Οικοδόμος / Ανίκητοι Ολυμπιακοί vs αδικημένοι ΠΑΟΚτσήδες

Η φανέλα του θρυλικού "Μιζούρι" Αντρέα Μουράτη

Στην ερώτηση «τι είναι  Ολυμπιακός» ο καθένας δίνει τη δική του απάντηση. Ολυμπιακός ήταν η παρέα στην ταβέρνα του Μοίρα, που στις 10 Μάρτη του 1925 ίδρυσαν την πιο λαοφιλή (…και ίσως μισητή) ομάδα της Ελλάδας· Ολυμπιακός οι πέντε Ανδριανόπουλοι· φορώντας  τη φανέλα του Ολυμπιακού εκτελέστηκε ο ήρωας Νίκος Γόδας·  πρόεδρος του Ολυμπιακού είναι ο εφοπλιστής Μαρινάκης.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Λεβ Γιασίν, η «μαύρη αράχνη» της κόκκινης αρμάδας

Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών, ένας αθλητής που προπορεύτηκε της εποχής του, ο κορυφαίος -των κορυφαίων- τερματοφύλακας στον κόσμο για τον 20ο αιώνα και ίσως ο μεγαλύτερος στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Λεβ Ιβάνοβιτς Γιασίν, έφυγε πρόωρα από τη ζωή (μόλις στα 60 του χρόνια) μια μέρα σαν σήμερα, στις 20 Μάρτη του 1990, αφήνοντας στη μνήμη των φίλων του ποδοσφαίρου μερικές από τις ομορφότερες στιγμές του αθλήματος και το όνομά του χαραγμένο με χρυσά γράμματα στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού.

Οικοδόμος: «Θα μας το δώσει η Παναγιά»!

Μπαοκάρα!

Όλο πολιτική... ας το «ελαφρύνουμε» λίγο. Τόσα (πάρα πολλά)  χρόνια θυμάμαι «παράγοντες», προπονητές, ποδοσφαιριστές, οπαδούς αλλά και δημοσιογράφους-οπαδούς (δεν ξεχνιούνται εκείνες οι θρυλικές τηλεοπτικές «δίκες» τα βράδια κάθε πρώτης εργάσιμης μέρας της βδομάδας) του ΠΑΟΚ, να τους φταίει το «κράτος των Αθηνών» (ρήση ενός αλήστου μνήμης βορειοελλαδίτη ρεπόρτερ που μεταφράζεται στο εξής τρίπτυχο: κέντρα αποφάσεων-διαιτησία-Ολυμπιακός), που η ομάδα τους δεν πάιρνει  πρωτάθλημα.

Οικοδόμος: Vamos Argentina!

Επειδή δεν είμαι «ειδικός» και, προπαντός, αντικειμενικός… 

Οικοδόμος: Αναζητώντας τον «αγαθό γίγαντα»

Τον Ιούνη του 1987, στον μικρόκοσμο του ΚΨΜ λίγο πολύ όλοι γνωρίζαμε τι καπνό ―πολιτικό― φουμάρει ο διπλανός. Τηλεόραση δεν είχαμε, όμως σε «εξαιρετικές» περιπτώσεις (βλ. αθλητικές μεταδόσεις) ο διοικητής του στρατοπέδου φρόντιζε να μη μας αφήνει «ανενημέρωτους». Όχι πως μας έλειπε η τηλεόραση. Άλλα, πιο σοβαρά ενδιαφέροντα γέμιζαν τον ελεύθερο χρόνο της φανταροπαρέας.

Εκείνες τις μέρες γινόταν στην Αθήνα το Ευρωμπάσκετ. Ένα σημαντικό  αθλητικό γεγονός σήμερα, πόσο μάλλον για κείνα τα χρόνια που η μικρή Ελλάδα δεν ήταν συνηθισμένη στα «μεγαλεία». Ήταν η εποχή που άρχιζε να φαντασιώνεται λαμπερές φιέστες και μεγάλες διοργανώσεις, από κείνες που φουσκώνουν τα πνευμόνια του λαού με εθνική περηφάνια και τις τσέπες των επιχειρηματικών ομίλων με ατόφιο χρυσάφι, και από τα ΜΜΕ γινόταν έντονη προσπάθεια να περάσει περίπου ως εθνική υπόθεση ο καημός της κυβέρνησης για την ανάληψη της διοργάνωσης των «χρυσών ολυμπιακών αγώνων» του 1996.

Οικοδόμος: Νέα Φιλαδέλφεια, «Καραϊσκάκη», Γουδί, Λάρισα: Η αλήθεια για τη στάση του ΚΚΕ – Απάντηση σε μια άθλια συκοφαντία

«ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΚΚΕ. Η μια σύμβουλος του ΣΥΡΙΖΑ και οι δυο του ΚΚΕ αποχώρησαν από την αίθουσα πριν την ψηφοφορία. Ίσως αν ήταν για δεύτερη έδρα του… ΟΣΦΠ να είχαν μείνει και να ψήφιζαν υπέρ. Άλλωστε μόνο για το γήπεδο στο Φάληρο δεν αντέδρασαν ποτέ και σε τίποτα». Αυτά γράφει χτες (21/11/2013) η αθλητική εφημερίδα «ΩΡΑ των σπορ»  στην πρώτη της σελίδα, απευθυνόμενη σε όσους  φιλάθλους και οπαδούς της ΑΕΚ την διαβάζουν.

Οικοδόμος: Η «Ελλάδα» θέλει το Euro 2020 (είναι πολλά τα «οφέλη»…)

Η κυβέρνηση ανακοίνωση δια των υπουργών Παναγιωτόπουλου και Ανδριανού πως θα στηρίξει την υποβολή υποψηφιότητας της Αθήνας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2020.

Οικοδόμος: Ο εργάτης Τάσος Πάντος

Δεν ήταν γκολτζής, δεν ήταν «ζεν πρεμιέ»,  δεν απασχόλησε τα ΜΜΕ με μπαρότσαρκες, τσαμπουκάδες, ξανθιές γκόμενες, τατουάζ και ακριβά αυτοκίνητα. Ο Τάσος Πάντος ήταν ΕΡΓΑΤΗΣ της μπάλας. Παιδί σεμνό, δουλευταράς, ψυχάρα, πρώτος στην προπόνηση, τα έδινε όλα στο γήπεδο. Φιλότιμος, παθιασμένος, σκιζόταν για το καλό της ομάδας, του συνόλου, αγωνιστής μέχρι το σφύριγμα της λήξης. Ήρθε στον Ολυμπιακό, από την Προοδευτική, καταξιωμένος ποδοσφαιριστής και μέσα σε εφτά χρόνια  κέρδισε τίτλους, φήμη και χρήματα. Στον τελευταίο του αγώνα στο Καραϊσκάκη έγινε πάταγος. Το γήπεδο κόντεψε να γκρεμιστεί από τα χειροκροτήματα. Ο Τάσος αποχαιρετούσε συγκινημένος τον κόσμο, μέσα σε αποθέωση,  παίρνοντας μαζί του το μεγαλύτερο δώρο: την αγάπη των γαύρων.  Στη επόμενη ομάδα του, τον ΠΑΣ Γιάννινα, ο διάσημος σεμνός Πάντος συνέχισε αυτό που ήξερε να κάνει καλά: να δουλεύει σκληρά  για το σύνολο, μέχρι το σφύριγμα της λήξης. Σήμερα ο Τάσος Πάντος κρεμάει τα ποδοσφαιρικά παπούτσια του.

Οικοδόμος: -Πελέ vs Ριβάλντο; Όχι ευχαριστώ!

Όταν διαβάζεις δηλώσεις σαν του Ριβάλντο, στην αρχή εκπλήσσεσαι θετικά. Αφού περάσει η πρώτη εντύπωση μπαίνεις σε δεύτερες σκέψεις: «για να μιλάει ενάντια στο μουντιάλ αυτός που τόσο ωφελήθηκε η ζωή του από το ποδόσφαιρο, κάποιο λάκκο θα ΄χει η φάβα». Από την άλλη, σε ενοχλεί η σιωπή αν δεν μιλήσει κανείς (που είναι και το πιο «λογικό») απ’ όλους αυτούς τους πλούσιους και διάσημους «αστέρες». Ο λαός να διαδηλώνει και να χτυπιέται σκληρά από στρατό και αστυνομία στους δρόμους και αυτοί να  μην ξεμυτίζουν απ’ τον κόσμο τους... Έτσι ή αλλιώς, δηλώσεις σαν του Ριβάλντο μόνο σαν θετικές μπορούν να κριθούν, ανεξάρτητα από τα όποια  κίνητρα οδηγούν τον διάσημο ποδοσφαιριστή να τις κάνει.

Οικοδόμος: Νικ, σ’ ευχαριστούμε!

