ΑΤΕΧΝΩΣ / Άκου εκεί… «αναπαυτήρια εργατών»!

Χώρος εστίασης των εργαζομένων, εντός του
εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας “D.Blagoev”,
στη Λ.Δ. Βουλγαρίας
Πηγή φωτογραφίας: http://socbg.com/

Στο σοσιαλιστικό σύστημα τα κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα των πολιτών αποτελούν πρώτη προτεραιότητα. Το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην εργασία, δεν μένει στα χαρτιά και τις διακηρύξεις, αλλά γίνεται κατάχτηση του ανθρώπου. Λέξεις όπως «επίδομα ανεργίας» στην ΕΣΣΔ ήταν άγνωστες, μιας και η ανεργία εξαλείφτηκε από μια κεντρικά σχεδιασμένη ανάπτυξη της οικονομίας προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Λεβ Γιασίν, η «μαύρη αράχνη» της κόκκινης αρμάδας

Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών, ένας αθλητής που προπορεύτηκε της εποχής του, ο κορυφαίος -των κορυφαίων- τερματοφύλακας στον κόσμο για τον 20ο αιώνα και ίσως ο μεγαλύτερος στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Λεβ Ιβάνοβιτς Γιασίν, έφυγε πρόωρα από τη ζωή (μόλις στα 60 του χρόνια) μια μέρα σαν σήμερα, στις 20 Μάρτη του 1990, αφήνοντας στη μνήμη των φίλων του ποδοσφαίρου μερικές από τις ομορφότερες στιγμές του αθλήματος και το όνομά του χαραγμένο με χρυσά γράμματα στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού.

Οικοδόμος: «Μόνο η Σοβιετική Ένωση και ομόλογα καθεστώτα, όπως εκείνο της κομμουνιστικής Αλβανίας και της Βορείου Κορέας, μπορούν να συναγωνιστούν τη μνημονιακή Ελλάδα στην επίθεση εναντίον της ιδιωτικής περιουσίας»…

Τασκένδη – ΕΣΣΔ: Νεόχτιστες πολυκατοικίες στις πολιτείες
των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων

"Μόνο η Σοβιετική Ενωση και ομόλογα καθεστώτα, όπως εκείνο της κομμουνιστικής Αλβανίας και της Βορείου Κορέας, μπορούν να συναγωνιστούν τη μνημονιακή Ελλάδα στην επίθεση εναντίον της ιδιωτικής περιουσίας. Η βουλιμία των πιστωτών μας και η εκμετάλλευση των αδυναμιών της ημεδαπής πολιτικής τάξης οδηγούν γοργά τους Έλληνες στην ακτημοσύνη και την εξαθλίωση."

ΕΝΩΜΕΝΟ ΚΤΙΣΤΑΔΙΚΟ: Η θέση των οικοδόμων στην πρώην ΕΣΣΔ. Στοιχεία, «συγκρίσεις», σκέψεις…

Alexey Bushkin - RIA Novosti archive

Ύστερα από πρόσκληση της Ομοσπονδίας Οικοδόμων της Σοβιετικής Ένωσης, αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας, αποτελούμενη από τους Τ. Μαυροδόγλου, Χ. Γούση και Λ. Ζήσιμο, πραγματοποίησε 7ήμερη επίσκεψη στην ΕΣΣΔ από τις 27 Αυγούστου ως τις 3 Σεπτέμβρη του 1984. Η αντιπροσωπεία επισκέφθηκε εργοστάσια παρασκευής οικοδομικών υλικών και εργοτάξια κατασκευής κατοικιών, στη Μόσχα και στις πόλεις Ντονιέτσκ και Ζτάνωφ στην Ουκρανία. Στο κείμενο που ακολουθεί, που δημοσιεύτηκε στην "ΠΑΝΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ"  τον Σεπτέμβρη του 1984,  καταγράφονται οι εντυπώσεις των Ελλήνων συνδικαλιστών από την εμπειρία τους αυτή. Οι συνθήκες δουλειάς των πρώην Σοβιετικών συναδέλφων, οι οικονομικές απολαβές, τα δικαιώματα και οι παροχές του σοσιαλιστικού κράτους προς αυτούς, όλα τα στοιχεία που καταγράφονται στις παρακάτω γραμμές είναι ενδεικτικά της κυρίαρχης θέσης της εργατικής τάξης  στην σοσιαλιστική κοινωνία και κάθε προσπάθεια, ακόμα και σαν σκέψη, για σύγκριση με τις συνθήκες σε αντίστοιχους τομείς στην καπιταλιστική Ελλάδα της ΕΕ και των μνημονίων της «κρίσης» αποδείχνεται ουτοπική… Αποδείχνεται επίσης, αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε, η ανατροπή τώρα του καπιταλιστικού συστήματος, που γεννά την εκμετάλλευση, τις «κρίσεις» και τα «μνημόνια» και σπρώχνει στην πλήρη εξαθλίωση εκατομμύρια εργαζόμενους, ανάμεσά τους και τους οικοδόμους, και το χτίσιμο μιας άλλης κοινωνίας, σοσιαλιστικής, όπου οι εργάτες θα είναι σε θέση να απολαμβάνουν  τα οφέλη από τον πλούτο που οι ίδιοι παράγουν.(Οικοδόμος).

