ΑΤΕΧΝΩΣ / Τρεις μικρές ιστορίες (με μεγάλες προεκτάσεις) για τη μετανάστευση και την υπερορία

Τι είναι αυτό που διώχνει έναν άνθρωπο από τον γενέθλιο τόπο του, τον αναγκάζει να διασχίσει χιλιάδες χιλιόμετρα και να εγκατασταθεί σε έναν άγνωστο τόπο που κανέναν δε γνωρίζει, ούτε τη γλώσσα, ούτε καλά καλά τι θα του ξημερώσει η επόμενη μέρα; 

ΑΤΕΧΝΩΣ / «Δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε το δέρμα μας να είναι το σύνορό μας»

Οκτώβρης 1999. Mεταξουργείο, Bάθης, Ψυρρή, Eξάρχεια, Ομόνοια. Φωνάζοντας «είμαι ορθόδοξος εγώ, ρε» ο 23χρονος Παντελής Καζάκος οπλισμένος με περίστροφο πυροβολεί όποιον μετανάστη έχει την ατυχία να βρεθεί μπροστά του σ’ αυτή τη διαδρομή θανάτου και ταυτόχρονα σκουρόχρωμο δέρμα. Από το μίσος του πέφτουν νεκροί δυο και τραυματίζονται εφτά μετανάστες, κάποιοι από τους οποίους δεν θα μπορέσουν ποτέ ξανά να σταθούν όρθιοι στα πόδια τους.

Οικοδόμος: Με αφορμή τις δηλώσεις της κυρίας Δημουλά…

Την κυρία Κική Δημουλά την «πρωτογνώρισα» παρακολουθώντας μια συνέντευξή της σε κάποιο κρατικό κανάλι.  Έκτοτε διάβασα μια ακόμη συνέντευξη της ποιήτριας σε μια εφημερίδα από αυτές που βρίσκει κανείς στα κιόσκια έξω από τους σταθμούς του μετρό. Και στις δυο περιπτώσεις με μαγνήτισε ο γεμάτος ουσία λόγος της  -διαφωνώντας  σε αρκετά από όσα έλεγε- για ζητήματα της  τέχνης της και γενικότερα της ζωής. Έχω διαβάσει ελάχιστα ποιήματά της, όμως αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε για το έργο της, αλλά για τον «θόρυβο» που δημιουργήθηκε μετά από τη δημοσίευση άρθρου σε γνωστή  εφημερίδα, που η συντάκτης του απέδιδε κάποιες δηλώσεις της κυρίας Δημουλά για τους μετανάστες, περίπου ως  όμοιες με αυτές των χρυσαυγιτών. Παρόλο που η ζωή διδάσκει πως όλα είναι πιθανόν να συμβούν  (όπως πχ οι Πακιστανοί φτωχοδιάβολοι των φαναριών να προσβάλλουν την αισθητική του λαϊκού αοιδού κ. Σφακιανάκη), απόρησα διαβάζοντας (στο διαδίκτυο) το συγκεκριμένο άρθρο.

«Παγκόσμια μέρα του μετανάστη» σήμερα. Στην Ελλάδα κάθε μέρα γιορτή…

Σήμερα γιορτάζεται  η «Παγκόσμια μέρα του μετανάστη».  Στην Ελλάδα οι μετανάστες δεν περίμεναν φυσικά αυτή τη μέρα για να γιορτάσουν. Απολαμβάνουν καθημερινά την φιλοξενία των αρχών αυτού του τόπου, διαμένοντας σε  χώρους που πληρούν αυστηρές προδιαγραφές υγιεινής και ασφάλειας. Χαίρονται τον ήλιο και το απέραντο γαλάζιο των ελληνικών ακτών, αν και δεν ξέρουν όλοι να κολυμπούν.

Ασκούν με πλήρη ελευθερία και χωρίς τον φόβο ρατσιστικών επιθέσεων τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, όπως η εργασία, η ασφάλιση, η μόρφωση και η περίθαλψη, και στις ελάχιστες περιπτώσεις που αυτά παραβιάζονται, το κράτος στέκει προστατευτικά στο πλευρό τους. Νιώθουν σιγουριά για τους ίδιους και τις οικογένειές τους και ατενίζουν το μέλλον με αισιόδοξη ματιά. Γιατί στην Ελλάδα ο μετανάστης έχει κάθε μέρα γιορτή…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Μετανάστηηη! 

