πύλη του εργοστασίου “ETMA” και μοίραζαν προκηρύξεις στους εργάτες. Η Σωτηρία δολοφονήθηκε από την εργοδοσία με φριχτό τρόπο. Πούλμαν της επιχείρησης που μετέφερε εργάτες που σχόλασαν, με την ρητή εντολή να περάσει με μεγάλη ταχύτητα από την πύλη (για να μην προλάβουν οι εργάτες να απλώσουν τα χέρια τους και να πάρουν τις προκηρύξεις), πέρασε από πάνω της και την πολτοποίησε.

Οικοδόμος: Μπάμπης Γκολέμας (1932-2014)

Ο Μπάμπης Γκολέμας έφυγε σήμερα από τη ζωή. Απόγονος εκείνης της γενιάς των αλύγιστων κομμουνιστών που αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους  στον αγώνα για τα δίκια του λαού, με τη στάση του έδωσε το παράδειγμα και ενέπνευσε τις νεώτερες γενιές των συνεχιστών του αγώνα. Στους ―νεαρούς κάποτε― αναγνώστες των εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής», θα μας μείνει αξέχαστη η εμβληματική μορφή του. Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα 21 Ιούλη στις 3 μ.μ. στο νεκροταφείο της Ηλιούπολης και θα είναι πολιτική.

Οικοδόμος: Η ιστορία μιας θρυλικής φωτογραφίας

Την Παρασκευή 30/5/2014 γνωστή φιλο-χρυσαυγίτικη φυλλάδα δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα της μια εμβληματική φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή που απεικονίζει αντάρτισσα του ΕΛΑΣ με το ντουφέκι στο χέρι!

Οικοδόμος: Το ήθος του κομμουνιστή

Παρακολούθησα χτες το βράδυ  (26/4) ένα μέρος από την τηλεοπτική  εκπομπή «Στην υγειά μας» που ήταν αφιερωμένη (με αφορμή τα δυο χρόνια απουσίας του) στον Δημήτρη Μητροπάνο. Καλεσμένοι της εκπομπής άνθρωποι, ως επί το πλείστον καλλιτέχνες, που είχαν συνδέσει με κάποιο τρόπο τη ζωή τους με αυτή του μεγάλου καλλιτέχνη. Ανάμεσά τους ο Θανάσης Παφίλης.

Οικοδόμος: «Τι είναι στ’ αλήθεια ο άνθρωπος;» - Στερνός αποχαιρετισμός στον Σάκη Μπουλά

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη «γνωριμία» μου με τον Σάκη Μπουλά, το 1981, στις θρυλικές συναυλίες των Θάνου Μικρούτσικου και Χρήστου Λεοντή. «Η μπαλάντα του έμπορα», που τραγούδησε, σημάδεψε τα χρόνια της πρώτης νιότης, αυτά που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «της αθωότητας». Ο Μπρεχτ, με τη φωνή του Σάκη Μπουλά, μας εξηγούσε  με λόγια απλά  τι θα πει εκμετάλλευση.

Οικοδόμος: Κυρία με «Κ»

Μένει μια γεύση πικρή, κάθε φορά που φεύγει από τη ζωή ένας σημαντικός άνθρωπος εκείνης της παλιάς γενιάς που και αποτύπωμα άφησαν με το έργο τους και η ζωή τους σημαδεύτηκε από την αξιοπρέπεια και τη λεβεντιά. Με το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου είναι σα να σβήνει ένα φως.  Και σαν ένα αόρατο χέρι να αρπάζει μαζί με τον άνθρωπο και την εποχή που έζησε. Απομένει όμως η μνήμη για να ανατρέχεις στα δύσκολα και κάποιες φορές να μελαγχολείς από την αναπόφευκτη, άνιση σύγκριση με το σήμερα.

Η Τζένη Βάνου ανήκε στη γενιά των καλλιτεχνών που δεν έκαναν εκπτώσεις. Των εργατών της τέχνης, των μπεσαλήδων, που δούλεψαν σκληρά, που  δεν τους θάμπωσαν τα φώτα της επιτυχίας. Και άλλοι  καλλιτέχνες ξεχώρισαν με το χάρισμα της φωνής τους, έκαναν σπουδαίες καριέρες, έφτασαν στην κορυφή, πέρασαν και έφυγαν. Όμως αυτοί που κέρδισαν την πλατύτερη αποδοχή του κόσμου και την αγάπη του, ήταν όσοι δεν τον κορόιδεψαν ποτέ με τις επιλογές τους, όσοι ήξεραν να στέκονται το ίδιο καλά και πίσω από τους προβολείς,  όσοι είχαν να του δώσουν κάτι παραπάνω από μεγάλα τραγούδια: Ψυχή, ήθος, σεμνότητα, αξιοπρέπεια.