Οικοδόμος: Ο τερματοφύλακας με τα μαύρα

Στις 20 του Μάρτη 1990, φεύγει από τη ζωή (σε ηλικία εξήντα ετών) ένας από τους θρύλους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Σοβιετικός τερματοφύλακας Λεβ Γιασίν.  Με την χαρακτηριστική μαύρη εμφάνισή του, αγωνίστηκε σε περισσότερα από 600 παιχνίδια με τα χρώματα της Ντιναμό Μόσχας, ενώ φόρεσε και 78 φορές τη φανέλα με το εθνόσημο της Σοβιετικής Ένωσης. Συμμετείχε σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα ποδοσφαίρου (Μουντιάλ), ενώ το 1956, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης πανηγύρισε την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατέκτησε  με την ΕΣΣΔ το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο Λεβ Γιασίν αναδείχτηκε καλύτερος Ρώσος αθλητής του αιώνα, σε ψηφοφορία που διοργάνωσε ο σύνδεσμος αθλητικών συντακτών της Ρωσίας, ενώ θεωρείται ως ο καλύτερος τερματοφύλακας του 20ου αιώνα στον κόσμο.

Γεννήθηκε το 1929, από γονείς εργάτες. Άρχισε να δουλεύει από  12 ετών λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Αγωνιζόταν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, με την ομάδα του εργοστασίου που δούλευε, και γρήγορα ξεχώρισε με το ταλέντο του, με αποτέλεσμα να τον αποκτήσει η Ντιναμό Μόσχας. Τη σταδιοδρομία του στον επαγγελματικό αθλητισμό ο Λεβ Γιασίν την άρχισε το 1949. Η πρώτη του συμμετοχή με την Ντιναμό δεν ήταν επιτυχημένη κι έτσι ο νεαρός Γιασίν δεν αγωνίστηκε ξανά, μέχρι το 1953. Στο διάστημα που δεν αγωνιζόταν έπαιξε -με επιτυχία- σε μια ομάδα χόκεϊ. Στη συνέχεια επανήλθε και έπαιξε βασικός για 22 χρόνια. Την τελευταία φορά που υπερασπίστηκε το τέρμα της ομάδας του ήταν στις 27 του Μάη 1971, σε έναν αγώνα όπου οι καλύτεροι παίκτες της Ντιναμό Μόσχας αντιμετώπισαν τη Μικτή Κόσμου (Εουσέμπιο, Μπόμπι Τσάρλτον, Γκερντ Μύλλερ κ.α.), υπό τα βλέμματα 103.000 θεατών. Το ματς τελείωσε ισόπαλο 2-2.

Ο θρυλικός βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Πελέ δήλωσε κάποτε πως ο Γιασίν δεν είναι απλώς μεγάλος μάστορας και ένας από τους καλύτερους γκολκίπερ της σύγχρονης εποχής. Το παιχνίδι του άφησε εποχή στην ανάπτυξη της τέχνης του τερματοφύλακα. Ο Γιασίν διέθετε θαυμάσιο συντονισμό κινήσεων και αστραπιαία αντίδραση. Είχε την ικανότητα να προβλέπει την εξέλιξη της επίθεσης. Τις μονομαχίες του πρόσωπο με πρόσωπο με τους επιθετικούς τις κέρδιζε ουσιαστικά όλες. Σε 270 ματς φύλαξε απόρθητο το τέρμα του και απόκρουσε πάνω από 150 πέναλτι. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: «Η χαρά να βλέπεις τον Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα είναι η μόνη που μπορεί να ξεπεράσει την χαρά από την απόκρουση ενός πέναλτι». Οι έξοδοί του μακριά από το τέρμα, το ρίξιμο-πάσα της μπάλας με το χέρι εδραιώθηκαν για πάντα στην πρακτική του παιχνιδιού των γκολκίπερ. Γι’ αυτό ως σήμερα αυτές τις σίγουρες πάσες με το χέρι τις αποκαλούν «πάσες Γιασίν».