 

[ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2012]

Διάολε είναι νεκροί, όχι «λαθρομετανάστες»!

Αυτοί που πνίγηκαν στα παγωμένα νερά της Λέσβου ήταν άνθρωποι. Είχαν ψυχή. Έκαναν όνειρα, είχαν να ελπίζουν σε κάτι. Πριν λίγες ώρες πάλευαν με τα κύματα, ούρλιαζαν  ή έκλαιγαν ή προσεύχονταν. Τον θάνατο δεν τον έστειλε η κακή τους μοίρα. Τον έστειλαν οι χασάπηδες που υποτάσσουν, ποδοπατούν και σφάζουν τους λαούς και ύστερα ανταλάσσουν μεταξύ τους τα κομμάτια με «βραβεία ειρήνης».  Αυτοί που αποφασίζουν ποιοι «θεμελιώνουν δικαίωμα» ζωής και ποιοι ζουν «λαθραία».

Κάποτε, σ’ αυτήν εδώ τη  χώρα, χτίζονταν τείχη για να κρατήσουν έξω τους πάνοπλους εχθρούς που οι νικητές τους σέβονταν και ως νεκρούς. Στις μέρες μας χτίζονται τείχη για να  προφυλάσσουν τους «νόμιμους» απ’ τους «λαθραίους», τους αδύναμους σύγχρονους εισβολείς. Που όταν, σκαρφαλώνοντας στα τείχη αγωνιώντας να ξεφύγουν από την ασημαντότητά τους, χάσουν τη ζωή τους, γίνονται ακόμα πιο ασήμαντοι. Και παραμένουν  «λαθραίοι». Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει πια  αξία. Ας το καταλάβουμε οι «νόμιμοι» αυτού του τόπου. Όπου να ΄ναι έρχεται η σειρά μας. Καλά Χριστούγεννα…

 

[ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2012]

Σκοταδισμός, θρησκευτικός φανατισμός, μισαλλοδοξία – με μια λέξη: ΦΑΣΙΣΜΟΣ (για ποια "ελευθερία της έκφρασης" μιλούν;...)

 

Μια σκηνή γνώριμη από παλιά. Μια χούφτα, τυφλωμένων από το μίσος για όποιον διαφέρει από τους ίδιους, αλαλαζόντων, μελών παραθρησκευτικών ομάδων, «ελληναράδων» και φασιστοειδών. Δίπλα τους, ρασοφόροι που παρερμήνευσαν  το ρόλο τους και  κάμποσες θεούσες, κραδαίνουν κομποσκοίνια, σταυρούς και εικόνες αγίων ουρλιάζοντας «κατάρα στους άπιστους»…

Τον Οκτώβριο του 1988 ένας παπάς, ένας θεολόγος και οχτώ «χριστιανικά σωματεία», κατέθεσαν αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, επικαλούμενοι μεταξύ άλλων ότι «προσβάλλεται το θρησκευτικό τους συναίσθημα», ζητώντας «να απαγορευτεί η εισαγωγή, διάθεση και προβολή» της ταινίας «Ο τελευταίος πειρασμός» (The last temptation of Christ) του Μάρτιν Σκορσέζε, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη,  και «να διαταχθεί η κατάσχεσή της». Η ταινία ήδη προβαλλόταν με επιτυχία σε αθηναϊκούς κινηματογράφους.

Με έγγραφο του προς τα αρμόδια υπουργεία ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, ζητάει την απαγόρευση της προβολής της ταινίας. Ο (τότε) Μητροπολίτης Δημητριάδος Χριστόδουλος (μετέπειτα αρχιεπίσκοπος), σε πύρινο άρθρο του σε  εφημερίδα θρησκευτικού περιεχομένου, λίγο πριν η ταινία βγει στις αίθουσες, καλεί τους πιστούς να ξεσηκωθούν:

«[…]Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΛΕΙΤΑΙ να αποδείξει ποιος είναι και τι ζητεί. Η ταινία μπορεί να έλθει σύντομα και να αρχίσει να προβάλλεται. Θα την φέρουν πρώτα οι έμποροι του Μαμμωνά και ύστερα οι τυφλωμένοι αντίχριστοι. Τη δουλειά τους θα κάνουν, σε βάρος της πίστεώς μας και της ανοχής μας. το κράτος υποκριτικά φερόμενο, επικαλείται την ελευθερία του λόγου και του στοχασμού, ενώ όταν θίγεται ο αρχηγός του ή ο πρωθυπουργός του ή τα εθνικά του συμφέροντα, επιστρατεύει εισαγγελείς και δικαστάς, για να χειρισθούν αυστηρά τον πέλεκυ του νόμου. Εάν κι εμείς με την ανοχή ή την αδιαφορία μας συνεργήσουμε στο έγκλημα, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας. οι μουσουλμάνοι, όταν θίγεται ο Μωάμεθ τους, περνούν εν στόματι μαχαίρας τους υβριστές. Και οι Εβραίοι, όταν υβρίζεις την Ιερουσαλήμ, σε προγράφουν ομνύοντες εκδίκησιν. Εμείς τώρα που μας προσβάλλουν ό,τι ιερώτερο έχουμε και μας προσκαλούν να πληρώσουμε και το τίμημα της δικής των αισχρότητος, θα υποκύψουμε;»

Στις 13 Οκτώβρη του 1988, τα μέλη της «σκηνής» που περιγράψαμε πιο πάνω διοργανώνουν συλλαλητήριο ενάντια στην προβολή της ταινίας. Μαζεύονται αρκετοί. Συγκεντρώνονται έξω από τον κινηματογράφο «ΟΠΕΡΑ» της οδού Ακαδημίας που φρουρείται από τα ΜΑΤ. Κραδαίνουν σταυρούς και εικόνες, κραυγάζοντας συνθήματα όπως «ο λαός απαιτεί η ταινία να καεί» και «έξω οι αντίχριστοι». Επιχειρούν να εισβάλλουν στην αίθουσα αλλά απωθούνται. Ένα μεγάλο μέρος της συγκέντρωσης αποσπάται και ανηφορίζει προς το Κολωνάκι. Φτάνει έξω από τον κινηματογράφο «EMBASSY» που επίσης φρουρείται.

Επιχειρούν να εισβάλλουν. Πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα. Ακολουθεί πανδαιμόνιο με τις ορδές των «πιστών» να επιτίθενται κατά κύματα στα κατεβασμένα ρολά του κινηματογράφου όπου μέσα υπάρχουν θεατές που βλέπουν (;) την ταινία.

"Τα Νέα", 14 Οκτώβρη 1988

Την επόμενη μέρα, η εφημερίδα «Τα Νέα» θα γράψει:

«Σε έξαρση χριστιανικής πίστης, μερικοί άρχισαν να σπάνε την πίσω πόρτα του σινεμά, στην οδό Λεβέντη. Όσοι πρόλαβαν, μπήκαν και επιτέθηκαν κατά της… βλάσφημης οθόνης του σινεμά, σκίζοντάς της σε κομμάτια. Τα ΜΑΤ απέκλεισαν και την πίσω πόρτα, η προβολή φυσικά διακόπηκε και άρχισαν να φυγαδεύονται λίγοι λίγοι οι θεατές της ταινίας, υπό τα γιουχαΐσματα των "χριστιανών"».

Τελικά, μετά και από όλα αυτά, με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών απαγορεύτηκε η προβολή της ταινίας προλαβαίνοντας ωστόσο να κόψει 160.000 εισιτήρια. Ο Scorsese δεν έπαψε όμως να ενοχλεί. Το 2004 η προβολή της ίδιας ταινίας στον τηλεοπτικό σταθμό Star ματαιώνεται μετά από παρέμβαση, διάσημου εκείνη την εποχή… πατέρα της εκκλησίας…