Οικοδόμος: Πρώην βουλευτής παραπονιέται πως «δεν τα βγάζει πέρα». Εσείς;…

«Στη Βουλή εθεάθη σύμφωνα με τον Βηματοδότη, ο πρώην αντιπρόεδρός της βουλής, μη εκλεγείς βουλευτής του ΠΑΣΟΚ  Γρηγόρης Νιώτης. Όπως αναφέρει η στήλη, τον άκουσαν να παραπονιέται ότι αντιμετωπίζει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα και ότι δεν τα βγάζει πέρα. Συγκεκριμένα, έλεγε ότι έχει μηνιαίο εισόδημα 1.600 ευρώ και έξοδα 3.500 ευρώ.»

ΕΝΩΜΕΝΟ ΚΤΙΣΤΑΔΙΚΟ: Στη μνήμη του Αλέκου Θεοδωρακόπουλου

Αλέκος Θεοδωρακόπουλος

Ο Αλέκος ο Θεοδωρακόπουλος ήταν πλακάς. Πρωτοσυναντηθήκαμε  σε μια από τις δυτικές εργατοσυνοικίες της Αθήνας. Καταγόταν από ένα χωριό της Αρκαδίας, το Βυζίκι, αλλά από μικρό παιδί βρέθηκε στην πρωτεύουσα κυνηγώντας  το μεροκάματο στις οικοδομές. Όταν τον γνώρισα ήταν ήδη συνδικαλιστής και μέλος του ΚΚΕ. Ο Αλέκος ήταν  για μας τους νεολαίους κάτι σαν καθοδηγητής μαζί και φύλακας-άγγελος στις δράσεις μας. Δεν ήταν λίγες οι φορές που, σε περιόδους έντονες όπως οι προεκλογικές, επιστρέφοντας αργά τη νύχτα από το Συνδικάτο στη συνοικία, μας συνόδευε για περιφρούρηση στις εξορμήσεις της αφισοκόλλησης και αφού μας έβρισκε το ξημέρωμα στο δρόμο, αυτός καβάλαγε το μηχανάκι του και έφευγε κατευθείαν για το μεροκάματο στο γιαπί, μην προλαβαίνοντας να κοιμηθεί μια στάλα και να ξεκουραστεί.  Ο Αλέκος ήταν πάντα μπροστάρης, στις απεργίες,  στις πορείες, σε όλες τις πρωτοβουλίες στο μαζικό κίνημα, και στις κινητοποιήσεις.

Γνωριστήκαμε καλά την εποχή που έγινε το καθοδηγούμενο από την κυβέρνηση Α. Παπανδρέου δικαστικό πραξικόπημα στη ΓΣΕΕ. Θυμάμαι μια από τις πρώτες φορές τότε που βγήκαμε για «πανό» στη γειτονιά. Είμασταν συγκεντρωμένοι, ένα τσούρμο άπειροι νεολαίοι, στα γραφεία με όλα τα σύνεργα έτοιμα  και περιμέναμε έναν σύντροφο που ήταν έμπειρος στην αναρρίχηση και στο δέσιμο των σκοινιών. Η ώρα περνούσε και ο σύντροφος, επειδή του είχε συμβεί κάτι σοβαρό, δεν ερχόταν. Πάνω που συζητάγαμε πως θα γίνει η δουλειά (γιατί έπρεπε να γίνει οπωσδήποτε εκείνη τη νύχτα), καταφτάνει στα γραφεία ο Αλέκος.

«Τι έγινε ρε σύντροφοι, τι πάθατε μωρέ;». Δεν προλάβαμε να του πούμε τι έγινε και βάζει μια φωνή: «Καλά και τι καθόμαστε τώρα εδώ και το συζητάμε; Φύγαμε!». Και τις επόμενες ώρες να ανεβαίνει ο Αλέκος στις κολώνες, να τεντώνει, να δένει τα σκοινιά και παράλληλα να μας εξηγεί βήμα βήμα  πώς γίνεται η κάθε κίνηση και να μας μαθαίνει όλα τα «μυστικά». Πολύ αργά τη νύχτα εμείς γυρίσαμε στο σπίτι για ύπνο, έχοντας μόνο να πάμε για μάθημα το μεσημέρι, ενώ ο σύντροφος ο Αλέκος  έπρεπε να πάει στο μεροκάματο για να ζήσει την γυναίκα και τα δυο μικρά παιδιά του.