Ο Γιασίν δεν ήταν μόνο μεγάλος ποδοσφαιριστής. Όσοι τον γνώρισαν έλεγαν πως ήταν ένας καλός άνθρωπος. Ο συμπαίκτης του Γιασίν, παλιός τερματοφύλακας και διεθνής με την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ, μετέπειτα αθλητικός σχολιαστής Βλαντίμιρ Μασλατσένκο, λέει σχετικά:

 «Ο Λεβ ήταν σπουδαίο παιδί. Εξαιρετικά πρόσχαρος, δημιουργούσε καλές σχέσεις με τους γύρω του. Είχε τεράστιο κύρος. Στο εξωτερικό το σοβιετικό ποδόσφαιρο ήταν γνωστό μόνο χάρη στο όνομα Λεβ Γιασίν. Συναγωνιζόμασταν καλά και ήμαστε καλοί φίλοι. Ορισμένες φορές ζούσαμε στο ίδιο νούμερο (δωματίου). Όμως συνήθως διέμενε στον τόπο παραμονής και προπονήσεων της ομάδας, ή στις υπηρεσιακές αποστολές με τον Ιγκόρ Νέττο  (μεγάλο χαφ, ο οποίος για δέκα χρόνων ήταν αρχηγός της Εθνικής). Ο ένας ήταν της «Σπαρτάκ», ο άλλος της «Δυναμό» - και οι δυο φανατικοί εκπρόσωποι των ομάδων τους, όμως στην Εθνική δεν τσακώνονταν ποτέ. 

Στο γήπεδο υπάρχει μια ομάδα. Δεν είναι τυχαίο που η Εθνική Σοβιετικής Ένωσης αναδείχτηκε Ολυμπιονίκης και πρωταθλήτρια Ευρώπης. Πραγματικά, ήταν εποχή λαμπρών παικτών, ένας από τους οποίους ήταν ο Λεβ Γιασίν. Έχω τις δικές μου αρχές και απόψεις για τη ζωή, για την ποδοσφαιρική τέχνη. Όμως όταν άκουσα δυο φορές τον Λεβ Γιασίν να λέει ότι ‘σήμερα ο καλύτερος μας τερματοφύλακας είναι ο Βλαντίμιρ Μασλατσένκο…’ Όταν τέτοιος άνθρωπος εκφράζεται με τέτοια λόγια για σένα, δεν είναι μόνο όπως το βάλσαμο για την ψυχή, είναι αναγνώριση των δημιουργικών υπηρεσιών και της τέχνης και ικανότητας να δουλεύεις. Τέτοιος ήταν για μένα ο Γιασίν».

Αυτός ο σπουδαίος αθλητής, λόγω σοβαρών προβλημάτων με την υγεία του αναγκάστηκε να χάσει το ένα πόδι του. Και έτσι όμως δεν τα κατάφερε. Στις 20 του Μάρτη 1990, ο Λεβ Γιασίν έφυγε από την ζωή λόγω επιπλοκών που δημιουργήθηκαν στο ακρωτηριασμένο πόδι του.

Ο Γιασίν σε νούμερα:

Αγωνίστηκε σε 812 παιχνίδια συνολικά στην καριέρα του.

320 παιχνίδια βασικός στη Ντιναμό Μόσχας.

78 διεθνείς εμφανίσεις (δέχτηκε 70 γκολ).

13 αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου (4 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ).

2 εμφανίσεις στην «επίλεκτη ενδεκάδα (ΧΙ) κόσμου» (το 1963 κόντρα στην Αγγλία - 1968 κόντρα στην Βραζιλία).

Τιμητικό παιχνίδι από την ΦΙΦΑ το (1971).

480 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ.

Διακρίσεις:

Ευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς, Βραβείο (1963).

4η θέση στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλου (1966).

3 φορές Καλύτερος τερματοφύλακας της ΕΣΣΔ (1960,1963,1966).

22 επίσημες σεζόν με τον ίδιο σύλλογο (1950 - 1970).

