ΑΤΕΧΝΩΣ / «Ο δάσκαλος πρέπει να λέει την αλήθεια» – 40 χρόνια από την απεργία πείνας του Γιάννη Βαγενά

«Μια πρόχειρη τέντα στημένη ανάμεσα σε δυο μουριές. Στη σκιά της, καθισμένος σ’ ένα ξύλινο σκαμνάκι ένας δάσκαλος. Το προαύλιο του 19ου δημοτικού σχολείου Νίκαιας είναι γεμάτο από κόσμο. Αρχές καλοκαιριού, η σχολική χρονιά βαδίζει προς το τέλος της. Γύρω από το δάσκαλο οι μαθητές του, κάποιοι από τους συναδέλφους του, όλος ο συνοικισμός.

Οικοδόμος / Η ενδοσχολική βία δεν αντιμετωπίζεται με τα ΜΑΤ κ. υπουργέ…

"Τη συγκρότηση επιτροπής που θα εξετάσει τη συμβολή της Αστυνομίας στην αντιμετώπιση του φαινομένου της ενδοσχολικής βίας ανακοίνωσε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Γιάννης Πανούσης"!!!, σύμφωνα με την Αυγή που θεώρησε περιττό να σχολιάσει την είδηση.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Ο Βαγγέλης δεν χώραγε σε μια κοινωνία που ξαφνικά ανακάλυψε ότι έχασε την παρθενιά της…

Το σκηνικό που στήθηκε μετά την ανακάλυψη της σορού του Βαγγέλη είναι γνώριμο. Πόνος βαθύς αλλά και κροκοδείλια δάκρυα, ειδικοί και «ειδικοί», ερευνητές, πορίσματα, αναλύσεις και σενάρια, σχόλια και ευχολόγια στα δελτία ειδήσεων αλλά και σε κάθε εκπομπή που «σέβεται το κοινό της», ασχέτως αν το προηγούμενο ή το επόμενο θέμα της είναι τα ζώδια ή η παρουσίαση εσωρούχων. Διαπιστώσεις ―οι περισσότερες― αληθινές μεν, πλην όμως, προσεγγίσεις επιφανειακές, προσανατολισμένες στο «ξύσιμο» του θυμικού ενός κόσμου που τον πνίγει η θλίψη και η οργή· μέχρι εκεί.

Οικοδόμος: Μάρω Δημάκου: «Δεν θα συμμετάσχω στην ομάδα αυτοαξιολόγησης»

Είχα την τύχη και την τιμή να είμαι (πριν μερικές δεκαετίες, σχεδόν στο ξεκίνημά της) μαθητής της. Με έμαθε γράμματα. Με βοήθησε να γίνω (θέλω να πιστεύω)  καλύτερος άνθρωπος. Σημάδεψε ανεξίτηλα τη ζωή μου με τη διδασκαλία, το λόγο και τη στάση ζωής της. Της χρωστάω πολλά. Τα –πολλά- χρόνια που πέρασαν από τότε με γέμιζε περηφάνια να λέω στις παρέες μου: «Η Δημάκου ήταν φιλόλογός μου!». Συνεχίζει, και σήμερα, να με κάνει περήφανο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ. ― Οικοδόμος

Οικοδόμος: «Το κόκκινο είναι ένα πολύ αρνητικό χρώμα»!

Ζούμε στην εποχή των μεγάλων ανατροπών που οι αστοί πολιτικοί τους δίνουν ονόματα όπως «μεταρρυθμίσεις», «διαρθρωτικές αλλαγές» κ.ά. και που βάζουν στο στόχαστρο εργασιακά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες και οδηγούν μεγάλες μάζες εργαζομένων και λαϊκών ανθρώπων ολοταχώς πίσω σε εποχές σκληρές και μαύρες που οι σύγχρονες γενιές δεν πρόλαβαν να ζήσουν.

Οικοδόμος: "145.000 παιδιά νηστικά στο σχολείο"

Υποσιτισμός: η λήψη ποσοτικά ή και ποιοτικά ανεπαρκούς τροφής η οποία επιφέρει οργανικές ή λειτουργικές διαταραχές του οργανισμού.

Μεγαλώσαμε φτωχικά αλλά το φαγητό δεν έλειψε ποτέ από το τραπέζι. Από τους πατεράδες και τις μανάδες μας ακούγαμε συχνά την προτροπή να φάμε «όλο το φαΐ μας». Εκείνοι, και οι παππούδες μας, ήξεραν καλά τι θα πει πείνα ή υποσιτισμός. Άντεξαν στις κακουχίες, στάθηκαν όρθιοι, πάλεψαν για να γίνει η ζωή τους και η δική μας καλύτερη και η ζωή αντάμειψε ως ένα βαθμό τους αγώνες τους.