Απόψε τιμάται στη Θεσσαλονίκη ο ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ. Ο αθλητής που πήρε το ελληνικό μπάσκετ στις πλάτες του και το έκανε γνωστό στα πέρατα του κόσμου. Νωρίτερα το είχε βάλει στα σαλόνια και τις καρδιές μας, μας έβγαλε στο στρωμένο με άσφαλτο γηπεδάκι της γειτονιάς…να προσπαθούμε να τον «μιμηθούμε»,  έδωσε ενδιαφέρον στο βράδυ της Πέμπτης μας και περισσότερο νόημα στους τσακωμούς της παρέας και έκανε πολλούς «ολυμπιακούς» (σαν την αφεντιά μου), όταν μας ρωτούσαν «τι ομάδα είσαι;», να προσθέτουμε: «και στο μπάσκετ, Άρης».

Οικοδόμος: Ποδοσφαιριστής στην Πάτρα χαιρετά ναζιστικά και υπερασπίζεται τον Κατίδη (video) – Τι λέτε; «Τα παιδιά» δεν ξέρουν;...

Κι άλλος νεαρός ποδοσφαιριστής με ναζιστική «άποψη» έκανε την εμφάνισή του μετά τον Κατίδη. Πρόκειται για τον Σπύρο Σουγλέρη που χαιρετώντας ναζιστικά πανηγύρισε το γκολ που πέτυχε κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης ομάδων για το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Πάτρας. Έκανε μάλιστα και δηλώσεις με τις οποίες εξηγούσε τον «αρχαιοελληνικό χαρακτήρα» του χαιρετισμού του, και υπερασπίστηκε το «20χρονο παιδί» Κατίδη. Η επιχειρηματολογία του νεαρού είναι ακριβώς αυτά που ακούμε από τους εκπροσώπους της χρυσής αυτής. Κατά τα άλλα, κάποιοι «προοδευτικοί» ακόμα επιμένουν πως… τα παιδιά δεν ξέρουν…

Οι δηλώσεις του ποδοσφαιιστή (από το enikos.gr):

«Καταρχήν, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι ο πανηγυρισμός αυτός δεν είναι ναζιστικός. Είναι αρχαίος ελληνικός χαιρετισμός και πολλοί δεν το ξέρουν. Με την χθεσινή μου κίνηση, ήθελα να εκφράσω την συμπαράστασή μου προς ένα 20χρονο παιδί που μια ολόκληρη Ελλάδα έπεσε πάνω, χωρίς να έχει κάνει κάτι και χωρίς καν να ακουστεί η άποψή του. Ήθελαν να βγάλουν το άχτι τους πάνω του. Ζούμε σε μια χούντα. Από την στιγμή που τιμωρούν ένα παιδί που χωρίς καν να δικαιολογηθεί δεν είναι δημοκρατία αλλά ναζισμός. Υποστήριξη στον παίκτη ήταν αυτό που έκανα και σε έναν παίκτη που τον πάω. Δεν είναι ένδειξη ως προς τις πολιτικές μου απόψεις». Για το αν φοβάται πιθανή τιμωρία: «Δε φοβάμαι. Δεν έχω να φοβηθώ κάτι. Αν ξέρει ο καθένας τι ισχύει αυτός ο χαιρετισμός, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλιώς χαιρετούσαν οι ναζί και αλλιώς οι Αρχαίοι Έλληνες».

Το βίντεο με τον «πανηγυρισμό»:

http://www.youtube.com/watch?v=JoEizcT5D5o&feature=player_embedded

Σε ανακοίνωσή (από τον 902.gr) της η Εδαφική Αχτίδα Αχαΐας του ΚΚΕ τονίζει:

«Προκαλεί όλους τους φιλάθλους και συνολικά τον αχαϊκό λαό ο ναζιστικός χαιρετισμός και η συμπεριφορά του ποδοσφαιριστή της Αστραπής Σπύρου Σουγλέρη, σε αγώνα του τοπικού πρωταθλήματος, για δήθεν συμπαράσταση στον παίκτη της ΑΕΚ Κατίδη.

Η πράξη του προσβάλλει τη μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού, των αθλητών που και στη χώρα μας πολέμησαν το ναζισμό, στάθηκαν ακόμη και μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Ειδικά στο νομό μας προσβάλλει τη μνήμη των εκατοντάδων θυμάτων του μπλόκου των Προσφυγικών στην Πάτρα με θύματα τότε νέους ανθρώπους, τα θύματα της σφαγής των Καλαβρύτων από τους φασίστες κατακτητές. Ο χαιρετισμός είναι ναζιστικός και όχι αρχαιοελληνικός, όπως με θράσος ισχυρίζεται ο ποδοσφαιριστής και οι χρυσαυγίτες ναζιστές, με τον σύγχρονο επικεφαλής τους στην Ελλάδα, Μιχαλολιάκο.

Η Εδαφική Αχτίδα Αχαΐας του ΚΚΕ καλεί όλους τους φιλάθλους να απομονώσουν και να αποβάλουν από όλα τα αθλητικά σωματεία τα φασιστικά παράσιτα που δρουν και χρησιμοποιούν το σάπιο αθλητισμό των επιχειρηματιών και τις ομάδες προκειμένου να χύσουν το ναζιστικό τους δηλητήριο, επιχειρώντας να βάλουν χέρι και στον ερασιτεχνικό αθλητισμό.

Καλούμε τους συναθλητές του συγκεκριμένου ποδοσφαιριστή, τους αθλητικούς φορείς, κάθε άνθρωπο που ασχολείται με τον αθλητισμό, συνολικά τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα της Αχαΐας, να καταδικάσουν, να απομονώσουν αυτές τις συμπεριφορές και τους φορείς που τις εκφράζουν. Να γνωρίσουν τη λαϊκή κατακραυγή!

Καλούμε ειδικά την ΕΠΣ Αχαΐας, όλα τα ερασιτεχνικά σωματεία να καταδικάσουν έμπρακτα αυτές τις φασιστικές συμπεριφορές, να πάρουν μέτρα ώστε να μην επαναληφθούν».

[ΜΑΡΤΗΣ 2013]

Οικοδόμος: Ο τερματοφύλακας με τα μαύρα

Στις 20 του Μάρτη 1990, φεύγει από τη ζωή (σε ηλικία εξήντα ετών) ένας από τους θρύλους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Σοβιετικός τερματοφύλακας Λεβ Γιασίν.  Με την χαρακτηριστική μαύρη εμφάνισή του, αγωνίστηκε σε περισσότερα από 600 παιχνίδια με τα χρώματα της Ντιναμό Μόσχας, ενώ φόρεσε και 78 φορές τη φανέλα με το εθνόσημο της Σοβιετικής Ένωσης. Συμμετείχε σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα ποδοσφαίρου (Μουντιάλ), ενώ το 1956, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης πανηγύρισε την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατέκτησε  με την ΕΣΣΔ το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο Λεβ Γιασίν αναδείχτηκε καλύτερος Ρώσος αθλητής του αιώνα, σε ψηφοφορία που διοργάνωσε ο σύνδεσμος αθλητικών συντακτών της Ρωσίας, ενώ θεωρείται ως ο καλύτερος τερματοφύλακας του 20ου αιώνα στον κόσμο.

Γεννήθηκε το 1929, από γονείς εργάτες. Άρχισε να δουλεύει από  12 ετών λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Αγωνιζόταν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, με την ομάδα του εργοστασίου που δούλευε, και γρήγορα ξεχώρισε με το ταλέντο του, με αποτέλεσμα να τον αποκτήσει η Ντιναμό Μόσχας. Τη σταδιοδρομία του στον επαγγελματικό αθλητισμό ο Λεβ Γιασίν την άρχισε το 1949. Η πρώτη του συμμετοχή με την Ντιναμό δεν ήταν επιτυχημένη κι έτσι ο νεαρός Γιασίν δεν αγωνίστηκε ξανά, μέχρι το 1953. Στο διάστημα που δεν αγωνιζόταν έπαιξε -με επιτυχία- σε μια ομάδα χόκεϊ. Στη συνέχεια επανήλθε και έπαιξε βασικός για 22 χρόνια. Την τελευταία φορά που υπερασπίστηκε το τέρμα της ομάδας του ήταν στις 27 του Μάη 1971, σε έναν αγώνα όπου οι καλύτεροι παίκτες της Ντιναμό Μόσχας αντιμετώπισαν τη Μικτή Κόσμου (Εουσέμπιο, Μπόμπι Τσάρλτον, Γκερντ Μύλλερ κ.α.), υπό τα βλέμματα 103.000 θεατών. Το ματς τελείωσε ισόπαλο 2-2.