Τάγμα του Λένιν (1967).

Ολυμπιακό Τάγμα (1986).

Χρυσό Τάγμα της FIFA για την Αρετή (1988).

Χρυσό μετάλλιο «του σφυριού και του δρεπανιού» (αστέρι) του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργατιάς μαζί με το Τάγμα του Λένιν (ισάξιο με το στρατιωτικό βραβείο «Ήρωας της ΕΣΣΔ») (1989).

Τίτλος του «Καλύτερου Τερματοφύλακα του Αιώνα» της FIFA, , και μέλος της «Ενδεκάδας (ΧΙ) του Αιώνα» της ΦΙΦΑ (2000).

Χρυσός Παίκτης της Ρωσίας από την Ποδοσφαιρική Ένωση της Ρωσίας, ως ο πιο εξέχων παίκτης τους τα τελευταία 50 χρόνια (Νοέμβριος 2003 για τον εορτασμό του Ιωβηλαίου της UEFA).

Πηγές:

1). «Λεβ Γιασίν: Η ‘Μαύρη Αράχνη’ του ποδοσφαίρου!», του Δημ. Δρίζου στο onsports.gr

2). «Τον αποκαλούσαν ‘μαύρο πάνθηρα’», στο Η φωνή της Ρωσίας

 

[μάρτης 2013]

Τα παράσημα της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ)

Παράσημο Λένιν (1930), ανώτατο παράσημο της ΕΣΣΔ

Τα παράσημα της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ) ήταν διακριτικά σύμβολα που απονέμονταν  ως ηθική αμοιβή για εξαιρετικές υπηρεσίες στο πεδίο της οικοδόμησης του κομμουνισμού, της υπεράσπισης της σοσιαλιστικής πατρίδας και για άλλες εξαιρετικές υπηρεσίες στο σοβιετικό κράτος και τη σοβιετική κοινωνία.

Το πρώτο σοβιετικό παράσημο ήταν της Σοβιετικής Σημαίας και καθιερώθηκε στις 16 Σεπτέμβρη του 1918, για την παρασημοφόρηση πολιτών που επέδειξαν εξαιρετική γενναιότητα στο πεδίο της μάχης. Το δικαίωμα της καθιέρωσης παρασήμων και της παρασημοφόρησης το είχε το Προεδρείο του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.

Παράσημα απονέμονταν σε πολίτες της ΕΣΣΔ, επιχειρήσεις, ενώσεις, ιδρύματα, οργανώσεις, στρατιωτικές μονάδες, πόλεις κλπ. Απονέμονταν και σε πρόσωπα που δεν ήταν πολίτες της ΕΣΣΔ, καθώς και σε επιχειρήσεις, ιδρύματα, οργανώσεις, πόλεις κλπ. άλλων χωρών.

Ένα άτομο μπορούσε να στερηθεί το παράσημό του μόνο με απόφαση του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, στις περιπτώσεις που είχε καταδικαστεί για κάποιο αδίκημα, είχε διαπράξει έγκλημα ή είχε πάψει να είναι πολίτης της ΕΣΣΔ.

Παράσημο Ερυθρού Αστέρα (1930)

Παράσημο Ναχίμοφ 1^ουκαι 2^ου  βαθμού (1944)

Παράσημο Πατριωτικού Πολέμου 1^ου και 2^ου βαθμού (1942)

Παράσημο Δόξας 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1943)

Παράσημο της Κόκκινης Σημαίας της Εργασίας (1928)

Παράσημο της Τιμητικής Διάκρισης (1935)

Τα παράσημα ανάλογα με το λόγο που απονέμονταν, χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες:

Α) για υπηρεσίες στην επανάσταση, για επιτυχίες στην εργασία, υπηρεσίες στην προστασία της σοσιαλιστικής πατρίδας, στην ανάπτυξη της φιλίας και της συνεργασίας μεταξύ των λαών, την εδραίωση της ειρήνης και άλλες υπηρεσίες στο σοβιετικό κράτος και την κοινωνία, είχαν καθιερωθεί (σε παρένθεση η χρονολογία καθιέρωσης):

1)     Παράσημο Λένιν (1930), ανώτατο παράσημο της ΕΣΣΔ.

2)     Παράσημο της Οκτωβριανής Επανάστασης (1967).

3)     Παράσημο της Κόκκινης Σημαίας της Εργασίας (1928).

4)     Παράσημο της Φιλίας των Λαών (1972).