Ακριβώς εικοσιτέσσερα χρόνια αργότερα, προχτές, έξω από το θέατρο «ΧΥΤΗΡΙΟ» στην Ιερά Οδό, στημένο το ίδιο μαύρο σκηνικό. Μόνο που αυτή τη φορά είχε το «κύρος» της συμπαράστασης-κάλυψης-καθοδήγησης εκπροσώπων του ελληνικού κοινοβουλίου. Μερικών βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Ανάλογες με του παρελθόντος (αλλά ελάχιστες αριθμητικά αυτή τη φορά) γραφικές –πλην όμως επικίνδυνες- φιγούρες, καθοδηγούμενες από τους βουλευτές-τραμπούκους, σκίζοντας και ποδοπατώντας αφίσες του έργου, προκαλώντας και  απειλώντας να εισβάλλουν στο θέατρο, «απαιτούν» να ματαιωθεί η παράσταση ενός έργου, που χωρίς ποτέ να το δουν, αποφάσισαν πως «προσβάλλει το θρησκευτικό τους συναίσθημα». Την ίδια στιγμή βουλευτής της Χρυσής Αυγής βρίζει χυδαία τον σκηνοθέτη-ηθοποιό της παράστασης, ερεθισμένος από την –κατά το ήμισυ- αλβανική καταγωγή του… Τελικά τα καταφέρνουν. Η παράσταση –προσωρινά- ματαιώνεται. Να σημειωθεί πως η δικαιοσύνη είχε απορρίψει προσφυγή επίσης «θιγόμενου» που ζητούσε την απαγόρευσή της.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=JDzptwor6ps

Δεν έχει νόημα να μπούμε σε μια  συζήτηση για το ποιόν ενός έργου τέχνης, όπως  η κινηματογραφική ταινία παλιότερα, σήμερα η θεατρική παράσταση, ή ένας πίνακας ζωγραφικής αύριο κλπ. Κάτι που σε κάποιους είναι αρεστό, σε κάποιους άλλους μπορεί να μην είναι. Το θρησκευτικό συναίσθημα του καθενός, όλων,  πρέπει να είναι σεβαστό. Από όλους. Όπως σεβαστή θα έπρεπε να είναι  και η ελευθερία της έκφρασης -αν έβρισκε αέρα να αναπνεύσει αυτή η έννοια στο καπιταλιστικό σύστημα-  στη ζωή, στην τέχνη, παντού. Αλλά, για ποια πραγματική ελευθερία της έκφρασης μπορούμε να κάνουμε λόγο σε μια ταξική κοινωνία που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού καταπιέζεται από μια χούφτα κεφαλαιοκράτες που απαρτίζουν την άρχουσα τάξη; Ασφαλώς την «ελευθερία» που δεν θα θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντά της. Αυτό φυσικά το αποκρύπτουν και οι «συνομιλητές» των φασιστών στα τηλεπαράθυρα.

Προκαλούν τουλάχιστον θυμηδία οι παρεμβάσεις βουλευτών της «αριστερής» τσόντας της συγκυβέρνησης, έξω από το θέατρο «ΧΥΤΗΡΙΟ» και αλλού, υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης. Μιλούν για ελευθερία αυτοί που με τις υπογραφές τους στερούν από εκατομμύρια ανθρώπους το δικαίωμα της ίδιας της έκφρασης σε στοιχειώδη δικαιώματα και ανάγκες της ζωής.

Η ελευθερία της έκφρασης προσβάλλεται πρώτα και κύρια από το γεγονός ότι αυτοί που δεν έχουν λεφτά για να πάνε στο θέατρο και να δουν μια παράσταση  πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα, από το τι πραγματεύεται ένα θεατρικό έργο, που στο κάτω κάτω κανείς δεν παρακολούθησε από αυτούς που ζητάνε τα κεφάλια των συντελεστών του στο πιάτο, ωρυόμενοι πως «προσβάλλεται» το θρησκευτικό τους συναίσθημα.

Σήμερα, υπάρχουν πολλά και σοβαρά θέματα που προσβάλλουν και καταρρακώνουν την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση  (και όχι μόνο ένα «συναίσθημά» της) που εκπορεύονται από το σε αποσύνθεση  καπιταλιστικό σύστημα, τα σκουλήκια του οποίου αλωνίζουν προκαλώντας και επιβάλλοντας, όπου «τους παίρνει», τους δικούς τους νόμους, του υποκόσμου.

Προσβάλλει την ανθρώπινη υπόσταση η ανεργία, η απλήρωτη εργασία, η ανέχεια. Καταρρακώνει την ανθρώπινη υπόσταση ο -χωρίς δυνατότητα ζεστασιάς στο σπίτι- χειμώνας που έρχεται. Προσβάλλει την ανθρώπινη υπόσταση να είσαι άρρωστος και να μην μπορείς να έχεις φάρμακα. Καταρρακώνει την ανθρώπινη υπόσταση η κοινωνία που «τελειώνει» τους γέροντές της, αντί να τους τιμά. Προσβάλλει την ανθρώπινη υπόσταση  ο κατατρεγμός του μετανάστη από το επίσημο κράτος, που αφού τον έστυψε σα λεμονόκουπα τον πετάει βορά στα φασιστοειδή και τους φασίστες.

Ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας έπαψε να δείχνει ανοχή στο διαφορετικό, παράλληλα με την διαδικασία εκφασισμού του. Ενοχλείται από το διαφορετικό χρώμα του διπλανού. Προσβάλλεται από την διαφορετική γλώσσα. Νιώθει να απειλείται από την διαφορετική θρησκευτική πίστη. Δεν «συμβιβάζεται» με την κουλτούρα του «ξένου». Στο όνομα της «καθαρότητας» και της «ελληνικότητας»  κάνει παραχωρήσεις. Επιδεικνύει αστυνομική ταυτότητα για να πάρει μια σακούλα φακές και μακαρόνια από τους μαυροφορεμένους φουσκωτούς. Καταδέχεται το «ελληνικό» αίμα του να γίνει προϊόν εκμετάλλευσης και διαφήμισης από τους φασίστες, ξεχνώντας πως οι πρόγονοί του έχυσαν το αίμα τους, πολεμώντας και νικώντας τους ιδεολογικούς προγόνους των σημερινών «παλικαράδων» με τα ξυρισμένα κεφάλια.

Αν σήμερα διώκεται, με οποιαδήποτε πρόφαση, η καλλιτεχνική έκφραση, αν διώκεται ένας άνθρωπος για το χρώμα, την καταγωγή ή  τα πιστεύω του και η κοινωνία το ανέχεται, είναι ζήτημα χρόνου πότε όλοι αυτοί οι παραφουσκωμένοι με κάθε λογής αναβολικά τραμπούκοι θα φτάσουν έξω και από τις δικές μας πόρτες, τις πόρτες όλων που δεν θα είναι σαν αυτούς. Και θα το κάνουν χρησιμοποιώντας τη δύναμη που η ίδια η κοινωνία θα τους έχει δώσει.

Λέτε  τότε να δυσκολευτούν να βρουν κάτι «διαφορετικό» στον καθένα μας;  Που δεν θα ταιριάζει με την δική τους «αισθητική», με τα δικά τους πιστεύω, με την δική τους εξουσία; 

Στοιχεία και φωτογραφίες για τα γεγονότα του ’88  βρήκα στις  πηγές:

Κοινο_Τοπία (Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού)

ΠαραλληλοΓράφος

Ο άνθρωπος από τη Μαντζουρία

[ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2012]

ΥΠΟΚΡΙΤΕΕΕΣ!!!

Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, λέει, απέκλεισε (!) από τους Ολυμπιακούς αγώνες την Βούλα Παπαχρήστου ύστερα από το «σάλο» που προκάλεσε ένα ηλίθιο, κακόγουστο και κρύο «ανέκδοτο» που ανέβασε η πρωταθλήτρια του τριπλούν στο twitter της σχετικά με… το κουνούπι του Νείλου και τους αφρικανούς μετανάστες στη χώρα μας.

Πόσοι από εμάς δεν έτυχε να ακούσουμε ή να διηγηθούμε οι ίδιοι –ανεξάρτητα από ηλικία- στις παρέες μας –έστω για μια φορά- τέτοιου είδους «ρατσιστικά» ανέκδοτα; Ένα ιδιότυπο «χιούμορ»,  όχι ιδιαίτερα καλής (πολλές φορές και κακής) ποιότητας, για Πόντιους, για μαύρους, για ξανθιές κλπ; Πόσες φορές χαμογελάσαμε με ένα «καλό», γελάσαμε μ’ ένα «πετυχημένο», ή εκφράσαμε τη δυσφορία μας για  ένα «παρατραβηγμένο»; Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε ρατσιστές;!