Ο θρυλικός βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Πελέ δήλωσε κάποτε πως ο Γιασίν δεν είναι απλώς μεγάλος μάστορας και ένας από τους καλύτερους γκολκίπερ της σύγχρονης εποχής. Το παιχνίδι του άφησε εποχή στην ανάπτυξη της τέχνης του τερματοφύλακα. Ο Γιασίν διέθετε θαυμάσιο συντονισμό κινήσεων και αστραπιαία αντίδραση. Είχε την ικανότητα να προβλέπει την εξέλιξη της επίθεσης. Τις μονομαχίες του πρόσωπο με πρόσωπο με τους επιθετικούς τις κέρδιζε ουσιαστικά όλες. Σε 270 ματς φύλαξε απόρθητο το τέρμα του και απόκρουσε πάνω από 150 πέναλτι. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: «Η χαρά να βλέπεις τον Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα είναι η μόνη που μπορεί να ξεπεράσει την χαρά από την απόκρουση ενός πέναλτι». Οι έξοδοί του μακριά από το τέρμα, το ρίξιμο-πάσα της μπάλας με το χέρι εδραιώθηκαν για πάντα στην πρακτική του παιχνιδιού των γκολκίπερ. Γι’ αυτό ως σήμερα αυτές τις σίγουρες πάσες με το χέρι τις αποκαλούν «πάσες Γιασίν».

Ο Γιασίν δεν ήταν μόνο μεγάλος ποδοσφαιριστής. Όσοι τον γνώρισαν έλεγαν πως ήταν ένας καλός άνθρωπος. Ο συμπαίκτης του Γιασίν, παλιός τερματοφύλακας και διεθνής με την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ, μετέπειτα αθλητικός σχολιαστής Βλαντίμιρ Μασλατσένκο, λέει σχετικά:

 «Ο Λεβ ήταν σπουδαίο παιδί. Εξαιρετικά πρόσχαρος, δημιουργούσε καλές σχέσεις με τους γύρω του. Είχε τεράστιο κύρος. Στο εξωτερικό το σοβιετικό ποδόσφαιρο ήταν γνωστό μόνο χάρη στο όνομα Λεβ Γιασίν. Συναγωνιζόμασταν καλά και ήμαστε καλοί φίλοι. Ορισμένες φορές ζούσαμε στο ίδιο νούμερο (δωματίου). Όμως συνήθως διέμενε στον τόπο παραμονής και προπονήσεων της ομάδας, ή στις υπηρεσιακές αποστολές με τον Ιγκόρ Νέττο  (μεγάλο χαφ, ο οποίος για δέκα χρόνων ήταν αρχηγός της Εθνικής). Ο ένας ήταν της «Σπαρτάκ», ο άλλος της «Δυναμό» - και οι δυο φανατικοί εκπρόσωποι των ομάδων τους, όμως στην Εθνική δεν τσακώνονταν ποτέ. 

Στο γήπεδο υπάρχει μια ομάδα. Δεν είναι τυχαίο που η Εθνική Σοβιετικής Ένωσης αναδείχτηκε Ολυμπιονίκης και πρωταθλήτρια Ευρώπης. Πραγματικά, ήταν εποχή λαμπρών παικτών, ένας από τους οποίους ήταν ο Λεβ Γιασίν. Έχω τις δικές μου αρχές και απόψεις για τη ζωή, για την ποδοσφαιρική τέχνη. Όμως όταν άκουσα δυο φορές τον Λεβ Γιασίν να λέει ότι ‘σήμερα ο καλύτερος μας τερματοφύλακας είναι ο Βλαντίμιρ Μασλατσένκο…’ Όταν τέτοιος άνθρωπος εκφράζεται με τέτοια λόγια για σένα, δεν είναι μόνο όπως το βάλσαμο για την ψυχή, είναι αναγνώριση των δημιουργικών υπηρεσιών και της τέχνης και ικανότητας να δουλεύεις. Τέτοιος ήταν για μένα ο Γιασίν».

Αυτός ο σπουδαίος αθλητής, λόγω σοβαρών προβλημάτων με την υγεία του αναγκάστηκε να χάσει το ένα πόδι του. Και έτσι όμως δεν τα κατάφερε. Στις 20 του Μάρτη 1990, ο Λεβ Γιασίν έφυγε από την ζωή λόγω επιπλοκών που δημιουργήθηκαν στο ακρωτηριασμένο πόδι του.

Ο Γιασίν σε νούμερα:

Αγωνίστηκε σε 812 παιχνίδια συνολικά στην καριέρα του.

320 παιχνίδια βασικός στη Ντιναμό Μόσχας.

78 διεθνείς εμφανίσεις (δέχτηκε 70 γκολ).

13 αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου (4 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ).

2 εμφανίσεις στην «επίλεκτη ενδεκάδα (ΧΙ) κόσμου» (το 1963 κόντρα στην Αγγλία - 1968 κόντρα στην Βραζιλία).

Τιμητικό παιχνίδι από την ΦΙΦΑ το (1971).

480 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ.

Διακρίσεις:

Ευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς, Βραβείο (1963).

4η θέση στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλου (1966).

3 φορές Καλύτερος τερματοφύλακας της ΕΣΣΔ (1960,1963,1966).

22 επίσημες σεζόν με τον ίδιο σύλλογο (1950 - 1970).

Τάγμα του Λένιν (1967).

Ολυμπιακό Τάγμα (1986).

Χρυσό Τάγμα της FIFA για την Αρετή (1988).

Χρυσό μετάλλιο «του σφυριού και του δρεπανιού» (αστέρι) του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργατιάς μαζί με το Τάγμα του Λένιν (ισάξιο με το στρατιωτικό βραβείο «Ήρωας της ΕΣΣΔ») (1989).

Τίτλος του «Καλύτερου Τερματοφύλακα του Αιώνα» της FIFA, , και μέλος της «Ενδεκάδας (ΧΙ) του Αιώνα» της ΦΙΦΑ (2000).

Χρυσός Παίκτης της Ρωσίας από την Ποδοσφαιρική Ένωση της Ρωσίας, ως ο πιο εξέχων παίκτης τους τα τελευταία 50 χρόνια (Νοέμβριος 2003 για τον εορτασμό του Ιωβηλαίου της UEFA).

Πηγές:

1). «Λεβ Γιασίν: Η ‘Μαύρη Αράχνη’ του ποδοσφαίρου!», του Δημ. Δρίζου στο onsports.gr

2). «Τον αποκαλούσαν ‘μαύρο πάνθηρα’», στο Η φωνή της Ρωσίας

 

[μάρτης 2013]

Οικοδόμος: Ηλίθιοι και «καθαρόαιμοι» φασίστες

Ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Κατίδης δεν είναι πια παιδί, έχει κλείσει τα είκοσι. Σε σύγκριση με χιλιάδες άλλους συνομήλικούς του, εργαζόμενους ή άνεργους, απολαμβάνει τα οφέλη ενός καλοπληρωμένου επαγγελματικού συμβολαίου, καθώς και αρκετά «προνόμια» που προκύπτουν από την αναγνωρισιμότητα που του προσφέρει το γεγονός ότι αγωνίζεται σε μια δημοφιλή ομάδα με μεγάλη ιστορία. Το πιθανότερο είναι να μην διάβασε ποτέ ελληνική ιστορία ο Κατίδης (να τη διδάχτηκε στο σχολείο, μάλλον απίθανο, το ίδιο όμως ισχύει και για τα χιλιάδες άλλα νέα παιδιά που δεν τους μιμούνται ούτε γίνονται φασίστες). Σήμερα απ’ ότι φαίνεται είναι αργά για κάτι τέτοιο.

Η χειρονομία του ποδοσφαιριστή προς την εξέδρα δεν ήταν κάτι  που θύμιζε ή έμοιαζε με ναζιστικό χαιρετισμό. Ήταν ναζιστικός χαιρετισμός. Το αν είναι εκκολαπτόμενος ή συνειδητοποιημένος φασίστας, ή «τελειωμένος» όπως γράφει ο αθλητικογράφος κ. Γ. Χελάκης, δεν μειώνει την σημασία της πράξης του, ούτε τις συνέπειες που αυτή επισύρει. Αυτό όμως που προξενεί  εντύπωση είναι η βεβαιότητα του κ. Χελάκη πως ο Κατίδης δεν είναι «τελειωμένος φασίστας». Μεγαλύτερη δε εντύπωση προξενεί το επιχείρημα με το οποίο στηρίζει την άποψή του: «Ένας καθαρόαιμος φασίστας θα το τράβαγε μέχρι πέρα».!!! Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο; Ποιος από τους «καθαρόαιμους» φασίστες παραδέχτηκε ποτέ το έγκλημά του;

Μήπως κάποιος από αυτούς που έβαζαν φωτιές τη νύχτα σε παράγκες «λαθρομεταναστών», όταν αυτοί βρίσκονταν μέσα και κοιμόντουσαν; Μήπως κάποιος από τις συμμορίες που σακατεύουν στο ξύλο και πετάνε έξω από τα λεωφορεία επιβάτες με «σκούρο» χρώμα δέρματος»;  Μήπως κάποιος από τις αγέλες  που ξυλοκοπούν και  μαχαιρώνουν «λάθρους» τη νύχτα στα υπόγεια του μετρό; Μήπως οι συλληφθέντες που σκότωσαν τον «λαθρομετανάστη» με το μοτοποδήλατο, επειδή τους… έκλεινε το δρόμο; Μήπως τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Χρυσής Αυγής, βουλευτές-μπράβοι και άλλοι ψυχάκηδες, που ονειρεύονται τη μέρα που θα  φτιάξουν σαπούνια τους αριστερούς και λαμπαντέρ από δέρμα Πακιστανών; Μήπως αυτοί που πετάνε ποτήρια και δέρνουν γυναίκες ακόμα και σε «ζωντανή» τηλεοπτική μετάδοση; Αν δεν κάνω λάθος, ο κ. Κασιδιάρης αν και «καθαρόαιμος» (φαντάζομαι θα συμφωνεί και ο κ. Χελάκης) φασίστας, καθόλου δεν το «τράβηξε μέχρι πέρα». «Τρεχάτε ποδαράκια» μου έγινε μετά την επίθεση στην Κανέλλη και στη συνέχεια «ψάξε ψάξε δε θα με βρεις» έπαιζε με το αυτόφωρο, το θρασίμι.

