ΑΤΕΧΝΩΣ / «Σκυλάδες» και ψευτοκουλτουριάρηδες αιχμάλωτοι των “like”

 Όποιος γράφει δημόσια εκτίθεται, με την έννοια του ότι δεν μπορεί να κρυφτεί απ’ όσους τον διαβάζουν, δεν μπορεί να τους κοροϊδέψει, να τους πλασάρει ένα πρόσωπο το οποίο δεν έχει. Αυτό συμβαίνει ειδικότερα με αυτούς που η έκθεσή τους έχει κάποια διάρκεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι απόψεις κάποιου δεν μπορεί να διαφοροποιηθούν ή και ν’ αλλάξουν ή ακόμα και να «μετακινηθεί» η οπτική με την οποία προσεγγίζεται ένα θέμα. Αναλόγως με τις διαμορφούμενες συνθήκες αλλάζουν συχνά και οι άνθρωποι. Είναι σημαντικό να εστιάζουμε πώς και γιατί μεταβάλλονται οι συνθήκες και ποιοι ωφελούνται ή χάνουν κάθε φορά.

ΑΤΕΧΝΩΣ / Παραμυθιάζομαι

Ήταν ένα από τα χιλιάδες παιδιά που κάνουν όνειρα για τη ζωή και βάζουν στόχους, έχοντας να παλέψουν με τεράστιες δυσκολίες και ανισότητες. Κατάφερε να κάνει αυτό που αγαπούσε, από μικρός, αυτό που –όπως έλεγε ο ίδιος- ήταν γεννημένος να κάνει και τίποτα δεν μπορούσε να τον εμποδίσει. Τον χαρακτήρισαν φαινόμενο.

Οικοδόμος: Για να γίνεις «κόκκινο blog» δεν φτάνει το κόκκινο χρώμα…

Όταν ο κλέφτης φοράει κόκκινα «ρούχα» δεν διαφέρει από τους άλλους κλέφτες. Τον πήρα χαμπάρι μέσω της αγαπητής "Μποτίλιας", όταν μου έκαναν εντύπωση τα «μηνύματα» που του έστελνε στο τέλος κάποιων αναρτήσεών της (μια από αυτές, εδώ), μπήκα για να δω τι συμβαίνει και… τον έπιασα με τη γίδα στην πλάτη…

Οικοδόμος: Φυλαχτείτε από τους ρουφιάνους…

Αν είστε πρόσωπο με δραστηριότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που προτιμάτε να διαφυλάσσετε την ανωνυμία σας, επιλέξτε προσεχτικά με ποιους συναναστρέφεστε στο διαδίκτυο. Προσέξτε ιδιαίτερα όσους σας προσεγγίζουν με κολακευτικά λόγια απευθύνοντάς σας «αίτημα φιλίας» και εκτός διαδικτύου…

Οικοδόμος: “Βομβαρδίστε τη Γάζα”, το «παιχνίδι» που απέσυρε η Google...

Πόσο απέχει η πραγματική ζωή από ένα video-game; Όσο διαρκεί το πάτημα ενός κουμπιού. Όσος χρόνος δηλαδή χρειάζεται για να αλλάξει «πίστα» στην οθόνη του υπολογιστή του ένας παίκτης-δολοφόνος, ή οι  βόμβες των Ισραηλινών δολοφόνων για να σβήσουν από τον χάρτη ένα νοσοκομείο, ένα σχολείο, μια παιδική χαρά, μια ολόκληρη περιοχή στη Λωρίδα της Γάζας, και να στείλουν στον άλλο κόσμο «αληθινές» ανθρώπινες ψυχές αμάχων γυναικών και αθώων παιδιών.

Οικοδόμος: H δεύτερη ταφή του μπλόγκερ

Ο νεκρός δεν είναι σε θέση να απαιτήσει τον σεβασμό μας. Του τον οφείλουμε οι ζωντανοί. Ιδιαίτερα όσοι βγαίνουν και λένε ότι τον είχαν φίλο όσο ήταν ―και αυτός― ζωντανός. Χωρίς άλλους προλόγους, αναφέρομαι σε αυτά που διάβασα (και δεν πίστευα στα μάτια μου…) στον Αποχαιρετισμό στον Αλλού Φαν Μαρξ, του Νίκου Σαραντάκου.