5)     Παράσημο της Τιμητικής Διάκρισης (1935).

6)     Παράσημο της Δόξας της Εργασίας 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1974).

Παράσημο της Φιλίας των Λαών (1972)

Παράσημο Προσφοράς στις Ένοπλες Δυνάμεις της ΕΣΣΔ

Παράσημο της Δόξας της Εργασίας 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1974)

Παράσημο Προσωπικής Ανδρείας

Παράσημο της Οκτωβριανής Επανάστασης (1967)

Παράσημο της Μητρικής Δόξας 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1944)

Παράσημο της Νίκης (1943), ανώτατο πολεμικό παράσημο

Β) για υπηρεσίες στην υπεράσπιση της σοσιαλιστικής πατρίδας και άλλες πολεμικές υπηρεσίες, είχαν καθιερωθεί:

1)     Παράσημο της Νίκης (1943), ανώτατο πολεμικό παράσημο.

2)     Παράσημο της Κόκκινης Σημαίας (1924).

3)     Παράσημο Σουβόροφ 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1942).

4)     Παράσημο Ουσακόφ 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1944).

5)     Παράσημο Κουτούζοφ 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1942 και 1943).

6)     Παράσημο Ναχίμοφ 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1944).

7)     Παράσημο Μπογκντάν Χμελνίτσκι 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1943).

8)     Παράσημο Αλεξάντρ Νέφσκι (1942).

9)     Παράσημο Πατριωτικού Πολέμου 1^ου και 2^ου βαθμού (1942).

10) Παράσημο Ερυθρού Αστέρα (1930).

11) Παράσημο υπηρεσιών στις Ένοπλες Δυνάμεις της ΕΣΣΔ 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1974).

12) Παράσημο Δόξας 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1943).

Γ) για παρασημοφόρηση των μητέρων που είχαν πολλά παιδιά και για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, είχαν καθιερωθεί:

1)     Παράσημο της Μητέρας Ηρωίδας (1944)

2)     Παράσημο της Μητρικής Δόξας 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1944).

Παράσημο της Κόκκινης Σημαίας (1924)

Παράσημο Σουβόροφ 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1942)

Παράσημο Κουτούζοφ 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1942 και 1943)

Παράσημο Μπογκντάν Χμελνίτσκι 1^ου, 2^ου και 3^ου βαθμού (1943)

Παράσημο Αλεξάντρ Νέφσκι (1942)

Παράσημο Ουσακόφ 1^ου και 2^ου  βαθμού (1944)

Εκτός από την ηθική αμοιβή, με την παρασημοφόρησή του ο Σοβιετικός πολίτης απολάμβανε και προνόμια οικονομικής φύσης. Τα άτομα που είχαν τιμηθεί πχ με το παράσημο της Δόξας και των τριών βαθμών: σε περίπτωση ανικανότητας για εργασία οι συντάξεις τους (ακόμα και η ανώτατη) αυξάνονταν κατά 50%. Είχαν προτεραιότητα στην εξασφάλιση κατοικίας. Κατέβαλλαν το μισό ενοίκιο που πλήρωναν οι υπόλοιποι εργάτες και υπάλληλοι. Μια φορά το χρόνο είχαν το δικαίωμα δωρεάν ταξιδιού όπου επιθυμούσαν στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ, με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο επέλεγαν. Είχαν επίσης το δικαίωμα να χρησιμοποιούν δωρεάν τις αστικές συγκοινωνίες. Εισάγονταν δωρεάν σε σανατόρια, λουτροθεραπευτικά κέντρα κλπ. 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Η (κατά "ΒΗΜΑ") «σοβιετική» Ελλάδα και τα επιτεύγματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ

«Όταν σε μία χώρα το ένα τέταρτο των φορολογουμένων πολιτών της απειλείται με κατασχέσεις μισθών, καταθέσεων, αυτοκινήτων και σπιτιών, στην ουσία, απειλείται περίπου το σύνολο της κοινωνίας: μετά τις ανακοινώσεις για τις διαδικασίες των κατασχέσεων το μέγιστο τμήμα των ελληνικών οικογενειών τρέμει πλέον το αύριο. Κι αυτό είναι κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί στο δυτικό κόσμο: κάθε θεμελιώδης συνθήκη κοινωνίας δυτικού τύπου στην Ελλάδα πλέον καταργείται.