Ο Αλέκος (αριστερά με το μουστάκι) πάντα στην πρώτη γραμμή.
(Φωτογραφία: από το αρχείο της Ομοσπονδίας Οικοδόμων)

Αυτός ήταν ο Αλέκος Θεοδωρακόπουλος,  ο καλός συνάδελφος, ο αφοσιωμένος σύντροφος, ένας δραστήριος αγωνιστής στρατευμένος στην υπόθεση της εργατικής τάξης.  Οι συνάδελφοί του αναγνωρίζοντας την προσφορά του τον είχαν εκλέξει πρώτα στο Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου των πλακάδων και στη συνέχεια, όταν όλα τα οικοδομικά Σωματεία ενώθηκαν στο Συνδικάτο μας, στη Διοίκησή του. Είχε εκλεγεί επίσης στη Διοίκηση και στο Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας Οικοδόμων, την οποία εκπροσώπησε κάποιες φορές και σε συνέδρια στο εξωτερικό.

Ο Αλέκος έφυγε άδικα, μόλις στα τριάντα του χρόνια, χτυπημένος από ανίατη αρρώστια. Ήταν Νοέμβρης του 1987, σε κάποιο στρατόπεδο στην άλλη άκρη της Ελλάδας, όταν έφτασε μέσω τηλεφώνου το κακό νέο. Δεν περνούσε από το χέρι μου να βρεθώ μαζί με τους συναδέλφους και συντρόφους που τον αποχαιρέτησαν στο τελευταίο του ταξίδι. Ας είναι αυτές οι γραμμές ένα κόκκινο γαρίφαλο πάνω στο μνήμα του. 

 

[ΑΠΡΙΛΗΣ 2013]

Οικοδόμος: Ο τερματοφύλακας με τα μαύρα

Στις 20 του Μάρτη 1990, φεύγει από τη ζωή (σε ηλικία εξήντα ετών) ένας από τους θρύλους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Σοβιετικός τερματοφύλακας Λεβ Γιασίν.  Με την χαρακτηριστική μαύρη εμφάνισή του, αγωνίστηκε σε περισσότερα από 600 παιχνίδια με τα χρώματα της Ντιναμό Μόσχας, ενώ φόρεσε και 78 φορές τη φανέλα με το εθνόσημο της Σοβιετικής Ένωσης. Συμμετείχε σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα ποδοσφαίρου (Μουντιάλ), ενώ το 1956, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης πανηγύρισε την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατέκτησε  με την ΕΣΣΔ το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο Λεβ Γιασίν αναδείχτηκε καλύτερος Ρώσος αθλητής του αιώνα, σε ψηφοφορία που διοργάνωσε ο σύνδεσμος αθλητικών συντακτών της Ρωσίας, ενώ θεωρείται ως ο καλύτερος τερματοφύλακας του 20ου αιώνα στον κόσμο.

Γεννήθηκε το 1929, από γονείς εργάτες. Άρχισε να δουλεύει από  12 ετών λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Αγωνιζόταν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, με την ομάδα του εργοστασίου που δούλευε, και γρήγορα ξεχώρισε με το ταλέντο του, με αποτέλεσμα να τον αποκτήσει η Ντιναμό Μόσχας. Τη σταδιοδρομία του στον επαγγελματικό αθλητισμό ο Λεβ Γιασίν την άρχισε το 1949. Η πρώτη του συμμετοχή με την Ντιναμό δεν ήταν επιτυχημένη κι έτσι ο νεαρός Γιασίν δεν αγωνίστηκε ξανά, μέχρι το 1953. Στο διάστημα που δεν αγωνιζόταν έπαιξε -με επιτυχία- σε μια ομάδα χόκεϊ. Στη συνέχεια επανήλθε και έπαιξε βασικός για 22 χρόνια. Την τελευταία φορά που υπερασπίστηκε το τέρμα της ομάδας του ήταν στις 27 του Μάη 1971, σε έναν αγώνα όπου οι καλύτεροι παίκτες της Ντιναμό Μόσχας αντιμετώπισαν τη Μικτή Κόσμου (Εουσέμπιο, Μπόμπι Τσάρλτον, Γκερντ Μύλλερ κ.α.), υπό τα βλέμματα 103.000 θεατών. Το ματς τελείωσε ισόπαλο 2-2.

Ο θρυλικός βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Πελέ δήλωσε κάποτε πως ο Γιασίν δεν είναι απλώς μεγάλος μάστορας και ένας από τους καλύτερους γκολκίπερ της σύγχρονης εποχής. Το παιχνίδι του άφησε εποχή στην ανάπτυξη της τέχνης του τερματοφύλακα. Ο Γιασίν διέθετε θαυμάσιο συντονισμό κινήσεων και αστραπιαία αντίδραση. Είχε την ικανότητα να προβλέπει την εξέλιξη της επίθεσης. Τις μονομαχίες του πρόσωπο με πρόσωπο με τους επιθετικούς τις κέρδιζε ουσιαστικά όλες. Σε 270 ματς φύλαξε απόρθητο το τέρμα του και απόκρουσε πάνω από 150 πέναλτι. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: «Η χαρά να βλέπεις τον Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα είναι η μόνη που μπορεί να ξεπεράσει την χαρά από την απόκρουση ενός πέναλτι». Οι έξοδοί του μακριά από το τέρμα, το ρίξιμο-πάσα της μπάλας με το χέρι εδραιώθηκαν για πάντα στην πρακτική του παιχνιδιού των γκολκίπερ. Γι’ αυτό ως σήμερα αυτές τις σίγουρες πάσες με το χέρι τις αποκαλούν «πάσες Γιασίν».