Οικοδόμος: Καλή αντάμωση σύντροφε

Λένε πως τα κακά νέα ταξιδεύουν γρήγορα. Δεν ισχύει πάντα… Ο Allu Fun Marx ήταν από τους πρώτους που με ενθάρρυναν όταν άρχισα να μετρώ τα βήματά μου στους άγνωστους δρόμους της αχανούς «μπλογκόσφαιρας». Λίγα σχόλια κάτω από αναρτήσεις, εδώ ή εκεί, ήταν η επικοινωνία μας. Δεν του είπα ποτέ ότι τον θαύμαζα. Για την πνευματική ευστροφία, την ικανότητά του να πλάθει λόγο και το εξαίρετο χιούμορ του.

Οικοδόμος: Όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται… (Μια οφειλόμενη απάντηση στην ιστοσελίδα “Νέα Σπορά”)

Παρατηρήσαμε σήμερα, για πρώτη φορά στα τρία και χρόνια που λειτουργεί το ιστολόγιο, επισκέψεις στον "Οικοδόμο" που προέρχονταν από την ιστοσελίδα "Νέα Σπορά". Την αρχική μας έκπληξη ακολούθησε η απορία: σε τι να οφείλεται άραγε η «τιμή»;

Οικοδόμος: Ο Κουτσούμπας… στο facebook, το χαφιεδότσουρμο «στο σεργιάνι»…

«Πες πες, κάτι θα μείνει», κατά τον Γκαίμπελς. Προεκλογική περίοδο διανύουμε, «βγήκε λοιπόν σεργιάνι το (διαδικτυακό) χαφιεδότσουρμο». Δε θέλει πολύ. Κάποιοι θα βρεθούν να «τσιμπήσουν»…

Οικοδόμος: Γατάκια...

Κάποιοι δυσκολεύονται να αντιπαρατεθούν με πολιτικά επιχειρήματα, είτε γιατί δεν έχουν, είτε γιατί δεν μπορούν να τα βάλουν με τη σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα που τους ξεπερνά. Και αντί να σιωπούν, επιδίδονται στην διαστρέβλωση της αντίθετης -προς τη δική τους- άποψης.

Οικοδόμος: Σε λειτουργία η ιστοσελίδα του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας

Στις μέρες μας και σε συνθήκες όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης η μάχη για την σωστή ενημέρωση των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων γίνεται με άνισους όρους. Με τα ΜΜΕ συγκεντρωμένα στα χέρια μιας χούφτας κεφαλαιοκρατών να έχουν αναλάβει ρόλο προπαγανδιστή των διαχειριστικών κυβερνήσεων και τα κρατικά κανάλια (με τις έστω, κάποτε,  λίγες χαραμάδες ενημέρωσης) να εκπέμπουν «μαύρο» εδώ και καιρό, το διαδίκτυο προβάλει σαν η μόνη λύση για ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό αναγνωστών-θεατών.

Το ΚΚΕ δικαιώθηκε για την επιλογή του 902.gr

Ο χρόνος είναι ο αμείλικτος κριτής των επιλογών μας στη ζωή. Ό,τι και να υποστηρίξει κανείς, θετικό ή αρνητικό γι’ αυτές, η αληθινή δικαίωση ή αντίθετα η απόρριψη, έρχεται χωρίς να μας ρωτά μέσα από το πέρασμα του χρόνου. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις που από την αρχή μας προϊδεάζουν για το αποτέλεσμά τους.