Είναι πολύ αμφίβολο αν η χώρα θα μπορούσε να «σοβιετοποιηθεί» σε αυτό το βαθμό και με αυτή την επιθετικότητα ακόμα κι αν με κάποιο τρόπο το ΚΚΕ έπαιρνε ξαφνικά την εξουσία: θα ήταν άραγε σε θέση να σβήσει από το χάρτη τόσες επιχειρήσεις, ή, ακόμα περισσότερο, να απειλήσει με τις κατασχέσεις κινητών και ακινήτων που σήμερα απειλούν τόσα εκατομμύρια Ελληνες; Την ίδια στιγμή, δικαίως, οι οπαδοί του σοβιετικού μοντέλου θα επισημάνουν ότι, τουλάχιστον σε αυτά τα καθεστώτα, ένα πιάτο φαί υπήρχε εξασφαλισμένο, όπως και μία στέγη, έστω και σε κακό χάλι: στην Ελλάδα σήμερα, ούτε κι αυτά δεν υπάρχουν πια για όλο και περισσότερους ανθρώπους κάθε μέρα.» (Από άρθρο του  ΒΗΜΑτος με τίτλο ‘Η «σοβιετική» Ελλάδα’. Η συνέχεια εδώ.)

Αυτό το παραμυθάκι πρέπει να πιάνει σε μερίδα των συμπατριωτών μας, αλλιώς τι άλλο να σκεφτεί κανείς; Γιατί το αναπαράγουν συνεχώς τα στελέχη της συγκυβέρνησης και των ομίλων «ενημέρωσης» με τον ίδιο, αμείωτο, ζήλο; Μήπως δεν ξέρουν, μήπως δεν διάβασαν, μήπως δεν άκουσαν ποτέ για την υπεροχή του σοσιαλισμού σε δεκάδες τομείς –και οπωσδήποτε στους πιο σημαντικούς- έναντι του σάπιου συστήματος που τους πληρώνει για να ψεύδονται; Όχι δα!

Ας δούμε λοιπόν ορισμένα στοιχεία, ενδεικτικά, για το επίπεδο ζωής και τις κατακτήσεις των λαών της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ), όχι τα τελευταία χρόνια της ζωής της (κάτι που θα ήταν πιο εύκολο) μα τα πρώτα χρόνια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, την περίοδο 1917-1933. Μια περίοδο που η ΕΣΣΔ, παρά το λυσσαλέο πόλεμο που δεχόταν από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς,  μεταμορφώθηκε ριζικά και απόβαλε την όψη της καθυστέρησης και του μεσαιωνισμού. Από χώρα αγροτική έγινε χώρα βιομηχανική. Από χώρα της μικρής ατομικής αγροτικής οικονομίας έγινε χώρα της μεγάλης συλλογικής μηχανοποιημένης αγροτικής οικονομίας. Από χώρα της αμάθειας και της αγραμματοσύνης και από χώρα απολίτιστη έγινε χώρα γραμματισμένη και πολιτισμένη.

Για να συμβούν όλα αυτά χρειάστηκε να εξαλειφτούν οι παρασιτικές τάξεις που επέβαλλαν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Με την εξάλειψή τους, η δουλειά του εργάτη και του αγρότη απαλλάχτηκε από την εκμετάλλευση. Τα εισοδήματα που απομυζούσαν οι εκμεταλλευτές από τη λαϊκή εργασία παρέμεναν στα χέρια των εργαζομένων και χρησιμοποιούνταν, εν μέρει για την επέκταση της παραγωγής και την προσέλκυση στην παραγωγή καινούργιων τμημάτων εργαζομένων, και εν μέρει για την άμεση αύξηση των εισοδημάτων των εργατών και των αγροτών. Εξαφανίστηκε η ανεργία, η μάστιγα της εργατικής τάξης. Αν στις αστικές χώρες εκατομμύρια άνεργοι υπέφεραν από την ανέχεια και τα βάσανα γιατί δεν υπήρχε δουλειά, στην ΕΣΣΔ δεν υπήρχαν εργάτες, που να μην έχουν δουλειά και μεροκάματο.

Με βάση τα παραπάνω, αυτή την περίοδο έχουμε:

   

Αύξηση του εθνικού εισοδήματος από 35 δισεκατομμύρια ρούβλια το 1930, σε 50 δισεκατομμύρια το 1933. Και μια που το ποσοστό των καπιταλιστικών στοιχείων μαζί και των προνομιούχων επιχειρηματιών στο εθνικό εισόδημα είναι σήμερα λιγότερο από 0,5% σχεδόν όλο το εθνικό εισόδημα κατανέμεται ανάμεσα στους εργάτες και τους υπαλλήλους, στους εργαζόμενους αγρότες, στους συνεταιρισμούς και στο κράτος.