Μόλις η αθλήτρια κατάλαβε τη βλακεία της, ζήτησε συγγνώμη σε όλους τους τόνους, ήταν όμως πολύ αργά… οι θεσμοί αυτού του τόπου την καταδίκασαν με συνοπτικές διαδικασίες και της επέβαλαν την έσχατη των ποινών. Μια διαδικασία που θυμίζει έντονα… Ταλιμπάν και φέρει –φαρδιά πλατιά- την υπογραφή και δύο κομμάτων της «Αριστεράς». Ο λιθοβολισμός αρχίζει:

Η… «αριστερή» αντιμετώπιση από το ΣΥΡΙΖΑ:

«Να πάρει θέση η αθλητική ηγεσία», ζητά σε ανακοίνωσή του ο Τάσος Κουράκης, συντονιστής της Επιτροπής Ελέγχου του Κυβερνητικού Έργου για το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού του ΣΥΡΙΖΑ.

«Οι δηλώσεις ρατσιστικού μίσους της αθλήτριας  Β. Παπαχρήστου  της Εθνικής ομάδας στίβου, που συμμετέχει στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, βάλλουν ευθέως εναντίον του αθλητικού ιδεώδους και της συναδέλφωσης των λαών», τονίζει ο κ. Κουράκης και προσθέτει: 

«Καλούμε τον ΣΕΓΑΣ, την ΕΟΕ και τον Υφυπουργό Αθλητισμού να πάρουν θέση εάν μπορεί η χώρα μας να εκπροσωπείται από αθλητές και αθλήτριες που διαδίδουν το ρατσισμό δίνοντας κάκιστα μαθήματα στη νέα γενιά και την αθλητική οικογένεια».

«Ρατσιστικό μίσος» είδε ο αριστερούλης ποιητής-καθηγητής του ΣΥΡΙΖΑ και… «προσβολή του αθλητικού ιδεώδους»… Ένα αθλητικό ιδεώδες που δεν προσβάλλουν (προφανώς, κατά τον ίδιο) οι Ολυμπιακοί αγώνες, η μορφή και ο τρόπος που διεξάγονται, η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού, οι… δεκαεξαβάλβιδοι 4Χ4 αθλητές-τούρμπο, οι «χορηγοί», τα βρώμικα πολιτικά συμφέροντα και άλλα πολλά.

Θέλετε ακόμα πιο… «αριστερή» αντιμετώπιση; Η ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ:

«Ρατσιστικό χιούμορ και «αστειάκια» που αφορούν ανθρώπινες ζωές δεν είναι ανεχτά από την ελληνική κοινωνία, δεν μπορούν να ευδοκιμούν στον ελληνικό αθλητισμό. Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή το λιγότερο που μπορεί να κάνει είναι να ανακαλέσει τώρα την κυρία Βούλα Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βλέποντας από την τηλεόραση τους Ολυμπιακούς Αγώνες ας κάνει όσα άθλια «αστεία» θέλει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σίγουρα, όμως, δεν μπορεί να εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Λονδίνο».

Έχουν δίκιο οι «σύντροφοι» της ΔΗΜΑΡ. Τέτοια «αστειάκια» δεν ανέχεται η ελληνική κοινωνία. Ανέχεται όμως μια συγκυβέρνηση που της ανοίγει το λάκο, τσόντα της οποίας είναι ο αριστερούλης Κουβέλης… Και ζητάει (η ΔΗΜΑΡ) το κεφάλι της αθλήτριας στο πιάτο…

Τι να κάνει και ο αρχηγός της Ελληνικής αποστολής στο Λονδίνο, ο κύριος  Ισίδωρος Μπακογιάννης… ουπς… συγγνώμη λάθος, Κούβελος ήθελα να πω… δεν γίνεται να μην πάρει θέση αυτός:

«H αθλήτρια με τις δηλώσεις που έκανε παραβίασε μία βασική αξία του ολυμπιακού κινήματος που είναι ο σεβασμός, ο σεβασμός στην διαφορετικότητα». Και: «Είναι το ίδιο ακριβώς όπως το να παραβιάζεις το ευ αγωνίζεσθαι, κάνοντας χρήση αναβολικής ουσίας. Όταν ένας αθλητής παραβιάζει ή δεν πιστεύει σε βασική ολυμπιακή αξία, δεν έχει θέση σε ολυμπιακή ομάδα. Πόσο μάλλον στην  ολυμπιακή ομάδα της Ελλάδας, που εμείς διδάξαμε τις ολυμπιακές αξίες και είμαστε εδώ για να τις υπηρετούμε. Δεν είχαμε επιλογές για αυτό το πράγμα».

