Μένει μια
γεύση πικρή, κάθε φορά που φεύγει από τη ζωή ένας σημαντικός
άνθρωπος εκείνης της παλιάς γενιάς που και αποτύπωμα άφησαν με το έργο τους και
η ζωή τους σημαδεύτηκε από την αξιοπρέπεια και τη λεβεντιά. Με το θάνατο ενός αγαπημένου
προσώπου είναι σα να σβήνει ένα φως. Και σαν ένα αόρατο χέρι να
αρπάζει μαζί με τον άνθρωπο και την εποχή που έζησε. Απομένει όμως η μνήμη για να ανατρέχεις στα δύσκολα και
κάποιες φορές να μελαγχολείς από την αναπόφευκτη, άνιση σύγκριση με το σήμερα.
Η
Τζένη Βάνου ανήκε στη γενιά των καλλιτεχνών που δεν έκαναν εκπτώσεις. Των
εργατών της τέχνης, των μπεσαλήδων, που δούλεψαν σκληρά, που δεν τους θάμπωσαν τα φώτα της επιτυχίας. Και
άλλοι καλλιτέχνες ξεχώρισαν με το χάρισμα της φωνής τους, έκαναν
σπουδαίες καριέρες, έφτασαν στην κορυφή, πέρασαν και έφυγαν. Όμως αυτοί που
κέρδισαν την πλατύτερη αποδοχή του κόσμου και την αγάπη του, ήταν όσοι δεν τον
κορόιδεψαν ποτέ με τις επιλογές τους, όσοι ήξεραν να στέκονται το ίδιο καλά και
πίσω από τους προβολείς, όσοι είχαν να
του δώσουν κάτι παραπάνω από μεγάλα τραγούδια: Ψυχή, ήθος, σεμνότητα, αξιοπρέπεια.