   

Αύξηση του μέσου χρονιάτικου μισθού των εργατών της βιομηχανίας από 991 ρούβλια το 1930, σε 1.519 ρούβλια το 1933.

   

Αύξηση του ταμείου των κοινωνικών ασφαλίσεων των εργατών και των υπαλλήλων από 1 δισεκατομμύριο 810 εκατομμύρια ρούβλια το 1930, σε 4 δισεκατομμύρια 610 εκατομμύρια ρούβλια το 1933.

   

Πέρασμα στην 7ωρη εργάσιμη μέρα σ' όλη τη βιομηχανία επιφανείας. (Δεν περιλαμβάνεται η εργασία σε ανθρακωρυχεία, μεταλλεία κλπ.) 

Βοήθεια του κράτους στους αγρότες, με την οργάνωση 2.860 μηχανοτραχτερικών σταθμών, πράγμα που απαίτησε να επενδυθούν 2 δισεκατομμύρια ρούβλια.

   

Βοήθεια του κράτους στους αγρότες με την παροχή πιστώσεων στα κολχόζ, που φτάνουν το 1 δισεκατομμύριο 600 εκατομμύρια ρούβλια.

   

Βοήθεια του κράτους στους αγρότες με την παροχή πιστώσεων σε σπόρο και σε είδη διατροφής, που φτάνουν, στο διάστημα της περιόδου που εξετάζουμε, τα 262 εκατομμύρια πούτια δημητριακά.

   

Βοήθεια του κράτους στους οικονομικά αδύνατους αγρότες με την παροχή φορολογικών και ασφαλιστικών διευκολύνσεων, που το συνολικό ποσό τους φτάνει τα 370 εκατομμύρια ρούβλια.

Οσο για την εκπολιτιστική ανάπτυξη της χώρας, έχουμε:

Εφαρμογή της γενικής υποχρεωτικής δημοτικής εκπαίδευσης σ' όλη την ΕΣΣΔ και ανέβασμα του ποσοστού των εγγραμμάτων από 67% στα τέλη του 1930, σε 90% στα τέλη του 1933.

   

Αύξηση του αριθμού των μαθητών στα σχολεία όλων των βαθμών από 14 εκατομμύρια 358 χιλιάδες το 1929, σε 26 εκατομμύρια 419 χιλιάδες το 1933.(...)

   

Αύξηση του αριθμού των παιδιών της προσχολικής αγωγής από 838 χιλιάδες το 1929, σε 5 εκατομμύρια 917 χιλιάδες το 1933.

   

Αύξηση του αριθμού των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, γενικών και ειδικών, από 91 το 1914, σε 600 το 1933.

   

Αύξηση του αριθμού των ινστιτούτων για επιστημονικές έρευνες από 400 το 1929, σε 840 το 1933.

   

Αύξηση του αριθμού των λεσχών από 32 χιλιάδες το 1929, σε 54 χιλιάδες το 1953.

   

Αύξηση του αριθμού των κινηματογράφων, των κινηματογραφικών εγκαταστάσεων στις λέσχες και των κινητών κινηματογράφων από 9.800 το 1929, σε 29.200 το 1933. (Τα στοιχεία από το Ριζοσπάστη εδώ).