Τα τελευταία χρόνια με την επέλαση της τεχνολογίας  άλλαξε σταδιακά ο τρόπος της ενημέρωσής μας. Σ’ αυτό σίγουρα συντέλεσε και η όλο και πιο προκλητικά… «αντικειμενική» κατασκευή ή παρουσίαση των «ειδήσεων» από τα ΜΜΕ, με τέτοιο τρόπο που να αποσιωπάται ή στην καλύτερη περίπτωση να συκοφαντείται όποια είδηση, σχόλιο ή κριτική, θα μπορούσε να σταθεί κόντρα στα συμφέροντα των καρχαριών του κεφαλαίου που είναι ταυτόχρονα και οι ιδιοκτήτες τους.

Ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου γύρισε την πλάτη στα παραδοσιακά μέσα και στράφηκε στο διαδίκτυο για την ενημέρωσή του. Σε έναν χώρο που, παρόλα τα προβλήματά του και παρά την εισβολή σ’ αυτόν προσώπων και συμφερόντων που δεν άντεξαν τον σκληρό ανταγωνισμό στα άλλα μέσα,  είναι πολύ πιο άμεσος στην επαφή με τον αναγνώστη και δίνει ευκαιρίες στην ενημέρωση να εκφραστεί πιο ελεύθερα, όπως δίνει επίσης χώρο στον καθένα να γίνει μέρος αυτής της ενημέρωσης, εκφράζοντας την κριτική  και την άποψή του (πχ μπλογκς), κάτι που δεν συνέβαινε παλιότερα.

Στην περίπτωση του ειδησεογραφικού 902.gr, το ΚΚΕ έχει κάθε λόγο (άλλο που δεν το κάνει) να βλογάει τα γένια του. Το στήσιμό του από την αρχή προϊδέαζε για μια ακόμα αξιόπιστη προσπάθεια βγαλμένη από το μεράκι, την εμπειρία και τη δουλειά των κομμουνιστών. Η λειτουργία του από τις πρώτες μέρες έδειξε πως δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από άλλες «επαγγελματικές» προσπάθειες, στηριγμένες (πολλές) σε μηχανισμούς της «παραδοσιακής» ενημέρωσης ή σε διάσημους πρώην τηλεαστέρες.

Έτσι, ένα κενό που υπήρχε στην ενημέρωση του εργαζόμενου και κάθε λαϊκού ανθρώπου, από  το μετερίζι της υπεράσπισης των δικών του συμφερόντων, κλείνει, και η «ανταμοιβή» έρχεται μέσα από την  συνεχώς αυξανόμενη επισκεψιμότητά του.

Ο 902.gr πήρε τη θέση του δίπλα στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα του κόμματος, δίπλα  στα άλλα έντυπα και φυσικά τον Ριζοσπάστη, και για να προβάλλει τις θέσεις του ΚΚΕ. Για να μην αφήσει τίποτα «να πέσει κάτω» από την κατασκευασμένη πληροφόρηση και την άθλια προπαγάνδα των αστικών ΜΜΕ, όπως πρόσφατα στην περίπτωση των… «βανδαλισμών του ΠΑΜΕ» στο υπουργείο εργασίας.

Εκτός από την συνεχή ροή ειδήσεων που αφορούν όλους τους τομείς ενημέρωσης, ξεχωρίζουν τα καθημερινά σχόλια του πόρταλ. Μικρά σε αράδες αλλά δυνατά στο περιεχόμενό τους, λειτουργούν σαν ευέλικτα όπλα που χτυπάνε στα ίσα την προπαγάνδα των αστικών ΜΜΕ και θωρακίζουν την επιχειρηματολογία του εργάτη, απέναντι στην κυρίαρχη «λογική», έτσι που να μπορεί από καλύτερες θέσεις να αναλύσει τις συνθήκες που ζει και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του στην κατεύθυνση της ανατροπής τους. Με τον καιρό προστίθενται νέες στήλες, ενώ πολύτιμα μπορούν να χαρακτηριστούν  τα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα ή ιστορικά γεγονότα.