Οικοδόμος: Σε ένα σύστημα όπου «όλα πουλιούνται και αγοράζονται» το αίμα δεν θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση

Όταν ήμουν μικρός δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η αιμοδοσία είναι μια πράξη που πρέπει σώνει και καλά να «ανταμείβεται». Ούτε αργότερα στο στρατό όταν, επωφελούμενος, έκανα χρήση της τετραήμερης «τιμητικής» άδειας, είχα πειστεί ότι για την πράξη μου αυτή έπρεπε να «ανταμειφτώ». Όταν προσφέρεις από το αίμα σου στον συνάνθρωπό σου (που δεν θα γνωρίσεις ποτέ!), του απλώνεις το χέρι και τον βοηθάς να κρατηθεί στη ζωή. Συνειδητά εκφράζεις την αλληλεγγύη σου. Εκείνη τη στιγμή δεν (πρέπει να) σκέφτεσαι ούτε ότι κάποια στιγμή μπορεί κι εσύ να βρεθείς στη -δύσκολη- θέση του, ούτε σε δελεάζουν «ανταλλάγματα», που συνήθως είναι «απαλλαγή» για μερικές ώρες ή μέρες από το σχολείο, το στρατό, τη δουλειά.

Οικοδόμος: Αιδώς… Αντάρσυοι! (Και με αφορμή την απεργία των καθηγητών)

Το ΠΑΜΕ είναι «κυματοθραύστης του αγώνα»!... Τα στελέχη του ΠΑΜΕ είναι «ασφαλίτες»!... «Στο σωματείο των Χαλυβουργών το ΠΑΜΕ συμπορεύτηκε μαζί με τους Χρυσαυγίτες»!...  «Εδώ το παίζεται τσαμπουκάδες και στο Πέραμα όταν σας χτύπησαν οι χρυσαυγίτες ήσασταν κότες»!... Τα στελέχη του ΠΑΜΕ «τα παίρνουν»!... Οι εμετικοί αυτοί χαρακτηρισμοί ξεστομίστηκαν από συνδικαλιστές που πρόσκεινται στην  ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο προχτεσινό Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ, λίγο πριν  ο εκπρόσωπός τους απευθύνει «έκκληση» -από το ίδιο βήμα- για την «ενότητα όλων των αριστερών δυνάμεων»!... Μήπως πρόκειται για… πολιτικό-συνδικαλιστικό «σουρεαλισμό»; Μπα, νομίζουμε πως η αμέσως προηγούμενη λέξη στη σειρά του λεξικού ταιριάζει περισσότερο: σούργελα!

Οικοδόμος: Απλά, μεστά και όμορφα, λόγια πολύτιμα...

«Το κεφάλι ψηλά, να μην επιτρέψετε σε κανέναν να πει ότι είστε παρακατιανοί. Να μην επιτρέψετε στον εαυτό σας να νομίζει ότι είναι παρακατιανός, ότι δεν αξίζει. Είστε άξιοι, μπορείτε να πετύχετε στη ζωή σας και αυτό επιτυγχάνεται με τον καθημερινό αγώνα. Να μελετάτε και να έχετε άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σας στη ζωή. Καλή δύναμη!»

Οικοδόμος: Δάσκαλε που «δίδασκες»...

Στη ζωή δίνουμε εξετάσεις καθημερινά με τις πράξεις μας, και, από τη στιγμή που θα  νιώσουμε πως κάτι υπάρχει μέσα στο κρανίο μας, λογαριασμό, πρώτα απ’ όλα,  στη συνείδησή μας. Αυτά για τους «απλούς» ανθρώπους που η συμπεριφορά τους δεν επηρεάζει παρά έναν πολύ μικρό αριθμό άλλων ανθρώπων γύρω τους. Γι' αυτούς που θέλουν να λέγονται και -κυρίως- να είναι κομμουνιστές οι απαιτήσεις είναι πιο μεγάλες. Τα μέλη του ΚΚΕ είναι η βιτρίνα του κόμματος στην κοινωνία.

Οικοδόμος: Έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος…

Και ξαφνικά, η  πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ που εισηγήθηκε «απεργία διαρκείας» μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις,  ανακάλυψε πως «δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις», όχι για την επιτυχία της απεργίας αλλά ούτε καν για την πραγματοποίησή της  και ανέκρουσε πρύμναν… Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στους συνδικαλιστές του μπλε και πράσινου πόλου, και στους αριστερούς συναδέλφους τους  για αυτά που κατάφεραν (δεν τα λες και λίγα) με την αδιέξοδη όσο και τυχοδιωκτική ταχτική τους.

στηθάγχη: Θέλει γενναιότητα να σταθείς μπρος στ’ ανοιχτό παράθυρο και ν’ αντικρίσεις κατάματα το φως

Θέλει γενναιότητα να σταθείς μπρος στ’ ανοιχτό παράθυρο και ν’ αντικρίσεις κατάματα το φως, πολύ περισσότερο αν μέχρι ν’ ανοίξει δεν πίστευες ότι αυτό μπορεί να σου συμβεί. Κι αν δεν το κάνεις, τότε μια «νέα τυρρανία» είναι η τιμωρία σου. Πιο σκληρή, πιο αδυσώπητη, πιο βάναυση από την προσμονή: η αίσθηση μιας ακόμα ήττας. (Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στον χώρο των εκπαιδευτικών).