Μήπως θα τολμούσε να απαντήσει ο αρθρογράφος της φυλλάδας του «συγκροτήματος», που έχει πάρει υπεργολαβία τον αντικομμουνισμό, σε ποιους τομείς από τους παραπάνω μπορεί να είναι σήμερα περήφανη η «ελεύθερη» καπιταλιστική Ελλάδα; Να του απαντήσουμε εμείς αν δυσκολεύεται: σε κανέναν. Δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας, εκατό χρόνια περίπου μετά από την περίοδο που γίνεται η αναφορά στην ΕΣΣΔ, που να αναπτύσσεται, εκτός από τους σωρούς κερδών των βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών και άλλων κηφήνων. Σε όλους τους άλλους τομείς επικρατεί φωτιά και τσεκούρι και όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι και άλλα λαϊκά στρώματα οδηγούνται καθημερινά στην εξαθλίωση και την  υποδούλωση, μέσω της φτώχειας και της πείνας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Να αναφέρουμε ακόμα πως με το πέρασμα του χρόνου, στην ΕΣΣΔ, με τη σκληρή δουλειά του λαού και κάτω από την καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος, κατακτήθηκαν δικαιώματα που εμείς εδώ στη δύση απλά τα ονειρευόμασταν.  Εκτός από δουλειά για όλους, υπήρχε δωρεάν στέγαση, δωρεάν παιδεία, δωρεάν υγεία και κοινωνική πρόνοια, δωρεάν παροχές κοινής ωφέλειας, πολιτισμός, συγκοινωνίες και άλλα. Και μια και ο αρθογράφος του ΒΗΜΑτος αναφέρεται στην κατοικία του σοβιετικού πολίτη με τρόπο απαξιωτικό («μία στέγη, έστω και σε κακό χάλι»), να του κάνουμε γνωστό πως αυτό το  «κακό χάλι» περιελάμβανε θέρμανση σε όλη τη διάρκεια του χειμώνα (του σοβιετικού χειμώνα...) με θερμοκρασία 25^ο σταθερή σε όλο το 24ωρο. Μακάρι και τα δικά μας σπίτια (όχι φυσικά του αρθρογράφου, δεν έχει τέτοια ανάγκη αυτός) να είχαν αυτό… το κακό χάλι, που κοντεύουμε να κάψουμε και τα κασώματα για να ζεσταθούμε…

Αυτοί οι καλοπληρωμένοι βολεμένοι κύριοι, που με την πένα τους διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την κοινή γνώμη, ξέρουν πολύ καλά τις διαφορές μεταξύ των δυο συστημάτων. Ξέρουν πώς ζούσαν στο σοσιαλισμό οι εργάτες, όπως καλά ξέρουν πως στο σοσιαλισμό θα είχαν... άλλη θέση οι κηφήνες σαν τα αφεντικά τους και φυσικά, οι ίδιοι,  τα τσιράκια τους. Γι’ αυτό προσπαθούν με όλα τα μέσα να συκοφαντήσουν την μεγαλύτερη κατάκτηση της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό προσπαθούν να παραπλανήσουν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα που δοκιμάζονται, πως πρόκειται για «κρίση» που ευθύνονται οι «κακοί πολιτικοί» και πως με «σωστότερη» διαχείριση μπορεί να ξεπεραστεί. Γι’ αυτό χτυπάνε με λύσσα το ΚΚΕ, που αποκάλυψε από την πρώτη στιγμή τον χαρακτήρα της κρίσης και έδωσε στο λαό την μόνη πραγματικά φιλολαϊκή πρόταση, την ανατροπή του συστήματος την βρωμιάς και της εκμετάλλευσης και το χτίσιμο της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Μπους-Γκορμπατσόφ, οι δυο παλιόφιλοι πάντα μαζί…

"Μοιάζουν σαν δυο παλιόφιλοι που συναντήθηκαν έπειτα από καιρό και δεν ξέρουν εάν η ηλικία τους θα τους επιτρέψει να ξανασυναντηθούν στο μέλλον. Είναι ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ο Τζορτζ Μπους, ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης και ο 41ος πρόεδρος των ΗΠΑ.
Ο θερμός εναγκαλισμός τους μπορεί να υπενθυμίσει στους πάσης φύσεως διαδόχους τους ότι στην πραγματικότητα δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Οι δυο τους είχαν συναντηθεί για πρώτη φορά στη Μάλτα το 1989, λίγες εβδομάδες μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Χθες συναντήθηκαν στο Χιούστον όπου γευμάτισαν με συνδαιτυμόνες τον πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέικερ, την πρώην πρώτη κυρία Μπάρμπαρα Μπους και την κόρη του Γκορμπατσόφ. Το κλίμα ασφαλώς δεν ήταν ψυχροπολεμικό. Οι αναμνήσεις, όμως, δεν μπορεί παρά να ήταν από εκείνη την περίοδο, που σημάδεψε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα." Πηγή

Άκου λέει «στην πραγματικότητα δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα.»!... Αυτό έλειπε.  Μπους και αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα χρωστάνε πάντα απεριόριστη ευγνωμοσύνη -για τις πολύτιμες «υπηρεσίες» που τους προσέφερε- στον μεγαλύτερο προδότη της ανθρώπινης ιστορίας… (Οικοδόμος)

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]