Ο 902.gr κάθε μέρα που περνάει θα γίνεται ακόμα καλύτερος, όπως θα γίνονται περισσότεροι και οι αναγνώστες που τον «καρφιτσώνουν» στη λίστα με τους αγαπημένους τους ιστότοπους. Διαβάζοντας στον Ριζοσπάστη για τους αριθμούς  της επισκεψιμότητας του πόρταλ, μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως η υπόθεση «ενημέρωση από την σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού» αφορά, εκτός τους κομμουνιστές και τους φίλους τους,  χιλιάδες λαού και υπό την έννοια αυτή το ΚΚΕ μπορεί να νιώθει δικαιωμένο για την επιλογή του.

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Η πρώτη (;) επίθεση στο ΚΚΕ με αφορμή τον 902.gr

Διαβάζοντας τόσα χρόνια άρθρα πρώην μελών και στελεχών του ΚΚΕ, που για διάφορους λόγους εγκατέλειψαν το κόμμα, διαπιστώνω πως τα περισσότερα είναι γραμμένα με χολή αντί για μελάνι. Η πιο πρόσφατη επιβεβαίωση έρχεται από το χτεσινό άρθρο της κυρίας Αγγελικής Κώττη (παλιάς δημοσιογράφου του Ριζοσπάστη και σήμερα με το ΣΥΡΙΖΑ). Κάθε φορά επανέρχεται  στη σκέψη μου ένα ερώτημα που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να απαντήσω: είναι τυχαίο; Η κυρία Αγγελική Κώττη, με το άρθρο της που επέλεξε να δημοσιεύσει την πρώτη μέρα λειτουργίας του 902.gr , «αμφισβητεί» την εθελοντική προσφορά  μελών και φίλων στο ειδησεογραφικό  πόρταλ του ΚΚΕ και καλεί  την ΕΣΗΕΑ «να μην κλείσει τα μάτια»…

Η απάντηση από το Ριζοσπάστη:

"Τα διαπιστευτήρια του «επαγγελματία»

Με διαπιστευτήριο τα... τόσα «συναπτά έτη» εργασίας στον «Ριζοσπάστη» και την αποχώρησή της -στη διάσπαση του ΚΚΕ με το ΣΥΝ -, η Αγγελική Κώττη ισχυρίζεται ότι «γνωρίζει καλά τι σημαίνει κομματικός Τύπος και τι εθελοντική εργασία»! Από τα όσα αραδιάζει στη συνέχεια είναι φανερό ότι δεν έχει πάρει πρέφα (παρά τα «συναπτά έτη» ή μάλλον και χάρη στα έτη που ακολούθησαν) ούτε τι θα πει κομματικός Τύπος, ούτε τι θα πει εθελοντική προσφορά των μελών του ΚΚΕ προς το Κόμμα τους.

Η κυρία, λοιπόν, με άρθρο της στην ιστοσελίδα της «Συσπείρωσης Δημοσιογράφων» (παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΣΗΕΑ) καλεί την ΕΣΗΕΑ «να μην κλείσει τα μάτια», καθώς «ειδησεογραφία σημαίνει επαγγελματίες δημοσιογράφοι, σε καμία περίπτωση εθελοντές, δηλαδή μη αμειβόμενοι» και χαρακτηρίζει το πόρταλ του ΚΚΕ ως «αντιδεοντολογικό ως προς την "επαγγελματική" λειτουργία του».

Ας το καταλάβουν μια και καλή, και αυτή και άλλοι: Τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ προσφέρουν στο Κόμμα τους εθελοντικά και δε θα δώσουν λογαριασμό σε κανέναν. Το ΚΚΕ έχει πλούσια πείρα, που εμπλουτίζεται καθημερινά με την αγωνιστική του δράση, η οποία αποτελεί καρφί στο μάτι όσων θέλησαν ή θέλουν ακόμα να ξεμπερδεύουν μαζί του, όσων ψάχνουν να βρουν κάτι για να προσάψουν στο ΚΚΕ για να συντηρούν συζητήσεις πολύ μακριά από την ουσία που πρέπει να απασχολεί τους εργαζόμενους.

Η Αγγελική Κώττη ας ασχοληθεί, αν το μπορεί, με το ποιοι δημοσιογράφοι παλεύουν για να αναδεικνύεται η αλήθεια και πόσοι «επαγγελματίες» βιάζουν την αλήθεια."