Όλοι οι φασίστες, και οι «κρυφοί» και οι «καθαρόαιμοι», λειτουργούν κατά τον ίδιο τρόπο, στα μουλωχτά. Κανείς δεν παραδέχεται ανοιχτά πως είναι φασίστας, κανείς δεν παραδέχεται τις εγκληματικές πράξεις του. Αν το κάνουν γνωρίζουν πως θα εισπράξουν τον αποτροπιασμό. Άλλοι το ρίχνουν στο χαβαλέ και άλλοι προσπαθούν να μας πείσουν πως «δεν είμαι αυτό που νομίζεις»…φορώντας μάσκες «φιλοπατρίας» και εθνικοφροσύνης. Ποιος από όλους (και ήταν πάρα πολλοί) αυτούς που υπερασπίστηκαν  τον θρασύδειλο Κασιδιάρη παραδέχεται στ’ αλήθεια πως είναι φασίστας; Ξεχάσαμε τι έλεγαν  πολλοί και πολλές, στις παρέες μας, χαζογελώντας από ικανοποίηση, μετά την επίθεση του φασίστα βουλευτή στην Κανέλλη; «Καλά της έκανε», έλεγαν, «ν’ αγιάσει το χέρι του, της χρειαζόταν»…

Δεν μου φάνηκε καθόλου «πανικοβλημένος» (όπως γράφει ο κ. Χελάκης) ο Κατίδης, στις δηλώσεις του μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Οι δικαιολογίες (που τις άλλαζε κάθε λίγο) «δεν ήξερα», «δεν άκουσα κάτι» για το φασισμό κλπ. είναι ηλίθιες και δεν πείθουν. Ακόμα όμως και αν δεν είναι φασίστας αλλά μόνο ηλίθιος, έπρεπε να τιμωρηθεί -και μάλιστα χωρίς καμιά επιείκεια- για παραδειγματισμό, σύμφωνα με τις διαδικασίες και τις ποινές που ορίζουν οι κανονισμοί. Γιατί στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου τιμωρήθηκε ήδη, οριστικά και αμετάκλητα.

 

[ΜΑΡΤΗΣ 2013]

Οικοδόμος: Αφιερωμένο στους άνεργους οπαδούς!

Συνήθως οι αθλητές αφιερώνουν τις νίκες ή άλλες επιτυχίες τους στην οικογένεια, στα αγαπημένα τους πρόσωπα, στον προπονητή, στον πρόεδρο ή στον «κόσμο» της ομάδας, ακόμα και στον θεό. Όταν ένας ποδοσφαιριστής αφιερώνει το πρωτάθλημα που μόλις κέρδισε, στους άνεργους οπαδούς της ομάδας του, αυτή είναι μια ξεχωριστή αφιέρωση.

Σύμφωνα με το pamesports.gr ο ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Πάουλο Μασάντο, έστειλε μέσω facebook μήνυμα με το οποίο αφιερώνει το πρωτάθλημα σε όσους φίλους του Ολυμπιακού δεν έχουν δουλειά:

"Θέλω να αφιερώσω αυτό το πρωτάθλημα σε όλους του οπαδούς μας και ειδικότερα σε αυτούς που παλεύουν και είναι χωρίς δουλειά. Αυτό είναι για σας και σας ευχαριστώ πολύ πολύ για τη στήριξή σας σε κάθε στιγμή. Και η χρονιά δεν τελείωσε. Θέλουμε επίσης και το Κύπελλο για σας!".

Υπάρχουν και κάποιοι καλοπληρωμένοι αθλητές (έστω λίγοι) που βλέπουν παραπέρα από το μικρόκοσμο που το σύστημα τους εγκλωβίζει. Ακούνε την κοινωνία, βλέπουν τον συνάνθρωπό τους, σκέφτονται, ανησυχούν. Καλό είναι να τους ξεχωρίζουμε.

 

[ΜΑΡΤΗΣ 2013]

Οικοδόμος: Είδα κι εγώ τον Χατζηπαναγή να παίζει!

Ήμουν έντεκα όταν ήρθε ο θείος από τον Καναδά. Ερχόταν κάθε χρόνο τον Αύγουστο για διακοπές, όμως εκείνη τη φορά είχε έρθει στην Ελλάδα για κάτι άλλο που δε θυμάμαι. Θυμάμαι πάντως πως ήταν άνοιξη και ο καιρός γλυκός. Ένα απόγευμα έπιναν καφέ με τον πατέρα και τη μάνα μου στην αυλή. Είχα διάβασμα και ήμουν στο δωμάτιό μου, όμως άκουγα τι έλεγαν και είχα οπτική επαφή από το ανοιχτό παράθυρο. Κάποια στιγμή έπιασα να λέει στον πατέρα μου κάτι για τη Νέα Φιλαδέλφεια, πως έχει χρόνια να πάει, κάτι τέτοιο. Είδε πως τους κοίταζα, χαμογέλασε και μου λέει: «τι λες, πάμε στο γήπεδο αύριο;». Πετάγομαι έξω πηδώντας πάνω από το παράθυρο και  πέφτω πάνω στον πατέρα μου ικετεύοντας. Με άφησε.

Ο θείος μου ήταν αεκτζής. Όχι φανατικός, πιο πολύ αγαπούσε το ποδόσφαιρο. Εγώ, Ολυμπιακός ή καλύτερα «θρύλος», όπως περηφανευόμουν. Δεν είχα πάει ποτέ στο γήπεδο. Όμως κάθε Κυριακή κόλλαγα τ’ αυτί μου στο «ραδιάκι» που μετέδιδε σε ζωντανή σύνδεση τους αγώνες της πρώτης εθνικής κατηγορίας. Ο πατέρας μου που δεν έβλεπε ποτέ ποδόσφαιρο, με άφηνε που και που πριν πάω για ύπνο να δω τα πρώτα λεπτά της Αθλητικής Κυριακής που παρουσίαζε ο κύριος Φουντουκίδης. Όπως ήταν φυσικό, οι εικόνες μου από τα γήπεδα είχαν ασπρόμαυρο χρώμα μέχρι που, περνώντας τη θύρα του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας, ένιωσα τις αισθήσεις μου να δέχονται επίθεση από αμέτρητους κεραυνούς ηδονής,  όταν είδα τον πράσινο χλοοτάπητα να απλώνεται μπροστά μου απέραντος,  κάτω από τις λαμπερές ακτίνες του ήλιου, τους ποδοσφαιριστές με σάρκα και οστά να προθερμαίνονται  και τους χιλιάδες φιλάθλους στις εξέδρες να κουνάνε κιτρινόμαυρα κασκόλ και σημαίες. Για την ιστορία,  η ΑΕΚ (Παπαϊωάννου, Δομάζος, Μπάγεβιτς, Τάσος κλπ.) κέρδισε τον ΠΑΟΚ (Κούδας, Σαράφης, Φορτούλα, Κωστίκος κλπ.) με 3-2.

Εκείνος ο αγώνας μπορεί να μην έχει σχέση με τον Βασίλη Χατζηπαναγή, σηματοδότησε όμως τη σχέση μου ως θεατή με το άθλημα τα αμέσως επόμενα χρόνια. Μια σχέση που από παιδικός έρωτας έγινε αγάπη για το ποδόσφαιρο, που το έβλεπα σαν παιχνίδι και χαιρόμουν όταν οι πρωταγωνιστές του μου πρόσφεραν αυτό που γούσταρα να δω: όμορφο θέαμα.

