στηθάγχη / Στον σοφό παππού μου Ιούλιο Βερν

Σε μια άκρη της βιβλιοθήκης, το ένα σφιχτά δίπλα στο άλλο. Ταλαιπωρημένα εξώφυλλα και σελίδες ωχρές, ποτισμένες με τη μυρωδιά που αφήνει πίσω του το πέρασμα του χρόνου. Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραν, Μιχαήλ Στρογκώφ, Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος, Είκοσι χιλιάδες λεύγες υπό την θάλασσαν, Ο γύρος του κόσμου σε ογδόντα ημέρες, είναι μερικά από τα πρώτα μου βιβλία· από εκδοτικούς οίκους όπως ΑΣΤΗΡ, ΑΛΜΑ, ΓΕΜΕΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ, εκεί κοντά στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄70.

Οικοδόμος / Με αφορμή την μη κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη

Η ανάρτησή μας Α ρε Σύντροφε πόσο μας λείπεις… στάθηκε αφορμή να διατυπωθούν από αναγνώστες και κάποια σχόλια για την μη κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη από το Κόμμα του, το ΚΚΕ. Παίρνουμε  λοιπόν και εμείς την αφορμή να καταθέσουμε σε λίγες γραμμές μερικές σκέψεις για αυτό το ζήτημα.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Ο τελευταίος χορός της Κατερίνας Γώγου

Τέσσερις μέρες πριν τις πρόωρες εκλογές του Οκτώβρη του 1993, μια είδηση «στριμωχνόταν» στις τελευταίες γραμμές των προεκλογικών δελτίων ειδήσεων: «Η ηθοποιός Κατερίνα Γώγου, 53 ετών, βρέθηκε νεκρή την Κυριακή και μόλις χτες διαπιστώθηκε η ταυτότητά της»… Την επόμενη μέρα ξεκινούσαν τα αφιερώματα στον Τύπο, οι δηλώσεις και οι βιο(αγιο)γραφίες, όλα αυτά δηλαδή στα οποία η Κατερίνα Γώγου είχε γυρισμένη ―πάντα― την πλάτη.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Οικοδόμος στη ζώνη του λυκόφωτος

Το επάγγελμα του οικοδόμου δίνει απεγνωσμένα μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Η ανεργία τσακίζει παραπάνω από το 90% των εργαζόμενων του κατασκευαστικού κλάδου. Όσων, δηλαδή, δεν εγκατέλειψαν απελπισμένοι τα αστικά κέντρα για να βρουν καταφύγιο στα χωριά τους ή για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Τα λίγα μεροκάματα κάθε χρόνο κι αυτά συνήθως «μαύρα» και χωρίς ασφάλιση, γίνονται δυσεύρετα. Η απόγνωση έχει χτυπήσει από καιρό την πόρτα του οικοδόμου. Ειδικά ο άνεργος οικοδόμος μιας «κάποιας» ηλικίας, που δεν θεωρείται (και δεν είναι) νέος, αλλά και που απέχει χρόνια από τη σύνταξη, δέχεται ακόμα μεγαλύτερη πίεση. Έχει να αντιμετωπίσει εκτός του βιοπορισμού του ίδιου και της οικογένειάς του, εκτός της καθημερινής ανασφάλειας και του σαρακιού της αβεβαιότητας και τη βουβή «κριτική» του κοινωνικού περίγυρου ότι «δεν τα κατάφερε στη ζωή του».

Οικοδόμος / Σιγά μην τα παρατήσω

Τα εκλογικά αποτελέσματα αφήνουν γεύση πικρή. Τα τελευταία χρόνια συνέβηκαν γεγονότα και καταστάσεις που κανείς «μέσος» άνθρωπος δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μπορεί να συμβούν και ακόμα χωρίς να κουνηθεί φύλλο. Τίποτα βέβαια δεν έγινε-γίνεται τυχαία, όλα εξηγούνται και αναλύονται, όλα έχουν αιτία, αρχή, διάρκεια και φυσικά τέλος (όταν αποφασίσει ο λαός να το δώσει).

ΑΤΕΧΝΩΣ / Τράτζικ…

― Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι απλά ένα κακό αποτέλεσμα για το λαό. Πρόκειται για την επισφράγιση μιας «αυτοκτονικής» πορείας που μεθοδεύτηκε με την –στα ουσιώδη- συνεργασία ή ανοχή όλων των κομμάτων του ευρωμονόδρομου και με την «διακριτική», αυτή τη φορά, εποπτεία των Βρυξελλών (βλ. Μέρκελ: «Οι εκλογές αυτές αποτελούν μέρος της λύσης και όχι της κρίσης»).

Οικοδόμος / Στα τέσσερα

Πάρε λοιπόν, «αριστερέ» κομπάρσε τη συμφωνία για την οποία αγωνιούσες και μην ανησυχείς: Η πατρίδα σου δεν αλλάζει ήπειρο: «Μένουμε Ευρώπη»! Ξέραψε λοιπόν τώρα από το στρώμα τα ευρουλάκια σου, τίμιε μικροβολεψάκια και πήγαινέ τα πίσω στην τράπεζα και νιώσε ανακούφιση, χεσμένε  μικρομίζερε, όταν θα τα βλέπεις να εξατμίζονται ―όπως οι ελπίδες που σου καλλιέργησαν οι ίδιοι που τώρα σε πείθουν ότι «δεν γινόταν αλλιώς»― εξοφλώντας παλιές και νέες «οφειλές» και «εισφορές».