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

Οι δημοσκοπήσεις και η αδιάψευστη πραγματικότητα…

Οι δημοσκοπήσεις, υποτίθεται πως, αποτυπώνουν το κλίμα που διαμορφώνεται στην κοινωνία. Σύμφωνα με την έρευνα της ALCO για την ΝΕΤ, που μεταδόθηκε στο χτεσινοβραδινό (Πέμπτη) δελτίο ειδήσεων, καταγράφονται μεγάλη απογοήτευση και απαισιοδοξία στους πολίτες αυτής της χώρας.

Για παράδειγμα, 7 στους δέκα που ρωτήθηκαν απάντησαν πως η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση, 6 στους 10 πως η ποιότητα της δημοκρατίας μας είναι «χαμηλή», 7 στους 10 εκτιμούν πως τα πράγματα θα χειροτερέψουν κι άλλο κλπ. κλπ. Είναι αποκαλυπτικές οι κάρτες που ακολουθούν (από το enikos.gr).

Και ενώ αυτά καταγράφει η δημοσκόπηση, την ίδια στιγμή, στην ίδια κοινωνία, είναι «καταγεγραμμένα» από καιρό και με κάθε τρόπο, η επιθυμία των πολιτών για «σταθερό πολιτικό σκηνικό» (να κάτσουμε στ’ αυγά μας δηλαδή), η καρτερικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τη σφαγή των δικαιωμάτων τους οι εργαζόμενοι, η υπομονή και το «έχει ο θεός» των ανέργων, η επίκληση στη «θεία δίκη» (απ’ το θεό να το βρουν οι μπαταχτσήδες…) απέναντι στις συνεχόμενες φορολογικές επιδρομές της κυβέρνησης, η παραμονή με κάθε τρόπο στην ευρωζώνη (βλέπεις με άλλη σιγουριά… τις καταθέσεις σου όταν είναι σε ευρώ) και η ανάδειξη ενός νέου δικομματισμού, προς αντικατάσταση του παλιού που ξέφτισε. Κατά τα άλλα, με χαμόγελο, ηρεμία και γαλήνη στις ψυχές μας, να υποδεχτούμε και τη νέα χρονιά…που φτάνει όπου να ΄ναι. Που ξέρει κανείς… γίνονται και θαύματα…

[ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2012]

Το… «άλμα» του κ. Τατσόπουλου

«Έγραψε» πάλι ο κ. Τατσόπουλος. Ο συγγραφέας και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που δεν χάνει ευκαιρία να βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας,  ξέρει καλά και να βρίσκει τον τρόπο. Αυτή τη φορά όχι (όπως θα περίμεναν κάποιοι) με την έκδοση ενός βιβλίου του, αλλά με ένα ακόμα επεισόδιο της «κόντρας»  με συναδέλφους του της  Χρυσής Αυγής.

Σύμφωνα με την «είδηση που κάνει το γύρω του διαδικτύου», ο βουλευτής είπε σε συνέντευξή του σε  περιοδικό πως «έχει πηδήξει τη μισή Αθήνα και παρόλα αυτά... η Χρυσή Αυγή εξακολουθεί να τον λέει αδελφή».

Όπως ήταν φυσικό  το τουίτερ «βούηξε». Τα άκουσε για τα καλά. Τα σχόλια των χρηστών όμως τον «έτσουξαν» γιατί στη συνέχεια φέρεται να δήλωσε: «Βαράτε, βαράτε... Σας υπόσχομαι εφεξής να μιλάω σαν τον Αβραμόπουλο, υποκριτές του κώλου. Βεβαίως, μεγάλο παιδί είμαι, θα έπρεπε να το περιμένω -όπως και τον παρεπόμενο κανιβαλισμό. Γηράσκω αεί διδασκόμενος στη χώρα της σοβαροφάνειας και της μοχθηρίας».