Το φθινόπωρο του '85 είμαι πια νεαρός. Το Στάδιο Καραϊσκάκη είναι κλειστό λόγω εκτέλεσης έργων. Ο Ολυμπιακός χρησιμοποιεί για έδρα το Ολυμπιακό Στάδιο στην Καλογρέζα. Παίζουμε με τον Ηρακλή. Έχουμε κατέβει με τον φίλο μου το Γιώργο για να δούμε τον «Νουρέγιεφ». Ο Ηρακλής είχε πολύ καλή ομάδα εκείνη την εποχή. Δεν θυμάμαι  τον προπονητή, όμως είχε στην ενδεκάδα  του Παπαϊωάννου,  Καραΐσκο,  Μαλουμίδη, Αδάμου και άλλους.  Ο σπουδαιότερος λόγος όμως για να πάμε σε αυτόν τον αγώνα ήταν η συμμετοχή του Βασίλη Χατζηπαναγή, που μέχρι τότε δεν τον είχαμε δει ποτέ ζωντανά στο γήπεδο. Ο Ολυμπιακός ήταν ο Ολυμπιακός, περιμέναμε λοιπόν να δούμε ένα καλό ματς.

Φτάνουμε στο στάδιο και αγοράζουμε δυο φτηνά εισιτήρια για το πάνω διάζωμα, χωρίς να ξέρουμε από θύρες, που κάθονται οι φανατικοί οπαδοί κλπ. Λίγος ο κόσμος στο γήπεδο και  στη θύρα μας. Έτσι, για να μην είμαστε μόνοι, αποφασίσαμε να μετακινηθούμε προς τη διπλανή θύρα που ήταν σχεδόν γεμάτη από νεαρόκοσμο που ανέμιζε μεγάλες κόκκινες σημαίες και φώναζε συνθήματα υπέρ της ομάδας μας. Οι ομάδες τότε δεν έμπαιναν μαζί στον αγωνιστικό χώρο όπως σήμερα. Πρώτα έμπαινε η φιλοξενούμενη και ακολουθούσε μετά από λίγο η γηπεδούχος, που όπως ήταν φυσικό γνώριζε την αποθέωση.

Από τα μεγάφωνα αναγγέλεται η ομάδα του Ηρακλή και οι παίχτες κάνουν την εμφάνισή τους. Αυθόρμητα χειροκροτώ, την ίδια στιγμή που από δίπλα μας (από την εξέδρα των φανατικών όπως καταλάβαμε) ακούγονται «ουου», σφυρίγματα και βρισιές, η ηπιότερη των οποίων ήταν το  «Βούλγαροι», ενώ εκτοξεύονται προς το μέρος της αντίπαλης ομάδας εκατοντάδες μούντζες και προτεταμένα μεσαία δάχτυλα καθώς και  μικρά πλαστικά μπουκάλια πορτοκαλάδας των γηπέδων, εκείνα που αντί για καπάκι σφράγιζαν από πάνω με αλουμινόχαρτο. Άκουσα κάμποσα «γαλλικά» από τους γείτονες της διπλανής εξέδρας, επειδή νωρίτερα χειροκρότησα ενώ δεν έπρεπε   και ένιωσα αρκετά απειλητικά βλέμματα να με «καρφώνουν», όμως σύντομα ακούστηκε από τα μεγάφωνα ο ύμνος του θρύλου και σηκώθηκε όλο το γήπεδο, μαζί κι εμείς φυσικά, να αποθεώσουμε τους παίκτες μας.

Ο Βάσια ζωγράφιζε με τις περίτεχνες κινήσεις και τις μαγικές τρίπλες του πάνω στον καταπράσινο καμβά της Καλογρέζας, και μόνο με φάουλ μπορούσαν να τον ανακόψουν οι δικοί μας. Αν και ήμουν πια προσεκτικός με τις αντιδράσεις μου, δεν ήταν λίγες οι φορές που κουνήθηκα στην καρέκλα μου μετά από ένα μαγικό του. Μέχρι που φάγαμε πρώτοι γκολ. Φεύγει στην αντεπίθεση ο καραφλός ο Μαλουμίδης περνώντας τρεις δικούς μας, δίνει στον Χατζηπαναγή που ελίσσεται μέσα στη μεγάλη περιοχή, κάνοντας τους πάντες, στο τεραίν και την εξέδρα, να πιστέψουν πως θα τελειώσει τη φάση και ενώ συγκλίνουν πάνω του δυο του Ολυμπιακού, αυτός κόβει απότομα  (πάρε-βάλε)  τη μπάλα στον επερχόμενο Αδάμου που δεν είχε παρά να την σπρώξει στα δίχτυα.

Πάνω στα νεύρα μου για το γκολ που φάγαμε, αλλά παράλληλα έκθαμβος με την ομορφιά της φάσης, φωνάζω «πωω ρεε τι κάνει ο άνθρωπος;!» και αυθόρμητα πετάγομαι από τη θέση μου, ξεχνώντας πως ήμουν ήδη σεσημασμένος. Οι γείτονες  οπαδοί μάλλον νόμισαν πως πανηγύριζα για το γκολ του Ηρακλή. Το τι άκουσα δεν περιγράφεται, τα περισσότερα βέβαια για λογαριασμό της μάνας μου,  μέχρι που κάποιοι κινήθηκαν απειλητικά εναντίον μας. Πόσες πιθανότητες επιτυχίας θα είχαμε άραγε αν προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε στους κάφρους πως υποστηρίζουμε την ίδια ομάδα; Δεν τολμήσαμε να το διακινδυνεύσουμε. Την κοπανήσαμε άρον άρον και είδαμε τον υπόλοιπο αγώνα από άλλη θύρα, σχεδόν στην άλλη άκρη του διαζώματος. Και το δεύτερο γκολ του Ηρακλή (τελικό σκορ 2-2) προήλθε από μαγική πάσα του «Νουρέγιεφ».

Ο Βασίλης ή «Βάσια» Χατζηπαναγής ή «Νουρέγιεφ» ήταν παιδί πολιτικών προσφύγων που βρήκαν καταφύγιο στην Τασκένδη της ΕΣΣΔ, μετά τον εμφύλιο. Γεννήθηκε στις 26 Οκτώβρη του 1954 και πρωτόπαιξε μπάλα με τα παιδιά της γειτονιάς του. Ξεχώρισε γρήγορα για το μεγάλο ταλέντο του και στα 17 του παίζει για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της μεγάλης κατηγορίας του Ουζμπεκιστάν. Σχεδόν αμέσως κλήθηκε από την εθνική ομάδα εφήβων και παίζει σε επίσημο αγώνα με τα χρώματα της Σοβιετικής Ένωσης, χωρίς να ξέρουν οι γονείς του πως αυτό θα του στερούσε για πάντα το δικαίωμα να παίξει με την εθνική ομάδα της Ελλάδας. Άλλοι καιροί τότε, άλλοι διεθνείς κανονισμοί, πιο αυστηροί, όχι όπως σήμερα που οι υπηκοότητες και οι συμμετοχές των αθλητών σε εθνικές ομάδες πουλιούνται και αγοράζονται σε λίγες ώρες. 

Το 1976, καταξιωμένος ποδοσφαιριστής, έρχεται στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, αφού για κάποιες λεπτομέρειες δεν κατάφερε να τον αποκτήσει ο Ολυμπιακός και γίνεται ο «Νουρέγεφ» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ονειρευόταν πάντα να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει στις μεγάλες ομάδες του εξωτερικού που κατά καιρούς τον ζητούσαν, τα συμβόλαια όμως εκείνης της εποχής και η ομάδα του, που προτίμησε να τον αναλώσει στο μικρής αξίας ελληνικό πρωτάθλημα, του κρατούσαν δεμένα τα φτερά.

Η μεγαλύτερη διάκριση γι’ αυτόν ήρθε το 1984 όταν κλήθηκε στην μικτή Κόσμου. Λέει ο ίδιος: «Το 1984 έπαιξα με τη Μικτή Κόσμου σε ένα παιχνίδι στη Νέα Υόρκη απέναντι στη Νιου Γιορκ Κόσμος. Είχα για συμπαίκτες το Μπεκενμπάουερ, τον Κίγκαν, τον Μάριο Κέμπες. Ήταν τεράστια εμπειρία. Είναι να γελάς αν σκεφτείς πως σε καλούν στην Μικτή Κόσμου και δεν μπορείς να παίξεις στην Εθνική ομάδα της πατρίδας σου.     Με ρωτούσαν οι συμπαίκτες μου γιατί δεν έπαιζα στην εθνική, τους εξήγησα την κατάσταση και τους φάνηκε πρωτάκουστο».

Εκτός από μεγάλος ποδοσφαιριστής ο Χατζηπαναγής ήταν και είναι ένας σεμνός άνθρωπος, που ποτέ δεν απασχόλησε την δημοσιότητα με κάτι άλλο εκτός από τη δουλειά του, το ποδόσφαιρο. Η σχέση του με τη μπάλα ήταν ερωτική. Ο τρόπος που της συμπεριφερόταν και την έκανε δική του  ήταν μοναδικός. Και αυτή του ανταπέδιδε με ευχαρίστηση, φροντίζοντας να μην του χαλάει σχεδόν ποτέ το χατίρι. Όσοι είδαν τον «Νουρέγιεφ» να παίζει ποδόσφαιρο είχαν την τύχη να νιώσουν συναισθήματα που λίγες φορές η ζωή σου δίνει την ευκαιρία να νιώσεις.