Οικοδόμος: Στην κυρία μου με αγάπη

Πόσοι είναι οι δάσκαλοι ή καθηγητές που σημάδεψαν τη ζωή σου; Που σε κράτησαν από το χέρι και σε πήραν μαζί τους σε ταξίδια   με συνεπιβάτες τη γνώση, τον αλληλοσεβασμό, την αλληλεγγύη, την αγάπη, την ανθρωπιά και που μέχρι να πάψεις πια να ταξιδεύεις θα αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της συνείδησης και της ψυχής σου; Έρχονται στο μυαλό σου, ασπρόμαυρες εικόνες από κείνες τις ημιυπόγειες αίθουσες, τις χωρισμένες με νοβοπάν, που στριμώχνεσαι με τους συμμαθητές σου, τρεις τρεις στα μονοκόμματα θρανία, κι έχεις ακόμα στ’ αυτιά σου το σφύριγμα του παγωμένου αέρα που διαπερνούσε τα παράθυρα και στη μύτη τη μπόχα από εξήντα ανάσες, μα εσύ θυμάσαι το μπλε χρώμα της ποδιάς με τον άσπρο γιακά. Και  την κυρία σου.

Οικοδόμος: Κουλούρι και τυρί

Χειμώνας του 1950 σ’ ένα ορεινό χωριό της Άρτας. Μια βαριά λαβωμένη Ελλάδα προσπαθεί να βρει το βηματισμό της κάτω από το βούρδουλα και τις κάνες των τουφεκιών των «εθνικοφρόνων» νικητών του εμφυλίου πολέμου. Οι πρώην συνεργάτες των καταχτητών και άλλα αποβράσματα της κοινωνίας βάζουν πλάτη στο στήσιμο του μετεμφυλιακού ελληνικού κράτους τρομοκρατώντας, βασανίζοντας, δολοφονώντας, διώκοντας τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, τους κομμουνιστές και άλλους δημοκρατικούς πολίτες που πολέμησαν για μια λεύτερη και δημοκρατική πατρίδα και έχασαν.

Νωρίς το πρωί, σε έναν απομακρυσμένο συνοικισμό του χωριού, ένα μικρό κορίτσι τυλιγμένο μ’ ένα παλιό χιλιομπαλωμένο σακάκι, βγαίνει από την πόρτα ενός πέτρινου καλυβιού. Στα πόδια του δεν φοράει παπούτσια, μόνο κάτι σαν κάλτσες που ξεκινούν από τους αστραγάλους και φτάνουν μέχρι λίγο πιο κάτω από τα γόνατα. Πέφτει παγωμένη σιγανή βροχή, χιονόνερο λίγο πριν γίνει χιόνι. Έχει στην πλάτη του κρεμασμένη μια μικρή πάνινη τσάντα με  την πλάκα, το κοντύλι και το αναγνωστικό της πρώτης τάξης. Περνάει βιαστικά στην πίσω πλευρά του καλυβιού όπου βρίσκεται η ντάνα με τα καυσόξυλα και ξεκινάει την καθημερινή μοναχική του διαδρομή με γρήγορο βήμα, έχοντας στην πλάτη του κρεμασμένη την πάνινη τσάντα και κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά ένα μικρό κούτσουρο κουμαριάς. Για να φτάσει στο σχολείο πρέπει να διανύσει μια απόσταση περίπου πέντε χιλιομέτρων.

Όταν φτάνει στο σχολείο η βροχή έχει σταματήσει. Περνάει βιαστικά δίπλα από την ουρά που σχηματίζουν στο λασπωμένο προαύλιο οι συμμαθητές της, μπαίνει στην μια από τις δυο αίθουσες και αφήνει το μικρό κούτσουρο που κουβαλούσε στην αγκαλιά της, κάτω από το σακάκι για να μη βραχεί, στο σωρό από ξύλα δίπλα στην αναμμένη σόμπα. Ξαναβγαίνει στο προαύλιο και παίρνει τη θέση της στην ουρά του συσσιτίου. Ένας ένας οι μαθητές όλων των τάξεων, περνούν μπροστά από το μεγάλο καζάνι με το καυτό ρόφημα που αχνίζει στην παγωνιά. Γάλα σκόνη διαλυμένο σε νερό, ανακατεμένο με κακάο και λίγη ζάχαρη, προσφορά από την «μεγάλη σύμμαχο» και «φίλη» χώρα των ΗΠΑ, στα παιδιά των Ελλήνων που πεινάνε.

Μια κυρία αδειάζει από μια γεμάτη κουταλιά στα μεταλλικά δοχεία των παιδιών, τα περισσότερα χρησιμοποιημένα κονσερβοκούτια. Αυτά ρουφάνε λαίμαργα προσπαθώντας να νικήσουν την πείνα τους. Σε λίγο το μάθημα αρχίζει. Στο πρώτο μεγάλο διάλειμμα θα μοιραστεί στα παιδιά από ένα μικρό κομμάτι κίτρινο τυρί, σκέτο, ενώ πριν φύγουν από το σχολείο θα ελεγχθούν από τον δάσκαλο αν κατάπιαν την κάψουλα μουρουνόλαδου, ένα λαστιχένιο αηδιαστικό κατασκεύασμα πλούσιο σε βιταμίνη D, πολύτιμη για την υγεία των οστών. Και αυτά προσφορά της «φίλης» και «συμμάχου» Αμερικής στα παιδιά των Ελλήνων που υποφέρουν.