Ο Γιασίν δεν ήταν μόνο μεγάλος ποδοσφαιριστής. Όσοι τον γνώρισαν έλεγαν πως ήταν ένας καλός άνθρωπος. Ο συμπαίκτης του Γιασίν, παλιός τερματοφύλακας και διεθνής με την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ, μετέπειτα αθλητικός σχολιαστής Βλαντίμιρ Μασλατσένκο, λέει σχετικά:

 «Ο Λεβ ήταν σπουδαίο παιδί. Εξαιρετικά πρόσχαρος, δημιουργούσε καλές σχέσεις με τους γύρω του. Είχε τεράστιο κύρος. Στο εξωτερικό το σοβιετικό ποδόσφαιρο ήταν γνωστό μόνο χάρη στο όνομα Λεβ Γιασίν. Συναγωνιζόμασταν καλά και ήμαστε καλοί φίλοι. Ορισμένες φορές ζούσαμε στο ίδιο νούμερο (δωματίου). Όμως συνήθως διέμενε στον τόπο παραμονής και προπονήσεων της ομάδας, ή στις υπηρεσιακές αποστολές με τον Ιγκόρ Νέττο  (μεγάλο χαφ, ο οποίος για δέκα χρόνων ήταν αρχηγός της Εθνικής). Ο ένας ήταν της «Σπαρτάκ», ο άλλος της «Δυναμό» - και οι δυο φανατικοί εκπρόσωποι των ομάδων τους, όμως στην Εθνική δεν τσακώνονταν ποτέ. 

Στο γήπεδο υπάρχει μια ομάδα. Δεν είναι τυχαίο που η Εθνική Σοβιετικής Ένωσης αναδείχτηκε Ολυμπιονίκης και πρωταθλήτρια Ευρώπης. Πραγματικά, ήταν εποχή λαμπρών παικτών, ένας από τους οποίους ήταν ο Λεβ Γιασίν. Έχω τις δικές μου αρχές και απόψεις για τη ζωή, για την ποδοσφαιρική τέχνη. Όμως όταν άκουσα δυο φορές τον Λεβ Γιασίν να λέει ότι ‘σήμερα ο καλύτερος μας τερματοφύλακας είναι ο Βλαντίμιρ Μασλατσένκο…’ Όταν τέτοιος άνθρωπος εκφράζεται με τέτοια λόγια για σένα, δεν είναι μόνο όπως το βάλσαμο για την ψυχή, είναι αναγνώριση των δημιουργικών υπηρεσιών και της τέχνης και ικανότητας να δουλεύεις. Τέτοιος ήταν για μένα ο Γιασίν».

Αυτός ο σπουδαίος αθλητής, λόγω σοβαρών προβλημάτων με την υγεία του αναγκάστηκε να χάσει το ένα πόδι του. Και έτσι όμως δεν τα κατάφερε. Στις 20 του Μάρτη 1990, ο Λεβ Γιασίν έφυγε από την ζωή λόγω επιπλοκών που δημιουργήθηκαν στο ακρωτηριασμένο πόδι του.

Ο Γιασίν σε νούμερα:

Αγωνίστηκε σε 812 παιχνίδια συνολικά στην καριέρα του.

320 παιχνίδια βασικός στη Ντιναμό Μόσχας.

78 διεθνείς εμφανίσεις (δέχτηκε 70 γκολ).

13 αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου (4 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ).

2 εμφανίσεις στην «επίλεκτη ενδεκάδα (ΧΙ) κόσμου» (το 1963 κόντρα στην Αγγλία - 1968 κόντρα στην Βραζιλία).

Τιμητικό παιχνίδι από την ΦΙΦΑ το (1971).

480 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ.

Διακρίσεις:

Ευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς, Βραβείο (1963).

4η θέση στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλου (1966).

3 φορές Καλύτερος τερματοφύλακας της ΕΣΣΔ (1960,1963,1966).

22 επίσημες σεζόν με τον ίδιο σύλλογο (1950 - 1970).

Τάγμα του Λένιν (1967).

Ολυμπιακό Τάγμα (1986).

Χρυσό Τάγμα της FIFA για την Αρετή (1988).

Χρυσό μετάλλιο «του σφυριού και του δρεπανιού» (αστέρι) του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργατιάς μαζί με το Τάγμα του Λένιν (ισάξιο με το στρατιωτικό βραβείο «Ήρωας της ΕΣΣΔ») (1989).