Η όλη συμπεριφορά του κ. Τατσόπουλου δεν είναι ανεξήγητη. Να εκλέγεσαι βουλευτής ενός κόμματος που μέχρι πρότινος αγωνιούσε για το αν θα τα καταφέρει να περάσει το κατώφλι της βουλής και ξαφνικά φτάνει μια ανάσα από το να βγει πρώτο κόμμα στις εκλογές, δεν το λες  λίγο. Ο κ. Τατσόπουλος δεν έζησε τα «πέτρινα» (κοινοβουλευτικά) χρόνια του κόμματός του. Εκλέχτηκε βουλευτής με τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στον «ουρανό». Εκεί όπως είναι φυσικό φυσάει.

Από τα δεκάδες σχόλια (διαφόρων… ειδών) των «τουητεράδων» ξεχώρισα αυτό: «Στον ΣΥΡΙΖΑ η αλαζονεία της εξουσίας έχει χρώμα αρσενικό». Δεν το σχολιάζω. Η στάση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε πολλές περιπτώσεις τον τελευταίο καιρό, είναι ενδεικτική για το πώς νιώθει κάποιος που ενώ για χρόνια κυνηγούσε το άλογο, ξαφνικά χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε καβάλα. Φανταστείτε λοιπόν ο κ. Τατσόπουλος...

..που προσπαθεί να μας πείσει πως έχει πάρει πάνω του τον... αγώνα κατά  του φασισμού;! Νομίζει πως με  την αθυροστομία, τις «μαγκιές» στα τηλεοπτικά στούντιο (να ουρλιάζει, να χτυπάει το χέρι δυνατά στο τραπέζι και άλλα θεατρικά δρώμενα όπως αυτό της φωτογραφίας - σε άλλη περίπτωση) και τα σεξιστικά λογοπαίγνια μπορεί να ξεγελάσει όλον τον κόσμο που τον παρακολουθεί.

Την ίδια ώρα και αυτός και το κόμμα του επιλέγουν συνειδητά να μην συγκρουστούν με τα πραγματικά αίτια των δεινών των εργαζομένων και του λαού, τα αίτια που γεννάνε και καλλιεργούν και το φασισμό.  Διαλέγουν τον εύκολο δρόμο της διαχείρισης του συστήματος, με αριστερή –και πάντα «αντιμνημονιακή»- συνθηματατολογία και πολιτικές  ανώδυνες για την άρχουσα τάξη και τα ντόπια και ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Το αντίθετο, η υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των φτωχών, δοκιμαζόμενων λαϊκών στρωμάτων, είναι αυτό που απαιτεί  πραγματικό άλμα. Εδώ σε θέλω κάβουρα…

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΣ! Ξεκίνησε σήμερα τη λειτουργία του ο «902.gr»

Ξεκίνησε από το πρωί σήμερα  την επίσημη λειτουργία του το ειδησεογραφικό πόρταλ του ΚΚΕ στην ηλεκτρονική διεύθυνση «www.902.gr».

Ο 902.gr έρχεται να κλείσει ένα κενό στο χάος της διαδικτυακής ενημέρωσης και να πρωτοστατήσει στην  διαρκή και έγκυρη ενημέρωση, από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού.

Το blog Οικοδόμος καλωσορίζει τον  «902.gr», εύχεται καλή δύναμη στο έμψυχο δυναμικό του και καλή επιτυχία στην δύσκολη, αλλά όμορφη, αποστολή του. ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΣ!

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

Οι κουκούλες βγήκαν. Μια απάντηση και ΤΕΛΟΣ

Claude Monet: "Venice Twilight"

Κάποιοι τις τελευταίες μέρες ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Ένα πρόσωπο άρρωστο, σκοτεινό, αποκρουστικό, γεμάτο μίσος και στέρηση, που προκαλεί θλίψη και οίκτο σε αυτούς που το «αντικρίζουν». Τα γνωστά «ανώνυμα» κι ανάμεσά τους, μαέστρος που διευθύνει αυτήν την παρακμιακή ορχήστρα, ένας… «επώνυμος».