Ο… υπηρέτης των ολυμπιακών αξιών κύριος Κούβελος μετά της συζύγου του κυρά Θεοδώρας, αυτοί δεν ήταν που μετέφεραν εκείνο το ψωρο-εκατομμυριάκι  στο εξωτερικό και «ξέχασαν», λέει, να το δηλώσουν; Εντελώς φυσιολογικό έτσι; Δεν παραβίασαν κάτι αυτοί… μόνο τη νοημοσύνη μας… συστηματικά…

Τη χαριστική βολή στην αθλήτρια έρχεται να δώσει η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή με την απόφασή της:

«Με απόφαση του αρχηγείου της ελληνικής Aποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, τίθεται εκτός Ολυμπιακής Ομάδος η αθλήτρια στίβου του άλματος τριπλούν Παρασκευή Παπαχρήστου για δηλώσεις της που αντίκεινται στις αξίες και τα ιδεώδη του Ολυμπισμού. Η αθλήτρια δεν βρίσκεται στο Λονδίνο καθώς αναμενόταν λίγο πριν την έναρξη των αγωνισμάτων στίβου».

Χωρίς σχόλια…

«…Σε χρόνο ρεκόρ, Ολυμπιάδας θα έλεγα, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, έκανε το δικό του άλμα εις μήκος. Με ένα φοβερό πήδημα, απ’ αυτά στα οποία έχει προπονηθεί μέσα από διάφορες πολιτικές κωλοτούμπες, έφτασε στο ρεκόρ της υποκρισίας του. Πολιτικοί στον καιρό της τρόικας ένιωσαν την αξιοπρέπειά τους να απειλείται από την Παπαχρήστου. Αντιρατσιστές-χωροφύλακες των διατυπώσεων βρήκαν αντικείμενο. Και ανόητοι, βρήκαν μια μεγαλύτερη ανοησία,αυτή μιας κοπέλας,για να στοιχειοθετήσουν την συγκριτική τους «σοβαρότητα».

Σε όλο αυτό το ξέσπασμα υποκρισίας, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, την μέρα ακριβώς που έφτασε η τρόικα στην Ελλάδα για να τους δώσει εντολές, κοκκίνισαν από ντροπή με τους 140 χαρακτήρες της Παπαχρήστου στο τουίτερ. Ζήτησαν να αποκλειστεί από την Ελληνική Ολυμπιακή Αποστολή. Από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ, έβαλε το ίδιο αίτημα, θέλοντας να επιβεβαιώσει την θεσμική του υπερευαισθησία σε θέματα ρατσισμού.

Καταλαβαίνω γιατί ο Βενιζέλος θέλει να θεωρεί ρατσισμό τις δηλώσεις Παπαχρήστου. Είναι βολικότερο να μιλάς για τον «ρατσισμό» που εξέφρασε μια κοπελίτσα από αυτόν που έχεις καθιερώσει χωρίζοντας τη χώρα σου σε μια ελιτ και στη μάζα. Καταλαβαίνω γιατί η ΔΗΜΑΡ, πρέπει να δείξει πως διαθέτει αριστερά αντανακλαστικά την ώρα που χάνει κάθε άλλο που τη συνδέει με το λαικό αίσθημα. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απολογείται στη λογική του πολιτικά ορθού, κάνοντας το χωροφύλακα των ευαισθησιών…» (απόσπασμα από άρθρο του Κ. Βαξεβάνη που μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο εδώ).

Οι αθλητές είναι δημόσια πρόσωπα και αποτελούν πρότυπο για χιλιάδες παιδιά. Αυτό δεν πρέπει να τους ξεφεύγει ποτέ από το μυαλό. Οι κινήσεις και η συμπεριφορά τους πρέπει να είναι προσεκτικές και τα λόγια τους μετρημένα. Δεν χωράει αμφιβολία πως η αθλήτρια υπέπεσε σε παράπτωμα και έπρεπε να τιμωρηθεί. Όχι όμως με την «θανατική ποινή». Τέτοια ήταν η τιμωρία της να αποκλειστεί δυο μέρες πριν την έναρξη από τους Ολυμπιακούς αγώνες. Η πιο βαριά των ποινών για μια βλακεία της στιγμής, όταν η διαχρονική εγκληματική βλακεία κάποιων εκπροσώπων των θεσμών της "δημοκρατίας" μας, η υποκρισία και ο βιασμός της κοινής λογικής, παραμένουν διαρκώς ατιμώρητα…

[ΙΟΥΛΗΣ 2012]

Αυτόπτης μάρτυρας περιστατικού ρατσιστικής βίας μέσα σε λεωφορείο του ΟΑΣΑ!