Τίτλος του «Καλύτερου Τερματοφύλακα του Αιώνα» της FIFA, , και μέλος της «Ενδεκάδας (ΧΙ) του Αιώνα» της ΦΙΦΑ (2000).

Χρυσός Παίκτης της Ρωσίας από την Ποδοσφαιρική Ένωση της Ρωσίας, ως ο πιο εξέχων παίκτης τους τα τελευταία 50 χρόνια (Νοέμβριος 2003 για τον εορτασμό του Ιωβηλαίου της UEFA).

Πηγές:

1). «Λεβ Γιασίν: Η ‘Μαύρη Αράχνη’ του ποδοσφαίρου!», του Δημ. Δρίζου στο onsports.gr

2). «Τον αποκαλούσαν ‘μαύρο πάνθηρα’», στο Η φωνή της Ρωσίας

 

[μάρτης 2013]

ΕΝΩΜΕΝΟ ΚΤΙΣΤΑΔΙΚΟ: Κώστας Τερζάκης: «Ψυχή βαθιά κι αγώνας!»

Φωτ. 1: Κώστας Τερζάκης

«-Τι κάνουμε τώρα Κώστα μέσα στην καταχνιά, στα ρόπαλα, στο γύψο, στις αλυσίδες της χούντας;
-Τη δουλειά μας… τη δουλειά μας!
-Μπορείς να τα βάλεις μ’ αυτά τα θεριά συνάδελφε;
-Και μ’ αυτά και μ’ άλλα, μόνο ψυχή βαθιά! Αγώνας! Αν κιοτέψουμε εμείς οι οικοδόμοι με τ’ όνομα, αν ξεσφίξουν οι γροθιές της παραγωγής και της πάλης όλης της εργατιάς, συνάδελφε, όπου ζούμε, μοχθούμε κι αγωνιζόμαστε, τότε κακά ξεμπερδέματα… Αέρα θέλει ο χορός. Εμπρός!

Κάπως έτσι άκουσα τη φωνή του ένα απόβραδο στο Βύρωνα, στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Δεν τον γνώριζα, με συνεπήρε εκείνη η λαγαρή και καθάρια του φράση. Εκείνη η φωνή του. Εκείνο το φλογερό πάθος!
Αμέσως σταμάτησε κι ο παραμικρός θόρυβος.
-Ποιος είναι; Ρωτώ.
-Ο δικός μας, λέει, ο μπετατζής… Δεν τον ξέρεις; 
Ντράπηκα εκείνη τη μαστοράντζα που χειροκροτούσε με κάτι χερούκλες βαριές, πελώριες, που χτίζουν την Αθήνα μας και τον καινούργιο μας κόσμο, τον κόσμο του πρωτομάστορα της δουλειάς και της πάλης Κώστα Τερζάκη!»[1]

Σε αυτές τις λίγες γραμμές σκιαγραφείται η προσωπικότητα του κομμουνιστή, συνδικαλιστή ηγέτη, οικοδόμου Κώστα Τερζάκη. Του ανθρώπου που σε όλη του τη ζωή, από διάφορα μετερίζια, έδινε ακούραστα μάχες δύσκολες και νικηφόρες, όλες εκτός από την τελευταία.

Φωτ. 2: Πανελλαδική Συνδιάσκεψη Οικοδόμων, 1963.
Στο βήμα ο Κώστας Τερζάκης

Ο Κώστας Τερζάκης γεννήθηκε το 1927. Σε ηλικία δεκαέξι χρόνων μπαίνει στις γραμμές της ΕΠΟΝ. Τον ίδιο χρόνο (1943) πιάνεται από τα Τάγματα Ασφαλείας και κρατείται για αρκετό χρονικό διάστημα στη φυλακή. Πήγε στρατιώτης το 1951. Κατά τη διάρκεια της θητείας του «ταλαιπωρήθηκε» αρκετά λόγω των κοινωνικών φρονημάτων του. Απολύθηκε το 1953 και πιάνει δουλειά στην οικοδομή (σιδεράς στα μπετά). Τον ίδιο χρόνο γράφεται στο Σωματείο Μπετόν-Αρμέ και γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Σε σύντομο χρονικό διάστημα εκλέγεται σύμβουλος στη διοίκηση του σωματείου, γραμματέας και αργότερα πρόεδρος, θέση που θα παραμείνει μέχρι το θάνατό του. Το 1962 εκλέγεται γραμματέας της Συντονιστικής Επιτροπής Οικοδόμων. Υπερασπίζοντας τα εργατικά συμφέροντα βρίσκεται κατά διαστήματα στη φυλακή το 1960, το ΄62 και το ΄64. Πρωτοπόρος στους αγώνες των εργατών οικοδόμων αναδεικνύεται με τη μαχητικότητα και την πλατιά αντίληψη -που διαθέτει- των καθηκόντων της εργατικής τάξης σε έναν από τους πιο άξιους και αγαπητούς ηγέτες της.