ΑΤΕΧΝΩΣ / «Ο δάσκαλος πρέπει να λέει την αλήθεια» – 40 χρόνια από την απεργία πείνας του Γιάννη Βαγενά

«Μια πρόχειρη τέντα στημένη ανάμεσα σε δυο μουριές. Στη σκιά της, καθισμένος σ’ ένα ξύλινο σκαμνάκι ένας δάσκαλος. Το προαύλιο του 19ου δημοτικού σχολείου Νίκαιας είναι γεμάτο από κόσμο. Αρχές καλοκαιριού, η σχολική χρονιά βαδίζει προς το τέλος της. Γύρω από το δάσκαλο οι μαθητές του, κάποιοι από τους συναδέλφους του, όλος ο συνοικισμός.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Όχι Αλέξη

Αν ζούσε κανείς ως παρατηρητής τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα της «κρίσης» δεν θα δυσκολευόταν να αντιληφτεί το μένος της λυκοσυμμαχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των «καλών παιδιών» τους που κυβέρνησαν τη χώρα μέχρι τον Γενάρη, εναντίον των εργαζομένων και των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Οδοιπορικό στο φαράγγι του Φάγγου. 70 χρόνια μετά, ο Άρης ανασαίνει ακόμα εκεί…

Η πρώτη απόπειρα να προσεγγίσουμε στο φαράγγι του Φάγγου, έξω από τη Μεσούντα Άρτας (χάρτης),  έγινε έναν σχεδόν χρόνο πριν και ήταν, όπως αποδείχτηκε, αναγνωριστική. Απροετοίμαστοι ουσιαστικά, χωρίς να γνωρίζουμε την περιοχή και το βαθμό δυσκολίας που έχει μια τέτοια αποστολή, και με μόνο εφόδιο τη δίψα να φτάσουμε μέχρι το συγκεκριμένο σημείο, μπήκαμε ―χωρίς να είμαστε βέβαιοι ότι ήταν αυτό― στο αχάραχτο μονοπάτι και αφού διασχίσαμε μερικά μέτρα αμφιβολίας γυρίσαμε πίσω.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Θανάσης Βέγγος, ο Μακρονησιώτης αγωνιστής της ζωής και της τέχνης

«Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω ταλέντο κανένα, μόνο αυτή τη φάτσα που, κοίταξέ την, κοίταξέ την καλά και διάβασε. Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα».*

ΑΤΕΧΝΩΣ / «Ρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω;»…

«Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ’ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θάμαι πια εγώ, θάναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά τον θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν. Όσο υπήρχα με φοβόσουν. Όσο υπήρχα δε με άντεχες. Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ. Είναι καλύτερο ν’ αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με τη φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. κι ας μου φαίνονταν γελοίο.»

ΑΤΕΧΝΩΣ / Για ποια αξιοπρέπεια μιλάτε ρε γαμώτο;

Κατά τρόπο μαγικό ―με το πάτημα θαρρείς ενός κουμπιού― καταραμένες λέξεις που τόσο σημάδεψαν τη ζωή μας αντικαταστάθηκαν από νέες· έπαψαν να τις χρησιμοποιούν οι αναλυτές που μπουκώνουν μασημένη σκέψη τους ταλαιπωρημένους εγκεφάλους μας. Τα πουκάμισα έξω αντικατέστησαν τις γραβάτες, οι ψευτοκουτσαβακισμοί τον υπερβάλλοντα ζήλο και οι αποφάσεις για-όλα-αυτά-που-θα-γίνουν-για-μένα-χωρίς-εμένα παίρνονται τώρα σε δωμάτια ξενοδοχείων και όχι σε αίθουσες υπουργείων.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Να πιει ο «κομαντάντε», να ξεδιψάσει… (Μια αληθινή ιστορία)

(Η ιστορία είναι αληθινή. Μόνο τα ονόματα άλλαξα.)

Μερικές φορές από το τίποτα σχεδόν ξεπηδούν στη μνήμη εικόνες που ανασυνθέτουν παλιά περιστατικά, παραμερισμένα στις σκοτεινές σήραγγες της ανελέητης καθημερινότητας. Φτάνει μια αφορμή, ένας ήχος, μια μυρωδιά, ένα πρόσωπο που μοιάζει με κάποιο άλλο, δυο λόγια κάποιου φίλου και σηκώνονται τότε τα κασμαδάκια της λήθης και σκάβουν τη φλέβα της ψυχής και βγάζουν στο φως κάποια απ’ όσα η ζωή αποθήκευσε εκεί με τα χρόνια. Θύμησες, έγνοιες, αγωνίες, φόβους, όνειρα, κατάρες… Ή μια γλυκόπικρη ιστορία από κείνες που μπορεί να συμβαίνουν δίπλα μας κάθε στιγμή και να μη τις «διαβάσουμε» ποτέ. Που αν τύχει όμως και τις «διαβάσουμε» μάς γεμίζουν με συναισθήματα που μόνο ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να αισθανθεί.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Ένα ποίημα και μια φωτογραφία για τη σιωπή