Άνοιξη του 2013 στην Ελλάδα. Ο υπουργός «Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού» μιας κυβέρνησης που απαρτίζουν τα κόμματα «Νέα Δημοκρατία», «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα»  και «Δημοκρατική Αριστερά», κ. Κωσταντίνος Αρβανιτόπουλος έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Έχει παρατηρηθεί το πρόβλημα του υποσιτισμού στα σχολεία. Το αντιμετωπίζουμε με 2 τρόπους. Το ένα είναι το ευρωπαϊκό πρόγραμμα με το γάλα και τα φρούτα στα σχολεία. Το άλλο είναι ένα πρόγραμμα που εξασφαλίσαμε 20-25 εκ. από το Κοινωνικό Ταμείο Στήριξης για να μπορέσουμε στο τέλος του μήνα να αρχίσουμε ένα επιπλέον μέτρο στήριξης. Τα παιδιά θα μπορούν να λαμβάνουν κουλούρι και τυρί από το κυλικείο του σχολείου. Θα γίνει για όλα τα σχολεία.»

Όπως τότε, έτσι και τώρα, τα παιδιά των Ελλήνων δεν θα πεθάνουν από την πείνα… Οι «φίλοι» και «σύμμαχοι» της Ελλάδας δεν σταμάτησαν ποτέ να δείχνουν με πράξεις την αλληλεγγύη τους…

ΥΓ. Το κοριτσάκι με το κούτσουρο μεγάλωσε και με την πορεία που ακολούθησε στη ζωή του, προσπάθησε να χτίσει αυτό που ονειρευόταν όση ώρα περίμενε στην παγωνιά για λίγο γάλα: μια ζωή με ζεστούς χειμώνες και παιδιά χορτασμένα και χαρούμενα. Σήμερα είναι μια γιαγιά  που  δεν μπορεί να αποδεχτεί πως τα εγγόνια της -μετά από 63 χρόνια- θα στέκονται στην ίδια ουρά συσσιτίου που στάθηκε και η ίδια. Όμως δεν το βάζει κάτω. Κρύβει τα δάκρυά της  και συνεχίζει να πορεύεται με τον ίδιο τρόπο που πορεύτηκε τόσα χρόνια και με τη στάση ζωής της δίδαξε στα παιδιά και τα εγγόνια της: ανυπόταχτη και με το κεφάλι ψηλά. Μέχρι οι χειμώνες να γίνουν ζεστοί και τα παιδιά χορτασμένα και χαρούμενα.

 

[ΑΠΡΙΛΗΣ 2013]

«Κάποια στιγμή παιδί μου, θα πρέπει να προσαρμοσθείτε»… (αληθινό περιστατικό)

Το περιστατικό είναι αληθινό. Συνέβη σε σχολική αίθουσα Λυκείου. Οι μαθητές συζητούν για την «κρίση» κατόπιν προτροπής του καθηγητή. Κάποια στιγμή και ενώ ένας μαθητής (ας τον ονομάσουμε «Ω») εκφράζει την άποψή του, πετάγεται ένας συμμαθητής του και απευθυνόμενος στον καθηγητή λέει με περιπαιχτική διάθεση: «Ξέρετε κύριε, ο πατέρας του Ω είναι κομμουνιστής». «Και ο Ω το ίδιο», συμπληρώνει ένας άλλος. Στην τάξη δημιουργείται μια μικρή αναταραχή.

Ο καθηγητής γυρίζει με έκπληξη προς το μέρος του μαθητή Ω και του λέει: «Ώστε έτσι ε;!»

Ο μαθητής χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του απαντάει: «Έχω τις δικές μου απόψεις κύριε, δεν θέλω όμως να το συζητήσουμε τώρα.»

Ο καθηγητής τον επιπλήττει με «κομψό» τρόπο: «Ναι, αλλά δεν μπορείτε εσείς να μιλάτε συνεχώς για εξωπραγματικές καταστάσεις, πρέπει να σκέφτεστε και το εφικτό.»

Ο μαθητής βλέποντας γύρω του να διαμορφώνεται αρνητικό κλίμα: «Και ποιο είναι το εφικτό κύριε; Εγώ θέλω  έναν άλλο κόσμο και έχω δικαίωμα να τον ονειρεύομαι. Αλλά σας είπα δεν θέλω να το συζητήσω αυτή τη στιγμή.»

Τότε ο καθηγητής παίρνει ένα πατρικό ύφος και «συμβουλεύει» τον μαθητή του: «Ξέρεις παιδί μου, για το καλό σας, κάποια στιγμή θα πρέπει να προσαρμοσθείτε»…

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Η ελπίδα αρνείται να σβήσει

Υπάρχουν μαθητές που δεν θεωρούν τους νεοναζιστές μπράβους «μάγκες» και τη δράση τους «επιβεβλημένη». Υπάρχουν μαθητές που δεν βλέπουν τον φασισμό σαν αντικείμενο για «χαβαλέ». Είναι οι μαθητές που σκέφτονται, που τολμούν, που αντιστέκονται. Οι νεολαίοι που κρατούν την ελπίδα ζωντανή.
Κάποιοι από αυτούς παρέλασαν σήμερα στους δρόμους.

[ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2012]

ΠΕΙΝΑ

«2.000 μαθητές στην Αθήνα υποσιτίζονται καθημερινά»…

υποσιτισμός* (ο): "η λήψη ποσοτικά ή/και ποιοτικά ανεπαρκούς τροφής, η οποία επιφέρει οργανικές ή λειτουργικές διαταραχές του οργανισμού". υποσιτίζομαι**: "τρώω λιγότερο από όσο πρέπει". Δηλαδή ΠΕΙΝΑΩ.

2000 (ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ) παιδιά «υποσιτίζονται» (σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας) καθημερινά «λόγω της κρίσης». 2000 παιδιά που οι γονείς τους είτε εκδιώχτηκαν από τις δουλειές τους, είτε τους μείωσαν το μισθό, είτε τους κρατούν απλήρωτους οι εργοδότες τους. Και φυσικά «υποσιτίζονται» και οι ίδιοι, δηλαδή ΠΕΙΝΑΝΕ.

Το… σωτήριον έτος 2012, η κυβέρνηση ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μιας χώρας της πολιτισμένης Δύσης, δίνει καταλόγους με τα στοιχεία των παιδιών της που ΠΕΙΝΑΝΕ, στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών για να μεριμνήσει αυτή για το φαγητό τους. Οι θεσμοί της κοινοβουλευτικής  «δημοκρατίας» μας «αδυνατούν» –μετά την εργασία, την ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία κ.α.- να εξασφαλίσουν τις αυτονόητες συνθήκες-δικαιώματα στους πολίτες της, που θα τους επιτρέψουν να μην ΠΕΙΝΑΝΕ... Την ίδια στιγμή που με κάθε τρόπο εξασφαλίζουν υπερκέρδη στα ντόπια και ξένα αρπαχτικά, στους τοκογλύφους, στους τραπεζίτες, στους πλουτοκράτες.

Στόχος των κυβερνώντων μας είναι να «να σωθεί η πατρίδα». Μια πατρίδα γεμάτη από νούμερα, γραφήματα και οικονομικούς δείκτες. Μια πατρίδα σωσμένη  αλλά «αδειανή» από ανθρώπους, τον λαό της, τους εργάτες της, αυτούς που παράγουν πλούτο, τόσον, που δεν μπορεί να βάλει ανθρώπινος νους. Αυτούς που τα παιδιά τους «υποσιτίζονται» και εγκαταλείπονται, από την «πατρίδα», στο έλεος κάποιων «εκπροσώπων» ενός θεού…

Αυτός είναι ο πολιτισμός τους, αυτή είναι η δημοκρατία τους, αυτός είναι ο πατριωτισμός τους.

(* και ** «Γ. Μπαμπινιώτη: Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας»)

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

Φιέστες για την "Ημέρα Αποταμίευσης" στα σχολεία… που οι μαθητές τους λιποθυμούν από την πείνα…

Τυμπανοκρουσίες και ταρατατζούμ στα σχολεία της Ελλάδας των φτωχών. Στα σχολεία που δεν έχουν εύκολη πρόσβαση οι μαθητές  που κατοικούν σε απομακρυσμένες περιοχές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους γονείς τους. Στα σχολεία που δανείζουν στα παιδιά  τα βιβλία. Στα σχολεία που δεν μπορούν να τους εξασφαλίσουν την θέρμανση για τον χειμώνα που έρχεται.
Στα σχολεία (και είναι πολλά) που οι μαθητές τους λιποθυμούν από την πείνα την ώρα του μαθήματος. 

«Παραδοσιακά όπως κάθε χρόνο, Διευθυντές καταστημάτων του δικτύου ΤΤ και της πρώην Τ Bank επισκέπτονται όλο τον Οκτώβριο εκατοντάδες σχολεία ανά την Ελλάδα, προωθώντας το μήνυμα της αποταμίευσης στους θερμότερους αποδέκτες της, τη νέα γενιά.

Οι κλασικοί κουμπαράδες του ΤΤ θα στολίσουν και πάλι τα θρανία και το αλληγορικό παραμύθι «Τσεπούλα & Κουμπαράκος» θα ακουστεί ξανά στις σχολικές αίθουσες». 

Είναι τουλάχιστον ειρωνεία αν όχι ύβρις προς τις οικογένειες που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε ένα πιάτο φαΐ για τα παιδιά τους, το κράτος μέσω του ΤΤ να κάνει "μαθήματα", σε αυτά τα παιδιά, για την αποταμίευση, που... θα εξασφαλίσει το μέλλον τους, όταν ήδη κινδυνεύει  το παρόν τους από την πείνα.

Άνεργοι και φτωχοί, συνταξιούχοι και νέοι, γονείς και παιδιά, οι «παράπλευρες απώλειες» της κρίσης ενός  συστήματος που -με την ανοχή μας- ποδοπατά τις ζωές των πολλών και αδυνάτων, προχωρώντας αποφασιστικά μπροστά με τους λίγους και ισχυρούς. Ως πότε;

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

Η πενταήμερη και το βιβλιοπωλείο «Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος...