Τον Γενάρη του 1966 επικεφαλής  διαμαρτυρίας του σωματείου του στο ΙΚΑ, μετά την εξαίρεση των σιδεράδων του κλάδου από τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, συλλαμβάνεται –για μια ακόμα φορά- από την Ασφάλεια και οδηγείται στη φυλακή. «Η σύλληψη των μπετατζήδων συνδικαλιστών Κ. Τερζάκη και Χ. Παυλίδη […] προκάλεσε θύελλα οργής στους οικοδόμους. […] στις 3/2/1966 40.000 οικοδόμοι της Αθήνας και του Πειραιά κατέβηκαν σε 24ωρη απεργία».[2] Σε ένδειξη συμπαράστασης οι οικοδόμοι της Λάρισας πραγματοποιούν και αυτοί συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Μετά από την πίεση των εργατών οι δυο συνδικαλιστές αποφυλακίζονται.

Φωτ. 3: Κώστας Τερζάκης

Μετά την απεργία της 14 Απρίλη 1967 -τελευταία απεργία των οικοδόμων, πανελλαδικά, πριν τη δικτατορία των συνταγματαρχών- περνάει στην παρανομία. Συλλαμβάνεται το 1969 από όργανα της Ασφάλειας. Δικάζεται μαζί με άλλα συνδικαλιστικά στελέχη και κρατιέται στη φυλακή περίπου δυο χρόνια. Στη συνέχεια στέλνεται στην εξορία για να μείνει εκεί αρκετό χρόνο. Έπαιξε ενεργό ρόλο στην πάλη κατά της χούντας και συνέβαλε στην αποφασιστική παρουσία των εργατών στον αγώνα του πολυτεχνείου το 1973. Ύστερα από το Πολυτεχνείο περνάει ξανά στην παρανομία δουλεύοντας μέρα νύχτα για την ανασυγκρότηση του οικοδομικού κλάδου.  Μετά  την πτώση της χούντας ξαναστήνει, μαζί με άλλα στελέχη, το Σωματείο Μπετόν-Αρμέ. Στις πρώτες βουλευτικές εκλογές κατεβαίνει υποψήφιος με το ΚΚΕ και παίρνει 13.000 σταυρούς. 

Ο Κώστας Τερζάκης ήταν υπόδειγμα οικογενειάρχη, αγωνιστή, ηγέτη. Κατά την τριαντάχρονη αγωνιστική του πορεία το ηθικό του ανάστημα ήταν τέτοιο που οι αντίπαλοί του  -αντίπαλοι των ιδεών του- απόφευγαν πάντα να συγκρουστούν μαζί του.  Το χάρισμα του λόγου σε συνδυασμό με τη βαθιά γνώση των προβλημάτων της εργατικής τάξης ήταν στοιχεία που συγκροτούσαν τον ολοκληρωμένο συνδικαλιστή ηγέτη.

Συντέλεσε αποφασιστικά στο ξεπέρασμα των αδυναμιών των οικοδομικών σωματείων, πρωτοστάτησε στο χτίσιμο της ενότητας του κλάδου και βοήθησε με τις ικανότητες του να επιλυθούν αρκετά προβλήματα των οικοδόμων, όπως η καθιέρωση του 7ωρου που ξεκίνησε από τους μπετατζήδες για να απλωθεί στη συνέχεια σε όλες τις ειδικότητες του κλάδου.

Η εργατιά τα γνώριζε και τα εκτιμούσε όλα αυτά, γι’ αυτό στο άκουσμα της είδησης του πρόωρου θανάτου του, στις 18 Ιούνη 1975, συγκλονίστηκε.  Ήταν χιλιάδες οι εργάτες που δείχνοντας τη μεγάλη αγάπη και εκτίμησή τους στον ηγέτη τους τον αποχαιρέτησαν από κοντά στο τελευταίο του ταξίδι. Στη διάρκεια της παρανομίας του ο Τερζάκης αρρώστησε και μη μπορώντας να πάει στο γιατρό η υγεία του έπαθε ανεπανόρθωτη βλάβη. Πάλεψε σκληρά για δυο μήνες με το θάνατο μέχρι να χάσει τη μοναδική μάχη απ’ όσες έδωσε.

Φωτ. 4: 1964. Από επίσκεψη της Βουλγαρικής Ομοσπονδίας
Οικοδόμων. Ο Κώστας Τερζάκης στο βάθος αριστερά.