Φύγαμε από το γήπεδο και η γεύση ήταν γλυκόπικρη. Είδαμε ένα καλό ματς μεταξύ είκοσι ενός ποδοσφαιριστών που βρίσκονταν απλωμένοι κάτω από το άστρο του Βασίλη Χατζηπαναγή και έπαιρναν απ’ το φως του. Σε όλη τη  διαδρομή της επιστροφής μας με τον ηλεκτρικό, αντηχούσε  βαριά, σαν πένθιμη καμπάνα,  στ’ αυτιά μου η κραυγή «να γυρίσεις πίσω στη Ρωσία ρε» που έβγαζαν μια χούφτα  συνομήλικοί μου, τυφλωμένοι από την οπαδική βλακεία. Από το ανοιχτό παράθυρο του βαγονιού έμπαινε δροσερός αέρας αλλά  πνιγόμουν από έναν κόμπο που είχε σταθεί στο στέρνο μου και με πίεζε.

Ήθελα να βγάλω το κεφάλι μου από το παράθυρο,  κοιτάζοντας πίσω προς το στάδιο και να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη σε όλους αυτούς τους πιτσιρικάδες και τους πέντε έξι μεγαλύτερους που τους καθοδηγούσαν: Ο Χατζηπαναγής ρε μαλάκες δεν είναι η φανέλα του, είναι η ίδια η μπάλα ρε, είναι το ποδόσφαιρο. Ανοίξτε τα μάτια σας και ζήστε το αν μπορείτε και κάποια μέρα ίσως αξιωθείτε να περηφανεύεστε στα παιδιά σας «είδα κι εγώ τον Χατζηπαναγή να παίζει!».

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

"Γιατί εμείς ξέρουμε καλά τι σημαίνει προσφυγιά".....

Να διευκρινιστεί πως το ιστολόγιο δεν τρέφει καμιά συμπάθεια για την  συγκεκριμένη ομάδα. Και ακόμα, η άποψή του  για το τι θα πει φίλαθλος δεν συμβαδίζει με τον οπαδισμό και είναι αντίθετη με την οργανωμένη έκφρασή του.

Όμως δεν μπορεί να μην επικροτήσει αυτό που βλέπουμε στη φωτογραφία. Κάτι που θα έπρεπε να δούμε να εκφράζεται από ακόμα περισσότερες πλευρές της κοινωνίας. 

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

ΥΠΟΚΡΙΤΕΕΕΣ!!!

Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, λέει, απέκλεισε (!) από τους Ολυμπιακούς αγώνες την Βούλα Παπαχρήστου ύστερα από το «σάλο» που προκάλεσε ένα ηλίθιο, κακόγουστο και κρύο «ανέκδοτο» που ανέβασε η πρωταθλήτρια του τριπλούν στο twitter της σχετικά με… το κουνούπι του Νείλου και τους αφρικανούς μετανάστες στη χώρα μας.

Πόσοι από εμάς δεν έτυχε να ακούσουμε ή να διηγηθούμε οι ίδιοι –ανεξάρτητα από ηλικία- στις παρέες μας –έστω για μια φορά- τέτοιου είδους «ρατσιστικά» ανέκδοτα; Ένα ιδιότυπο «χιούμορ»,  όχι ιδιαίτερα καλής (πολλές φορές και κακής) ποιότητας, για Πόντιους, για μαύρους, για ξανθιές κλπ; Πόσες φορές χαμογελάσαμε με ένα «καλό», γελάσαμε μ’ ένα «πετυχημένο», ή εκφράσαμε τη δυσφορία μας για  ένα «παρατραβηγμένο»; Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε ρατσιστές;!

Μόλις η αθλήτρια κατάλαβε τη βλακεία της, ζήτησε συγγνώμη σε όλους τους τόνους, ήταν όμως πολύ αργά… οι θεσμοί αυτού του τόπου την καταδίκασαν με συνοπτικές διαδικασίες και της επέβαλαν την έσχατη των ποινών. Μια διαδικασία που θυμίζει έντονα… Ταλιμπάν και φέρει –φαρδιά πλατιά- την υπογραφή και δύο κομμάτων της «Αριστεράς». Ο λιθοβολισμός αρχίζει:

Η… «αριστερή» αντιμετώπιση από το ΣΥΡΙΖΑ:

«Να πάρει θέση η αθλητική ηγεσία», ζητά σε ανακοίνωσή του ο Τάσος Κουράκης, συντονιστής της Επιτροπής Ελέγχου του Κυβερνητικού Έργου για το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού του ΣΥΡΙΖΑ.

«Οι δηλώσεις ρατσιστικού μίσους της αθλήτριας  Β. Παπαχρήστου  της Εθνικής ομάδας στίβου, που συμμετέχει στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, βάλλουν ευθέως εναντίον του αθλητικού ιδεώδους και της συναδέλφωσης των λαών», τονίζει ο κ. Κουράκης και προσθέτει: 

«Καλούμε τον ΣΕΓΑΣ, την ΕΟΕ και τον Υφυπουργό Αθλητισμού να πάρουν θέση εάν μπορεί η χώρα μας να εκπροσωπείται από αθλητές και αθλήτριες που διαδίδουν το ρατσισμό δίνοντας κάκιστα μαθήματα στη νέα γενιά και την αθλητική οικογένεια».

«Ρατσιστικό μίσος» είδε ο αριστερούλης ποιητής-καθηγητής του ΣΥΡΙΖΑ και… «προσβολή του αθλητικού ιδεώδους»… Ένα αθλητικό ιδεώδες που δεν προσβάλλουν (προφανώς, κατά τον ίδιο) οι Ολυμπιακοί αγώνες, η μορφή και ο τρόπος που διεξάγονται, η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού, οι… δεκαεξαβάλβιδοι 4Χ4 αθλητές-τούρμπο, οι «χορηγοί», τα βρώμικα πολιτικά συμφέροντα και άλλα πολλά.

Θέλετε ακόμα πιο… «αριστερή» αντιμετώπιση; Η ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ:

«Ρατσιστικό χιούμορ και «αστειάκια» που αφορούν ανθρώπινες ζωές δεν είναι ανεχτά από την ελληνική κοινωνία, δεν μπορούν να ευδοκιμούν στον ελληνικό αθλητισμό. Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή το λιγότερο που μπορεί να κάνει είναι να ανακαλέσει τώρα την κυρία Βούλα Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βλέποντας από την τηλεόραση τους Ολυμπιακούς Αγώνες ας κάνει όσα άθλια «αστεία» θέλει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σίγουρα, όμως, δεν μπορεί να εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Λονδίνο».

Έχουν δίκιο οι «σύντροφοι» της ΔΗΜΑΡ. Τέτοια «αστειάκια» δεν ανέχεται η ελληνική κοινωνία. Ανέχεται όμως μια συγκυβέρνηση που της ανοίγει το λάκο, τσόντα της οποίας είναι ο αριστερούλης Κουβέλης… Και ζητάει (η ΔΗΜΑΡ) το κεφάλι της αθλήτριας στο πιάτο…

Τι να κάνει και ο αρχηγός της Ελληνικής αποστολής στο Λονδίνο, ο κύριος  Ισίδωρος Μπακογιάννης… ουπς… συγγνώμη λάθος, Κούβελος ήθελα να πω… δεν γίνεται να μην πάρει θέση αυτός:

«H αθλήτρια με τις δηλώσεις που έκανε παραβίασε μία βασική αξία του ολυμπιακού κινήματος που είναι ο σεβασμός, ο σεβασμός στην διαφορετικότητα». Και: «Είναι το ίδιο ακριβώς όπως το να παραβιάζεις το ευ αγωνίζεσθαι, κάνοντας χρήση αναβολικής ουσίας. Όταν ένας αθλητής παραβιάζει ή δεν πιστεύει σε βασική ολυμπιακή αξία, δεν έχει θέση σε ολυμπιακή ομάδα. Πόσο μάλλον στην  ολυμπιακή ομάδα της Ελλάδας, που εμείς διδάξαμε τις ολυμπιακές αξίες και είμαστε εδώ για να τις υπηρετούμε. Δεν είχαμε επιλογές για αυτό το πράγμα».

Ο… υπηρέτης των ολυμπιακών αξιών κύριος Κούβελος μετά της συζύγου του κυρά Θεοδώρας, αυτοί δεν ήταν που μετέφεραν εκείνο το ψωρο-εκατομμυριάκι  στο εξωτερικό και «ξέχασαν», λέει, να το δηλώσουν; Εντελώς φυσιολογικό έτσι; Δεν παραβίασαν κάτι αυτοί… μόνο τη νοημοσύνη μας… συστηματικά…

Τη χαριστική βολή στην αθλήτρια έρχεται να δώσει η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή με την απόφασή της:

«Με απόφαση του αρχηγείου της ελληνικής Aποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, τίθεται εκτός Ολυμπιακής Ομάδος η αθλήτρια στίβου του άλματος τριπλούν Παρασκευή Παπαχρήστου για δηλώσεις της που αντίκεινται στις αξίες και τα ιδεώδη του Ολυμπισμού. Η αθλήτρια δεν βρίσκεται στο Λονδίνο καθώς αναμενόταν λίγο πριν την έναρξη των αγωνισμάτων στίβου».