Πολλές φορές η σιωπή μιλά και έχει πολλά να μάς πει, φτάνει οι κεραίες μας να είναι ευαίσθητες και δεκτικές. Πάντα θαύμαζα τους ποιητές που με μια χούφτα λέξεις μπορούν να γεμίσουν τις πιο απόμερες γωνιές της ανθρώπινης ψυχής. Ο Τάσος Λειβαδίτης κατέχει μια θέση ξεχωριστή ανάμεσά τους. Ποιητής της σιωπής, της πληγωμένης αισιοδοξίας και των πιο ―ίσως― άπιαστων ονείρων.

Οικοδόμος / Ημεροδρόμος. Αύριο τι;

Μερικές φορές μπορεί να τα έχει κανείς όλα ―ικανότητες, όρεξη για σκληρή δουλειά, ανθρώπους να τον στηρίζουν― και να του λείπει η εξυπνάδα. Εκείνο το στοιχείο δηλαδή που από τη στιγμή που γεννιέται μέχρι να πεθάνει, το σύστημα (αυτό το σύστημα) του πιπιλίζει το μυαλό ότι είναι το κυριότερο που χρειάζεται για να ξεχωρίσει από τους άλλους.

ΑΤΕΧΝΩΣ / «Νικολάκη μη παίζεις με τα κανάλια!!»

Τη θυμάμαι καλά. Μεγάλη σε όλες τις διαστάσεις της. Κλεισμένη σε ένα ξύλινο κουτί που γυάλιζε και τη μια όψη του την κάλυπτε ένα σκούρο τζάμι. Δίπλα στο τζάμι ξεχώριζαν δυο σειρές από κουμπιά και διακόπτες, πάνω από την ονομασία της μάρκας. Η θέση της πάνω σ’ ένα στενό τραπεζάκι με ένα ράφι χαμηλά και ψηλόλιγνα πόδια που κατέληγαν σε μικρά ροδάκια. Τη ράχη της στόλιζε πάντα το αριστοτεχνικά πλεγμένο από τα χέρια της μάνας λευκό σεμέν που, πριν την ανοίξει, το γύριζε και το δίπλωνε προς τα πάνω με προσοχή, και όταν την έκλεινε το επανέφερε στη θέση του «ζυγίζοντας» με το βλέμμα της τις αποστάσεις και διορθώνοντας μέχρι να επιτευχθεί η συμμετρία.

ΑΤΕΧΝΩΣ / «Για να χτίσεις γιοφύρι πρέπει να πιάνει το χέρι και η καρδιά σου» ― Γεφύρι της Πλάκας (1866-2015)

Χτίστηκε σε μια εποχή που τα μόνα υλικά που υπήρχαν ήταν αυτά που παρείχε απλόχερα η φύση. Όμως για να ανεγερθεί ένα οικοδομικό έργο δεν είναι αναγκαία μόνο τα οικοδομικά υλικά. Η γνώση, η τεχνική, το μεράκι, ο κόπος και, πολλές φορές, η ανθρώπινη θυσία είναι «υλικά» που συνήθως δεν τα πιάνει το ανθρώπινο μάτι. Κάθε έργο μετά την αποπεράτωσή του, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα αξιολογηθεί από τους χρήστες του, και όλα τα έργα, από έναν κοινό μαντρότοιχο μέχρι την Ακρόπολη, άλλο λιγότερα και άλλο περισσότερα, πάντα έχουν κάτι να πουν.

Οικοδόμος: Καλό κουράγιο σύντροφοι…

Μέθυσαν κάποιοι αριστεροί φίλοι από το κρασί της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και πάνω στο μεθύσι τους άρχισαν τους «παραλογισμούς». Στο  ιστολόγιο και στον γράφοντα καταλογίζουν ότι αντιμετωπίζουμε εχθρικά και με πικρόχολα σχόλια τη νέα κατάσταση που άρχισε να διαμορφώνεται μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Έτσι ας μου επιτραπεί  το πρώτο πρόσωπο καθώς (και) αυτό το κείμενο δεν διεκδικεί δάφνες πολιτικής ανάλυσης αλλά μια από καρδιάς και ντόμπρα τοποθέτηση.

Οικοδόμος: Οι άνεργοι της Πετρούπολης εχθροί της «πατρίδας»

Ένα ακόμα δείγμα του τι ακριβώς εννοούν κυβέρνηση και αστικά ΜΜΕ όταν αναφέρονται στην πατρίδα, αποκαλύφτηκε μέσα από την συνομιλία του δήμαρχου Πετρούπολης Βαγγέλη Σίμου (εκλέχτηκε με τη Λαϊκή Συσπείρωση) και του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης σε πρωινή «ενημερωτική» εκπομπή του MEGA.