Φθινόπωρο του 1984, σε μια μαραθώνια συνεδρίαση του 15μελούς του Λυκείου, πριν ακόμα αποφασιστεί από τους καθηγητές  η πατροπαράδοτη πενταήμερη εκδρομή της Γ’ τάξης, εμείς ήδη αναζητούσαμε τρόπους για τη συγκέντρωση των απαραίτητων χρημάτων. Οι ιδέες έπεφταν η μια μετά την άλλη στα μουτζουρωμένα θρανία, ανάμεσα σε καπνούς τσιγάρων και πειράγματα μεταξύ των συμμαθητών.

Ο γράφων, πρόεδρος του συμβουλίου εκείνη τη χρονιά, πρότεινε μεταξύ άλλων να διοργανώσουμε στο Λύκειο και μια έκθεση βιβλίου στην οποία θα δίναμε μεγάλη δημοσιότητα και θα καλούσαμε τους κατοίκους της πόλης μας να συνεισφέρουν στον «ιερό» σκοπό των μαθητών-παιδιών τους. Η αποδοχή από τους συμμαθητές ήταν ομόφωνη και έμενε να καταλήξουμε στα πρακτικά.

Ανέλαβα να τηλεφωνήσω σε κάποια βιβλιοπωλεία γνωστών εκδοτικών οίκων στο κέντρο της Αθήνας και να τους προτείνω την ιδέα μας. Το βιβλιοπωλείο «Σ.Ι.ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ» ήταν ένα από τα δυο τρία (από όσα συμμετείχαν τελικά στην έκθεση) που απάντησαν με ενθουσιασμό στην πρότασή μας. Η ευγενική φωνή του κ. Ζαχαρόπουλου (δεν θυμάμαι το μικρό του όνομα), αφού συνομιλήσαμε αρκετά, με κάλεσε στο βιβλιοπωλείο για να γνωριστούμε και να το κανονίσουμε. 

Η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί ο συνομιλητής μου δεν με αντιμετώπισε τυπικά  σαν έναν μαθητή αλλά  σαν "μεγάλο", μου μιλούσε με ενθουσιασμό για τα βιβλία, με επαίνεσε για την πρωτοβουλία μας και με ρωτούσε αν διαβάζω και τι, τι μουσική ακούω κλπ. Την  επόμενη μέρα πήραμε την άδεια του Λυκειάρχη και μαζί με έναν φίλο συμμαθητή κατεβήκαμε στο κέντρο της Αθήνας. Στο 5 της Σταδίου, μέσα στη στοά, βρισκόταν (και βρίσκεται ακόμα) το βιβλιοπωλείο.

Άνοιξα την πόρτα και αφού είπα ποιος είμαι, ζήτησα τον κ. Ζαχαρόπουλο. Με πλησίασε τότε ένας χαμογελαστός γενειοφόρος άντρας και μου έσφιξε πολύ δυνατά το χέρι. Μας δέχτηκε στο γραφείο του και συνεχίσαμε την κουβέντα που είχαμε ξεκινήσει στο τηλέφωνο. Η συζήτηση μαζί του ήταν απολαυστική. Με ρώτησε τι είδους βιβλία είχα στο νου μου όταν σκέφτηκα το βιβλιοπωλείο του και όταν του είπα για κλασική λογοτεχνία, άρχισε να μου μιλά για τον Πούσκιν, τον Τσέχοφ, τον Ντοστογιέφσκι και πολλούς ακόμα μεγάλους συγγραφείς. Τα μάτια του έλαμπαν και το χαμόγελο ήταν μόνιμα εγκατεστημένο στο πρόσωπό του. Δεν χόρταινα να τον ακούω.

Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη όταν μου είπε πως μπορούσαμε εκείνη την ώρα να πάρουμε μαζί μας τα βιβλία που θέλαμε για την έκθεση. Του είπα να μας δώσει όποια βιβλία  αυτός προτείνει και τον ρώτησα ποιος θα είναι ο τρόπος πληρωμής, αν χρειαζόταν κάποια προκαταβολή ή εγγύηση από μέρους μας μιας και δεν μας είχε ξαναδεί, διαβεβαιώνοντάς τον παράλληλα πως δεν έχουμε δραχμή στην τσέπη μας. Τότε γυρίζει και μου λέει «αυτό δεν χρειαζόταν να  το πεις, σας εμπιστεύομαι. Θα κάνουμε έναν κατάλογο των βιβλίων και δίπλα θα σας γράψω την προτεινόμενη τιμή. Θα σας κάνω την μεγαλύτερη έκπτωση για να έχετε περισσότερο κέρδος και όταν τελειώσετε με το καλό, θα μου επιστρέψετε όσα δεν διαθέσατε και θα πληρώσετε τότε».

Κοιταχτήκαμε έκπληκτοι με τον συμμαθητή μου. Δεν πιστεύαμε στ’ αυτιά μας. Αν και δεν μας είχε ξαναδεί, δεν ζήτησε  ούτε να επιβεβαιώσει από τον Λυκειάρχη όσα του είχαμε πει για την έκθεση, ούτε τίποτα άλλο. Η εμπιστοσύνη του μεγάλωνε την ευθύνη μας.