Χωρίς σχόλια…

«…Σε χρόνο ρεκόρ, Ολυμπιάδας θα έλεγα, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, έκανε το δικό του άλμα εις μήκος. Με ένα φοβερό πήδημα, απ’ αυτά στα οποία έχει προπονηθεί μέσα από διάφορες πολιτικές κωλοτούμπες, έφτασε στο ρεκόρ της υποκρισίας του. Πολιτικοί στον καιρό της τρόικας ένιωσαν την αξιοπρέπειά τους να απειλείται από την Παπαχρήστου. Αντιρατσιστές-χωροφύλακες των διατυπώσεων βρήκαν αντικείμενο. Και ανόητοι, βρήκαν μια μεγαλύτερη ανοησία,αυτή μιας κοπέλας,για να στοιχειοθετήσουν την συγκριτική τους «σοβαρότητα».

Σε όλο αυτό το ξέσπασμα υποκρισίας, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, την μέρα ακριβώς που έφτασε η τρόικα στην Ελλάδα για να τους δώσει εντολές, κοκκίνισαν από ντροπή με τους 140 χαρακτήρες της Παπαχρήστου στο τουίτερ. Ζήτησαν να αποκλειστεί από την Ελληνική Ολυμπιακή Αποστολή. Από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ, έβαλε το ίδιο αίτημα, θέλοντας να επιβεβαιώσει την θεσμική του υπερευαισθησία σε θέματα ρατσισμού.

Καταλαβαίνω γιατί ο Βενιζέλος θέλει να θεωρεί ρατσισμό τις δηλώσεις Παπαχρήστου. Είναι βολικότερο να μιλάς για τον «ρατσισμό» που εξέφρασε μια κοπελίτσα από αυτόν που έχεις καθιερώσει χωρίζοντας τη χώρα σου σε μια ελιτ και στη μάζα. Καταλαβαίνω γιατί η ΔΗΜΑΡ, πρέπει να δείξει πως διαθέτει αριστερά αντανακλαστικά την ώρα που χάνει κάθε άλλο που τη συνδέει με το λαικό αίσθημα. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απολογείται στη λογική του πολιτικά ορθού, κάνοντας το χωροφύλακα των ευαισθησιών…» (απόσπασμα από άρθρο του Κ. Βαξεβάνη που μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο εδώ).

Οι αθλητές είναι δημόσια πρόσωπα και αποτελούν πρότυπο για χιλιάδες παιδιά. Αυτό δεν πρέπει να τους ξεφεύγει ποτέ από το μυαλό. Οι κινήσεις και η συμπεριφορά τους πρέπει να είναι προσεκτικές και τα λόγια τους μετρημένα. Δεν χωράει αμφιβολία πως η αθλήτρια υπέπεσε σε παράπτωμα και έπρεπε να τιμωρηθεί. Όχι όμως με την «θανατική ποινή». Τέτοια ήταν η τιμωρία της να αποκλειστεί δυο μέρες πριν την έναρξη από τους Ολυμπιακούς αγώνες. Η πιο βαριά των ποινών για μια βλακεία της στιγμής, όταν η διαχρονική εγκληματική βλακεία κάποιων εκπροσώπων των θεσμών της "δημοκρατίας" μας, η υποκρισία και ο βιασμός της κοινής λογικής, παραμένουν διαρκώς ατιμώρητα…

[ΙΟΥΛΗΣ 2012]

Ο κ. Σάντος διδάσκει ήθος, αξιοπρέπεια και περηφάνια

Ο αγώνας με τη Ρωσία έχει τελειώσει. Η Ελλάδα έχει προκριθεί στις 8 καλύτερες ομάδες του  Euro 2012. Οι παίκτες πανηγυρίζουν, οι Έλληνες φίλαθλοι, στην Πολωνία  και στην Ελλάδα, πανηγυρίζουν. Ένας καλοντυμένος κύριος με αυστηρό παρουσιαστικό, φαινομενικά απρόσιτος,  ίσως ψυχρός, έχοντας ένα γαλανόλευκο κασκόλ στο λαιμό του, προσέρχεται στην αίθουσα τύπου της διοργάνωσης για την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου των προπονητών. Είναι ο κύριος Φερνάντο Σάντος, προπονητής της Ελληνικής Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου.

Οι ερωτήσεις που του απευθύνονται έχουν να κάνουν με τακτική, παίκτες, συστήματα, την δυναμικότητα της αντίπαλης ομάδας  κλπ. Μέχρι που κάποια στιγμή ένας δημοσιογράφος (μάλλον Άγγλος) θεωρεί πως μπορεί να προβοκάρει, θέτοντας στον Πορτογάλο προπονητή  μια «δύσκολη» ερώτηση πολιτικού περιεχομένου. Κάποιοι Έλληνες συνάδελφοί του επιχειρούν  να τον διακόψουν, ο κύριος Σάντος όμως, αυστηρά τους κάνει νόημα να τον αφήσουν να ολοκληρώσει την ερώτησή του.

Η ερώτηση ήταν περίπου «αν η Ελλάδα έπαιξε για να αποδείξει ότι η Μέρκελ κάνει λάθος που λέει ότι οι Έλληνες πρέπει να διατηρηθούν σε χαμηλό βιοτικό επίπεδο».

Η απάντηση του προπονητή της εθνικής Ελλάδας είναι αποστομωτική (απομαγνητοφώνησα από το βίντεο):

«Αυτό που εμάς μας εμπνέει είναι η ιστορία της Ελλάδας. Αυτό εμένα με εμπνέει πάρα πάρα πολύ. Διότι ο λαός ο ελληνικός έχει τεράστια περηφάνια για την ιστορία που κουβαλάει και νομίζω ότι αξίζει το σεβασμό όλου του κόσμου. Θα πρέπει όλοι μας να σεβόμαστε τους Έλληνες, γιατί όλη αυτή την ιστορία που έχουνε, όλες αυτές τις αρχές της δημοκρατίας, επιστήμες, όλα αυτά, ξεκινήσαν από την Ελλάδα. Οπότε είναι πολύ δύσκολο οποιοσδήποτε να μας κάνει μαθήματα».

Αναρωτιέμαι αν είδαν τις χτεσινές δηλώσεις του κ. Σάντος τα εν ζωή ανθρωπάκια που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο.

Αναρωτιέμαι αν είδαν τις δηλώσεις του κ. Σάντος τα ανθρωπάκια που επιδιώκουν να κυβερνήσουν αυτόν τον τόπο.

Αναρωτιέμαι αν είδαν τις δηλώσεις του κ. Σάντος τα εκατομμύρια των Ελλήνων ψηφοφόρων που σήμερα επιλέγουν πιο ανθρωπάκι θα τους κυβερνήσει.

Δεν ξέρω αν ο κ. Σάντος είναι πολύ ή περισσότερο Έλληνας από εμάς τους Έλληνες, δεν ξέρω αν είναι μάγκας ή αν κάνει για…πρωθυπουργός,  όπως πολλοί (Έλληνες) σπεύδουν να υπερβάλουν.

Χαίρομαι όμως που η -μικρή πια, αλλά  δυνατή- σχέση αγάπης που έχω, ακόμα,  με το ποδόσφαιρο, γίνεται ακόμα πιο δυνατή, όταν βλέπω να τιμούν την Ελλάδα και το  λαό της, περισσότερο κι από πολλούς Έλληνες, άνθρωποι σαν τον  κ. Φερνάντο Σάντος, που μας διδάσκει ήθος, αξιοπρέπεια και περηφάνια.

[ΙΟΥΝΗΣ 2012]

Αποχαιρετισμός στον Κουβανό ήρωα των παιδικών μου χρόνων

Teοfilo Stevenson Lawrence, 1952-2012 

Τα παιδιά έχουν πάντα ανάγκη από ήρωες-πρότυπα. Και αν δεν τους συναντήσουν τους πλάθουν στη φαντασία τους. Στον αθλητισμό οι ήρωες κατασκευάζονται τα τελευταία χρόνια από τη βιομηχανία του θεάματος και τους «χορηγούς» με σχετική ευκολία. Γίνονται αποδεκτοί από τους πολλούς, δεν αποτελούν όμως πάντα και τα κατάλληλα πρότυπα. Στο πρόσωπο του Κουβανού πυγμάχου Τεόφιλο Στήβενσον, συνάντησα σαν παιδί τον έναν από τους δύο αθλητές ήρωες-πρότυπά μου.