«Μα ούτε κι αυτοί οι δυο μήνες, οι στερνοί της ζωής του δεν τον διπλώσαν μέσα στον πόνο του και στον πονεμένο εαυτό του. Τόξερε πως φεύγει για πάντα. Και η ζωή, μ’ όλες τις πίκρες της, είναι γλυκιά κι εκείνος έσβηνε μέσα σ’ ένα αδιάκοπο λαϊκό προσκύνημα και χαμογελούσε στο θάνατο.
-Πως πάμε Κώστα;

-Παλεύουμε! Παλεύουμε! 
Θάνατο θα το πεις αυτό; Αυτός είναι ο Εργάτης!»[3]

Το παράδειγμα του Κώστα Τερζάκη εμπνέει τους νέους αγωνιστές της εργατικής τάξης στον αγώνα για τα ζωτικά ζητήματά της, στην πάλη για μια καλύτερη ζωή, για έναν δίκαιο και ανθρώπινο κόσμο.

«Τις τελευταίες του μέρες, σ’ ένα διάλογό μας, μου είπε πως θα φύγει από τη ζωή. Δεν έκλαψε. «Λυπάμαι, μου είπε, γιατί αφήνω πίσω μου ένα μεγάλο αγώνα, τον πιο ωραίο της ζωής, αφήνω το κόμμα μου, το δοξασμένο ΚΚΕ, τους συντρόφους μου, τους ηρωικούς μπετατζήδες». Αυτά ήταν λόγια ανθρώπου που έζησε σαν κομμουνιστής, που αγάπησε σαν κομμουνιστής, που δοξάστηκε σαν κομμουνιστής, που έκανε οικογένεια σαν κομμουνιστής. Ας είναι υπερήφανη η οικογένειά του, τα παιδιά του, που είχαν πατέρα έναν ήρωα της εργατικής τάξης.»[4]

Ο Κώστας Τερζάκης ζει στους σύγχρονους αγώνες της εργατικής τάξης για να διαφεντέψει το παρόν και το μέλλον της. Δεν πεθαίνει το ήθος, η παλικαριά, η αυταπάρνηση. Δεν πεθαίνουν  οι άνθρωποι που αγάπησαν τον άνθρωπο, γι’ αυτόν αγωνίστηκαν και γι’ αυτόν πέθαναν.

Παραπομπές:

1)   Από τη στήλη του Νίκου Παπαπερικλή (υπογράφει με το ψευδώνυμο «Φιλικός») «Ζωή και πάλη», Ριζοσπάστης 22 Ιούνη 1975.

2)   Αναστάση Γκίκα, «Από την πείρα του κινήματος των οικοδόμων στην Ελλάδα», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2013.

3)    Ριζοσπάστης, ό.π.

4)   Από επιστολή του Παντελή Στολίδη, φίλου του Κώστα Τερζάκη, που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη στις 13 Ιούλη 1975.

Φωτογραφίες:

1)    Από τον Ριζοσπάστη

2)    Από το βιβλίο του Αναστάση Γκίκα: «Από την πείρα του κινήματος των οικοδόμων στην Ελλάδα», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2013.

3)    Από το βιβλίο του Ηλία Στάβερη: «Οικοδόμοι, ηρωικοί αγώνες μιας εφταετίας 1960-1967», εκδόσεις Παρασκήνιο, Αθήνα 2003.

4)    Από το βιλίο του Ηλία Στάβερη, ό.π.

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Κώστας Πουρναράς (Μπόσης): «Για τον δρόμο που πήρα δεν το μετάνιωσα» - Όψεις της ζωής και του έργου του

 "κλικ" στον σύνδεσμο:

 http://kostasbosis.blogspot.gr/2012/12/blog-post.html

Άντε, Μαριλίζα! Με το καλό και υπουργός σε «Κυβέρνηση της Αριστεράς»...

Η Μαριλίζα μπολιάζεται την "Μεγάλη Αριστερά" του ΣΥΡΙΖΑ

Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, το ντροπαλό κορίτσι του ΠΑΣΟΚ (κάποτε), που έκανε και για ένα φεγγάρι την Γραμματέα «του κινήματος» (αν θυμάμαι καλά), και την υπουργό (αυτό το θυμάμαι καλύτερα)… έκανε χτες δυναμική (επαν)εμφάνιση μέσω της «Αυγής», της εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ.

"Την ημέρα των εκλογών για την ανάδειξη αντιπροσώπων για την πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, διάλεξε η Αυγή για να φιλοξενήσει άρθρο της πρώην αναπληρώτριας υπουργού Εξωτερικών (με το ΠΑΣΟΚ).