Ενώ  σκεφτόμουν αυτά,  ο κ. Ζαχαρόπουλος ζήτησε από κάποιον υπάλληλό του και του έφερε λίγα χαρτόκουτα που άρχισε ο ίδιος να γεμίζει με τα πολύτιμα βιβλία του. Κουβαλήσαμε με ταξί στο σχολείο τέσσερα ή πέντε χαρτόκουτα.

Η έκθεση βιβλίου έγινε με μεγάλη επιτυχία. Είχαμε βιβλία και από άλλους εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία, με τα οποία συνεργαστήκαμε άψογα. Η αντιμετώπιση όμως που είχαμε από τον γενειοφόρο κ. Ζαχαρόπουλο ήταν συγκλονιστική. Μετά από καιρό επισκέφτηκα το βιβλιοπωλείο του για να κάνουμε λογαριασμό και να του επιστρέψω τα λιγοστά αντίτυπα που έμειναν απούλητα. Ήταν χαρούμενος που οι συμμαθητές μου κι εγώ πετύχαμε το στόχο μας για την εκδρομή. Κλείσαμε το λογαριασμό, του έδωσα τα χρήματα και του έσφιξα το χέρι ευχαριστώντας τον για μια ακόμα φορά. Κίνησα προς την έξοδο του βιβλιοπωλείου όταν με ρώτησε φωναχτά: «και ποιος είπες πως είναι ο αγαπημένος σου συγγραφέας;».

Αιφνιδιασμένος από την ερώτηση, του απαντώ βιαστικά και χωρίς να πολυσκεφτώ «ο Τσέχοφ!». Δεν ξέρω γιατί επέλεξα να πω αυτό το όνομα, αφού υπήρχαν  συγγραφείς που μου άρεσαν περισσότερο.

Τότε ο κ. Ζαχαρόπουλος χάνεται για μια στιγμή πίσω από τα βαρυφορτωμένα ράφια  του και εμφανίζεται  προσφέροντάς μου ένα βιβλίο («Άντον Τσέχοφ, διηγήματα», μετάφραση Αντρέας Σαραντόπουλος, εκδόσεις Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος 1983):

«Ένα μικρό δώρο από μένα, για  να το διαβάσεις στην πενταήμερη».

Κύριε Ζαχαρόπουλε σας ευχαριστώ ξανά μετά από 28 χρόνια για την προσφορά σας. Είστε ένας από αυτούς που με έκαναν να αγαπήσω το βιβλίο. Σας εξομολογούμε όμως την «αμαρτία» μου: το βιβλίο σας δεν το διάβασα στην πενταήμερη, για τον απλό λόγο πως στην εκδρομή δεν πήρα μαζί μου ούτε ένα βιβλίο. Λίγα χρόνια μετά, ο Τσέχοφ σας μου κράτησε  συντροφιά, κάποιες παγωμένες νύχτες σ’ ένα στρατόπεδο της Ξάνθης.

(Πως τα θυμήθηκα όλα αυτά; Αφορμή για την ανάρτηση αυτή πήρα από ένα κείμενο που διάβασα εδώ.) 

[ΙΟΥΛΗΣ 2012]

Ανθρωποφάγοι!

Από τη στιγμή που το είδα χτες βράδυ , δεν βγαίνουν οι λέξεις. Μέσα μου  στροβιλίζονται διάφορα συναισθήματα. Ό,τι κι αν πει κανείς είναι λίγο. Ξεπέρασαν τα όρια προ πολλού, δεν μας υπολογίζουν. Προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, μας φτύνουν κατάμουτρα, προσπαθούν να κλέψουν και το τελευταίο κομμάτι αξιοπρέπειας που μας απέμεινε. Όσο πλησιάζουν οι εκλογές οι προσωπίδες τους ξεβάφουν, γίνονται μαύρες σαν τις κουκούλες των πολιτικών τους προγόνων.

Αυτό είναι το πιο πρόσφατο προεκλογικό σποτ της Νέας Δημοκρατίας:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=j24Tphmp-00

Τα αρρωστημένα μυαλά τους, εκμεταλλεύονται  τώρα και τα αθώα παιδιά. Ρίχνουν στη μάχη σιγά σιγά όσο πλησιάζουν οι εκλογές τα «μεγάλα» τους (νομίζουν) όπλα. Για να εξαπατήσουν ακόμα μια φορά το λαό, για να εξευτελίσουν ακόμα μια φορά τον άνεργο, τον φτωχό, τον ανήμπορο. Για να ξοφλήσουν τα χρωστούμενα στ’ αφεντικά τους.

Το βίντεο, μια σύγχρονη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, γίνεται εφιάλτης στα χέρια κάποιων στερημένων εγκεφάλων. Τα παιδιά που συμμετέχουν είναι σίγουρο πως το έκαναν με την προτροπή των γονιών τους. Ίσως να έβγαλαν κι ένα χαρτζιλίκι, αν και δεν είναι απίθανο ο Έλληνας και εδώ να λειτούργησε για ακόμα μια φορά «εθελοντικά»… προφανώς λόγω ιδεολογικής συγγένειας.