Το περιστατικό αυτό που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πρωτοφανές, μας το διηγήθηκε  χτες  αλλοδαπός συνάδελφος οικοδόμος: «Γύρω στις έξι και μισή το πρωί (Σάββατο 28/4), από την οδό Μενάνδρου, στο κέντρο της Αθήνας, πήρα το λεωφορείο Γ18 για να πάω στη δουλειά. Όταν ξεκίνησε, βρισκόμαστε μέσα σ’ αυτό περίπου 20-25 άτομα, όλοι σχεδόν άντρες και μάλλον όλοι ξένοι.
Δυο ή τρεις στάσεις μετά, όταν το λεωφορείο σταμάτησε για να πάρει κι άλλους επιβάτες, από τη μεσαία πόρτα πετάχτηκαν μέσα πέντε ή έξι νεαροί. Κάπνιζαν επιδεικτικά και άρχισαν να μας κοιτάζουν, άγρια και προκλητικά,  έναν έναν ξεχωριστά. Ξαφνικά αρπάζουν έναν, μάλλον Πακιστανό και αρχίζουν να τον χτυπούν με γροθιές και κλωτσιές. Δεν μιλούσαν πολύ και δυο από αυτούς μου φάνηκαν μεθυσμένοι. Ένας μόνο φώναζε «εσύ είσαι ρε  π… που πουλάς ναρκωτικά στην Ομόνοια» και άλλα που δεν μπόρεσα να τα καταλάβω. Τον κατέβασαν, χτυπώντας τον, από το λεωφορείο στα γρήγορα και μετά ακολούθησε κι άλλος».

Στο σημείο αυτό τον ρωτάμε αν είχαν κάποια διακριτικά πάνω τους, που να προδίδουν κομματική ή ιδεολογική προέλευση, ή αν είχαν πχ αλυσίδες, ή  ξυρισμένα κεφάλια κλπ. Η απάντησή του ήταν πως δεν είχαν τίποτε απ’ όλα αυτά και επρόκειτο για άτομα «φυσιολογικής» εμφάνισης…

Συνεχίζει ο συνάδελφος:

«Ο οδηγός του λεωφορείου δεν αντέδρασε, ούτε καν γύρισε να κοιτάξει τι συμβαίνει, ξεκίνησε και σταμάτησε ξανά στην επόμενη στάση. Εκεί έκαναν το ίδιο και σε άλλους μετανάστες που είχαν όλοι ένα κοινό χαρακτηριστικό, το χρώμα του δέρματός τους ήταν «μαύρο». Η αλήθεια είναι πως φοβήθηκα πολύ, όπως και οι άλλοι επιβάτες, γιατί αυτοί που το έκαναν αυτό ήταν ομάδα 5-6 ατόμων. Όμως δεν μας πείραξαν όλους.  Κατέβηκα στον Κορυδαλλό και τους άφησα να κάθονται και να καπνίζουν επιδεικτικά μέσα στο λεωφορείο. Εννοείται πως δεν είχε απομείνει πια κανείς «μαύρος» γύρω τους».

Τα φαινόμενα ρατσιστικής βίας γύρω μας πολλαπλασιάζονται. Μπορεί οι συγκεκριμένοι «δράστες» να μην έφεραν συγκεκριμένα διακριτικά οργάνωσης, αυτό όμως είναι ακόμα χειρότερο. Δείχνει πως το δηλητήριο του φασισμού ποτίζει όλο και περισσότερους –κυρίως- νέους που βλέπουν την επιβίωσή τους να περνάει από την εκκαθάριση κάθε «ξένου» στοιχείου με μια ιδιαίτερη... αδυναμία στο «μαύρο» χρώμα. Το αυγό του φιδιού έχει σπάσει και το θέαμα που αντικρίζουμε μπροστά μας είναι ένας αποκρουστικός νεοσσός... 

[ΑΠΡΙΛΗΣ 2012]