Θα υπάρξει κι άλλο άρθρο την επόμενη βδομάδα άραγε;

Μαριλίζα και ΣΥΡΙΖΑ θα "περάσουν βέρες";

....Αναμένοντας τις εξελίξεις στη νέα σοσιαλδημοκρατία του ΠΑ.ΡΙΖ.Α

Το άρθρο της Μαριλίζας τιτλοφορείται  "Εναλλακτική πρόταση και αλλαγή πολιτικής" και μπορείτε να το δείτε εδώ. (Από τον Κόκκινο Τύπο)"

Γράφει μεταξύ άλλων η Μαριλίζα στην "Αυγή":

«Σήμερα, απαιτείται εναλλακτική πρόταση και αλλαγή πολιτικής. Απαιτείται μακροπρόθεσμη στρατηγική εξόδου από την κρίση και σθεναρή διαπραγμάτευση τόσο για τη χώρα μας όσο και τη συνολική ευρωπαϊκή προοπτική. Όσοι αυτοαναγορεύονται ως οι γνήσιοι και μοναδικοί «ευρωπαϊστές» που επιδιώκουν τη συγκρότηση ενός δήθεν ευρωπαϊκού μετώπου ως μανδύα εγκλωβισμού στον αδιέξοδο μονόδρομο της κρατούσας νεοφιλελεύθερης πολιτικής, αποδυναμώνουν και τελικά υπονομεύουν τόσο τη διαπραγματευτική δύναμη της χώρας μας, όσο και την προοπτική αλλαγής πλεύσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.»

Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές, λέει η… σοσιαλίστρια Μαριλίζα.

Έτσι γίνεται πάντα. Τα ποντίκια εγκαταλείπουν το πλοίο την ώρα που βουλιάζει. Ο -κάποτε αδιάρρηκτος-  πράσινος συνεκτικός ιστός που λέγεται «εξουσία» έγινε κουρέλι και ένα ένα τα ορφανά, του… «παλιού» αλλά και του «νεότερου» ΠΑΣΟΚ, στριμώχνονται στην ουρά για να εξασφαλίσουν μια καρέκλα στα εγκαίνια του καινούργιου μαγαζιού που άνοιξε. Και «όλοι μαζί» να συγκροτήσουν την «νέα» και ωραία» και «μεγάλη» και «δημοκρατική παράταξη». Ααα… και της «αριστεράς». Κι "όλοι μαζί" να είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα… Τι ωραία που θα ΄τανε, λέει,  να τα βρούμε κάποτε «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ». Ο Αλέξης δεν θα κουραστεί να μας το λέει και να προσπαθεί γι’ αυτό. (Και) η Μαριλίζα το κατάλαβε. 

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που... εξακολουθούν να μην «καταλαβαίνουν» και να τους «κόβουν» τη σούπα… 

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

«Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει»*… Λάκη σε πήραμε χαμπάρι…

Από δω το έφερνε (με πολύ προσεκτικά στοχευμένο «χιούμορ», από πέρυσι) ο ευφυέστατος Λαζόπουλος, από κει το πήγαινε… φέτος δεν κρατήθηκε. Ανάμεσα στις γραφικές φιγούρες από «ρεπορτάζ»  που «βγάζουν γέλιο», ανάμεσα σε μπινελίκια, φτηνά «καλαμπουράκια», μούντζες, γριές, «πορδές» και ανέκδοτα «επιπέδου σχολείου», χτες το βράδυ «άδειασε» επιτέλους το «περιεχόμενό» του στις οθόνες μας, και όπως φάνηκε τον ζόριζε πολύ:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=oZB5RJHttms

(το βίντεο από το redwildwind) 

Ο Λάκης περνάει για ηλίθιους το ακροατήριό του και «μεταφράζει» τα κομμένα λόγια της Αλέκας Παπαρήγα (σταματάει το βίντεο πριν ολοκληρώσει τη φράση της), όπως βολεύουν τον ίδιο και τον αγαπημένο του ΣΥΡΙΖΑ. Παρερμηνεύοντας και συκοφαντώντας τη στάση του ΚΚΕ και κάνοντας και λίγο τον… χαζό στο τέλος, ότι χρειάζεται… «απουκουδουπητή» για να «καταλάβει»... 

 Όχι Λάκη, μην «τρελαθείς». Κατάλαβες πολύ καλά τι είπε η Παπαρήγα. 

 Κι εμείς καταλάβαμε καλά πια. Εσένα. 

 Δεν είναι μεμπτό ένας καλλιτέχνης σαν τον Λαζόπουλο, που πουλάει «αριστεροσύνη» σε πολύ συμφέρουσα (για τον ίδιο) τιμή, τόσα χρόνια από την τηλεόραση, να στηρίζει σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε προκαλεί εντύπωση το μένος του εναντίον του ΚΚΕ. Το να είσαι πραγματικά με το μέρος του εργάτη, του άνεργου, του φτωχού, τώρα στα δύσκολα, απαιτεί «ξεβόλεμα», θέλει αυξημένες «αντοχές». 

 Το να υπηρετείς πιστά το σύστημα που σε ανέδειξε, σε εξέθρεψε και σε ανέβασε «ψηλά» είναι ευκολότερο. Και  προσοδοφόρο.

*Ελληνική παροιμία. 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]