Τώρα που τα χρόνια πέρασαν δεν μπορώ να εξηγήσω τι ακριβώς ήταν αυτό που με τράβηξε για πρώτη φορά, αν και δεν ήμουν οπαδός της πυγμαχίας, στον Στήβενσον. Ήταν η ευγενική φυσιογνωμία του; Το αρχοντικό παράστημά του; Οι ατσαλένιες γροθιές του; Η καταγωγή του απ’ το θρυλικό νησί της Επανάστασης; Μάλλον όλα αυτά μαζί. Και φυσικά ο τρόπος που αγωνιζόταν. Ο αντίπαλός του σπάνια μπορούσε να τον κοιτάξει στα μάτια. Σπανιότερα να τον ακουμπήσει. Ο απολογισμός μιας πλούσιας διαδρομής τα λέει όλα: μόλις 22 ήττες σε 324 επίσημους αγώνες! (Μπορείτε να δείτε εδώ βιογραφικά και άλλα στατιστικά στοιχεία).

Σε μια εποχή που η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού βρίσκεται στο αποκορύφωμά της και οι «χορηγοί» διαχειρίζονται σχεδόν αποκλειστικά την καριέρα κάθε αθλητή από τη στιγμή που θα ξεχωρίσει, με πρωταρχικό στόχο το οικονομικό κέρδος, το παράδειγμα του Τεόφιλο Στίβενσον Λόρενς έρχεται να αναδείξει την έννοια του αθλητισμού και την πίστη σε ιδανικά όπως η αγάπη για την πατρίδα και τον Άνθρωπο.

Σε ηλικία μόλις 20 χρόνων και ενώ το αστέρι του  λάμπει (χρυσό μετάλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες), Αμερικανός ατζέντης του προσφέρει το ιλιγγιώδες για την εποχή ποσό των 5.000.000 δολαρίων για να αντιμετωπίσει στην διεκδίκηση του παγκόσμιου τίτλου, σε έναν και μοναδικό αγώνα, τον τότε παγκόσμιο πρωταθλητή του επαγγελματικού μποξ Μοχάμετ Άλι. Αν ο Τεόφιλο συμφωνούσε θα έπρεπε να εγκαταλείψει την Κούβα, να εγκατασταθεί μόνιμα στις ΗΠΑ και να χάσει το δικαίωμα συμμετοχής από κει και πέρα στις ερασιτεχνικές αθλητικές διοργανώσεις.

Η απάντηση του νεαρού Κουβανού παγκόσμιου πρωταθλητή είναι αρνητική! «Τι είναι 5 εκατομμύρια δολάρια μπροστά στην αγάπη 8 εκατομμυρίων  Κουβανών; » του απαντά κι ο ατζέντης δεν μπορεί να πιστέψει πως υπάρχει αθλητής που μπορεί να απορρίψει μια τόσο δελεαστική πρόταση. Στα επόμενα χρόνια και ενώ ο Στίβενσον γίνεται μύθος, οι προτάσεις επανέρχονται περισσότερες και ακόμα πιο δελεαστικές, ο ίδιος όμως τις απορρίπτει προτάσσοντας την αγάπη του για το νησί της Επανάστασης και το λαό του.

Αυτός  ήταν ο σπουδαιότερος λόγος για να γίνει ο ήρωας-πρότυπο για ένα παιδί που ήδη σκέφτεται "διαφορετικά", σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, που το κέρδος προτάσσεται σαν ύψιστη αξία και στόχος για όποιον  ασχολείται με τον αθλητισμό.

Σε όλη του τη ζωή ο Τεόφιλο Στήβενσον ακολούθησε μια πορεία που οδηγούσαν τα ιδανικά και οι αρχές της  Κουβανικής Επανάστασης και του σοσιαλισμού. Κλείνοντας την πλούσια αθλητική του καριέρα, προσέφερε τις υπηρεσίες του στην πατρίδα Κούβα από το πόστο του προπονητή και άλλες θέσεις στη διοίκηση του κράτους. Ο θηριώδης πυγμάχος με την ευγενική μορφή κίνησε για το στερνό ταξίδι πριν λίγες ώρες. Έφυγε απροσδόκητα σε ηλικία 60 χρόνων από ανακοπή καρδιάς.

Οι πραγματικοί ήρωες δεν πεθαίνουν ποτέ.

[ΙΟΥΝΗΣ 2012]

«Κυνηγήστε τα όνειρα σας, ακόμη και αν είστε πίσω 19 πόντους!!!»

Δεν αντιμετωπίζουν όλοι οι άνθρωποι τη ζωή με τον ίδιο τρόπο. Κάποιοι επιλέγουν να ξοδέψουν τα χρόνια τους, ήσυχα και μετρημένα, αγνοώντας  μέχρι που φτάνουν οι δυνατότητές τους. Άλλοι αναζητούν έντονες στιγμές, προκαλώντας κινδύνους και συγκινήσεις. Μερικοί αποκτούν την φιλοδοξία να ξεχωρίσουν, να ηγηθούν και να διοικήσουν.

Όλοι οι άνθρωποι όμως, κάποια στιγμή ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση προσωπική, επαγγελματική, κοινωνική ή πολιτική, μπροστά σε ένα γεγονός,  που καλούμαστε να τα βάλουμε πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό μας. Να αναμετρηθούμε με το εγώ μας, να τολμήσουμε ή να προσαρμοστούμε, να πολεμήσουμε ή να υποταχτούμε, να αποδείξουμε ή να αποδεχτούμε.

Είναι αυτές οι στιγμές που οι προκλήσεις «φωνάζουν». Τότε που οι πιθανότητες για νίκη λιγοστεύουν, όλα μοιάζουν χαμένα, που τα –φαινομενικά- μεγέθη προκαλούν ανασφάλειες, δέος, απογοήτευση, φόβο. Τότε που η Ιστορία μας κοιτάζει κατάματα, κρατώντας το τεφτέρι της και περιμένοντας να της υπαγορεύσουμε τι να γράψει.

Μια δήλωση  ενός  νεαρού μπασκετμπολίστα του Ολυμπιακού, λίγες ώρες μετά τον ανέλπιστο θρίαμβο της κόκκινης ομάδας, να υπερνικήσει το ρωσικό μεγαθήριο και να κατακτήσει το ευρωπαϊκό τρόπαιο στο μπάσκετ, αναπόφευκτα προκαλεί συνειρμούς αλλά ταυτόχρονα επισημαίνει κάτι που απ’ ότι φαίνεται δεν είναι κατανοητό από όλους: με αποφασιστικότητα, αισιοδοξία, πίστη στη δύναμή του,  σχεδιασμό και σκληρή δουλειά-αγώνα, ο άνθρωπος, οι λαοί μπορούν να κατακτήσουν τα πάντα!

Είναι χιουμοριστικό το παρακάτω σκίτσο (από το facebook) αλλά ενδεικτικό του πόσο ο παράγοντας άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει όλες τις εξελίξεις, και εκμεταλλευόμενος κάποιες προϋποθέσεις, να καταχτήσει όλα όσα φαντάζουν  ακατόρθωτα και ουτοπικά.

 Ε… λοιπόν όλα γίνονται. Kαι μάλιστα… «με καμία κυβέρνηση», κυριολεκτικά!

Για να επιστρέψουμε όμως στην κυνική καθημερινότητά μας.  Όλα δείχνουν  πως διαμορφώνονται νέες συνθήκες στο πολιτικό σκηνικό. Θέλουμε  μεγαλύτερη απόδειξη από την κινδυνολογία που χρησιμοποιούν –εν όψει εκλογών πια- οι εντολοδόχοι πολιτικοί  της άρχουσας τάξης; Από την τρομοκρατία που εξαπολύουν τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ; Θέλουν  το λαό στη γωνία. Μας φοβούνται!

Κι εμείς τι κάνουμε;

Για πόσο ακόμα θα μένουμε στη γωνία;

Για πόσο ακόμα θα σκύβουμε το κεφάλι φοβισμένοι κι άβουλοι, αποδεχόμενοι το «γραφτό» μας;

Για πόσο ακόμα θα στριμώχνουμε τις προσδοκίες μας σε σχισμένες βαλίτσες;

Για πόσο ακόμα θα «πιστεύουμε» πως η καλύτερη κοινωνία που όλοι δικαιούμαστε και ονειρευόμαστε, αλλά λίγοι είναι αυτοί που  την πιστεύουν και αγωνίζονται για να την καταχτήσουν, είναι «ουτοπία» ή έχει τη θέση της σε μια  «μετά θάνατο ζωή»;

Ένας νεαρός αθλητής μας δίνει ένα μάθημα αγωνιστικότητας, προσπάθειας και  αισιοδοξίας: «Κυνηγήστε τα όνειρα σας, όποια και αν είναι αυτά και μην τα παρατάτε ποτέ, ακόμη και αν είστε πίσω 19 πόντους!!!»

Τα δικά μας όνειρά μας ταξιδεύουν  μακριά.

Η διαδρομή είναι δύσκολη.

Ο  προορισμός, το δικό μας τρόπαιο… 

[ΜΑΗΣ 2012]