«Με το μέλλον των παιδιών μας δεν παίζουμε» είναι ο τίτλος του σποτ, τρομοκρατώντας μας πως εκτός ευρώ δεν υπάρχει μέλλον, δεν υπάρχει ζωή.

Ας θυμίσουμε στα άρρωστα μυαλά που συνέλαβαν την «ιδέα» του σποτ,  κάποιες περιπτώσεις άλλων παιδιών από το Κερατσίνι και το Πέραμα, χιλιόμετρα μακριά από τις πλούσιες κατοικίες των διαφημιστών και των μεγαλοστελεχών της Νέας Δημοκρατίας:

«Η φτώχεια έχει προχωρήσει πάρα πολύ στην περιοχή μας. Η κατάσταση πλέον είναι πάρα πολύ δύσκολη. Υπάρχει θέμα φαγητού για τα παιδιά και κάθε ημέρα αυτή η κατάσταση χειροτερεύει. Τα παιδιά δεν έχουν πλέον μια τακτική καθημερινή σίτιση. Εχουν έρθει μαθητές με επιστολή γονέα προς τον δάσκαλο ή τον καθηγητή τους, που μας ζητεί εμπιστευτικά να δώσουμε στο παιδί τους δέκα ευρώ ή να του προσφέρουμε μεσημεριανό, με την υπόσχεση να τα επιστρέψουν μόλις πάρουν το επίδομα της πρόνοιας» λέει ο κ. Σταύρος Καλλώνης, δάσκαλος του 8ου Δημοτικού Σχολείου Περάματος.

Η Ευγενία ζει με τους γονείς της, όπως και τα τρία μικρότερα αδέρφια της. «Αν δεν υπήρχε οικονομική στήριξη από τους γονείς μου, δεν ξέρω τι θα έκανα» λέει. Όμως ακόμη και αυτό το «σωσίβιο» αρχίζει να ξεφουσκώνει: «Ο πατέρας μου και ο αδερφός μου εργάζονται στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Εδώ και δύο χρόνια με το στανιό κάνουν μερικά μεροκάματα».

«Συλλέγονται συστηματικά τρόφιμα από γονείς και δασκάλους των σχολείων, με τα οποία εφοδιάζονται όσοι τα έχουν ανάγκη. Και παρά τη γενικευμένη οικονομική δυσπραγία, όλοι προσφέρουν από το υστέρημά τους σε εκείνον που τον βρήκε πρώτο η μπόρα. Μάλιστα, εν όψει Χριστουγέννων προετοιμάζουμε μεγάλο ανταλλακτικό παζάρι με τρόφιμα, ρούχα, βιβλία και παιχνίδια. Παράλληλα, έχουμε έρθει σε συνεννόηση με φαρμακεία και γιατρούς της περιοχής προκειμένου να αναλάβουν ορισμένους ασθενείς μαθητές, ο αριθμός των οποίων αυξάνεται δραματικά» λέει ο δάσκαλος της έκτης στο 5ο Δημοτικό Κερατσινίου Στέλιος Φωκιανός.

Η σχολική κοινότητα «αναλαμβάνει» κάποιες φορές και τα γενέθλια πολλών παιδιών προκειμένου να μη στερηθούν αυτήν τη χαρά: «Στόχος μας είναι να διατηρήσουμε την κανονικότητα εντός του σχολείου» υπογραμμίζει η δασκάλα της τρίτης του 5ου Δημοτικού Κερατσινίου Ολγα Δαράκη: «Τη στιγμή που το σύμπαν γύρω μας καταρρέει, είναι σημαντικό κάποια πράγματα να παραμένουν σταθερά. Τα παιδιά μας νιώθουν άνετα στο σχολείο, γι' αυτό και εκφράζονται ελεύθερα». Να σημειώσουμε ότι στο τμήμα της, όπως εξηγεί η ίδια, από τους δεκαεπτά μαθητές, οι τέσσερις ανήκουν σε οικογένειες που αντιμετωπίζουν από την έναρξη της χρονιάς οξύ βιοποριστικό πρόβλημα. «Η μία μαμά, μάλιστα, εργαζόμενη μεν, αλλά απλήρωτη για μήνες, σκεφτόταν να βάλει τα παιδιά της σε ίδρυμα μόνο και μόνο για να σιτίζονται» αναφέρει χαρακτηριστικά.

(Τα αποσπάσματα από παλιότερη ανάρτηση).

Τα περιστατικά αυτά κύριοι της Νέας Δημοκρατίας συμβαίνουν στις μέρες μας. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών που και εσείς διαμορφώσατε, ψηφίσατε, ασκήσατε. Τα παιδιά αυτά και πάρα πολλά ακόμα ζουν στην Ελλάδα της ευρωζώνης. Στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης των μνημονίων, της εξαθλίωσης και της παρακμής.

Αυτός ο λαός έχει αποχτήσει πια μεγάλη πείρα. Σας ξέρει πια καλά κι εσάς και τα συνεταιράκια σας. Δεν έχει παρά να σας μαυρίσει στις εκλογές! Διαφορετικά, θα είναι πολύ αργά… για να πει «δεν ήξερα»…

[ΙΟΥΝΗΣ 2012]