Ας γυρίσω λίγο το χρόνο πίσω. Όταν ο «Οικοδόμος» έκανε την εμφάνισή του στην blogόσφαιρα και σχεδίαζα τις πρώτες αναρτήσεις, άπειρος αλλά γεμάτος με όρεξη και ενθουσιασμό για τη συνέχεια, δεν μπορούσα να φανταστώ πολλά πράγματα. Το blog δεν ξεκίνησε με αυτήν την μορφή, αυτήν την θεματολογία, δεν ξεκίνησε σαν ένα πολιτικό blog. Ήταν από την πρώτη στιγμή, παραμένει μέχρι σήμερα και θα παραμένει μέχρι να γίνει κάποια στιγμή το «κλικ» και να κατεβούν οι διακόπτες, ένα blog έκφρασης της προσωπικότητας του διαχειριστή του, της πείρας στο αντικείμενο της δουλειάς του των αγαπημένων του ασχολιών και της ταπεινής γνώμης του.

Με τον καιρό κλήθηκα από τις εξελίξεις να πάρω θέση σε όσα συνέβαιναν γύρω μας. Δεν δίστασα ούτε στιγμή. Δεν σκέφτηκα πως μπορεί να χάσω κάποιους αναγνώστες-φίλους που θα προτιμούσαν να με βλέπουν να ασχολούμαι μόνο με τούβλα και τσιμέντα, ή άντε και με πέτρινα γιοφύρια. Έκανα αυτό  ακριβώς που μου επέτασσε η συνείδησή μου. Πήρα θέση στα πολιτικά πράγματα. Και δεν κρύφτηκα ποτέ. Έκανα γνωστό σε όσους περνούν από εδώ πως ανήκω στο χώρο του ΚΚΕ με την ευρεία έννοια. Πως δεν ήμουν ποτέ (από δική μου επιλογή) μέλος του, αλλά πως ήμουν -και είμαι φυσικά- δίπλα του, από την ημέρα που κατάλαβα τι θα πει κοινωνική ανισότητα, απ’ όταν δηλαδή κατάλαβα την ζωή και τον κόσμο γύρω μου. Αυτό με αφορμή πολλές αναρτήσεις και διαλόγους που ακολούθησαν μετά μέσα από τα σχόλια, χρειάστηκε να το «φωνάξω» πολλές φορές.

Να ξεκαθαρίσω πως το blog μπορεί να υποστηρίζει τον αγώνα για την  απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα καπιταλιστικά δεσμά, και να οραματίζεται, να παλεύει με τις όποιες δυνάμεις του για το χτίσιμο της κομμουνιστικής κοινωνίας, δεν εκπροσωπεί όμως το ΚΚΕ, δεν εκφράζει τις επίσημες θέσεις του (υπάρχουν οι ιστοσελίδες του κόμματος και του Ριζοσπάστη για αυτό) αλλά τις υποστηρίζει και συμβάλει όσο μπορεί στη διάδοσή τους. Αυτό δεν σημαίνει για μένα απλά αναδημοσίευση των επίσημων κειμένων του κόμματος από το blog. Σημαίνει διάβασμα (με όσες δυνατότητες διαθέτω), προβληματισμό, κριτική σκέψη και πάνω απ’ όλα ελεύθερη έκφραση της δικής μου άποψης. Αυτό κάποιοι ίσως δεν μπορούν να το αντιληφτούν, κάποιοι δεν θέλουν και κάποιοι το «παρεξηγούν» -για να το πω κομψά- και το παρερμηνεύουν κατά πως θέλουν και τους βολεύει. Και κάποιοι το θεωρούν «αδυναμία» και επιτίθενται με τρόπους τόσο "πρωτότυπους" που τις τελευταίες μέρες με ξάφνιασαν.

Να κάνω μια παρένθεση εδώ και να πω πως έχω γράψει μερικές φορές πως δεν νιώθω άξιος να λέγομαι κομμουνιστής. Αυτό το έγραψα όχι από τυπική μετριοφροσύνη αλλά επειδή το πιστεύω βαθιά. Οι  λέξεις κομμουνιστής-κομμουνιστικό  έχουν κακοποιηθεί από πολλούς, έχουν υποφέρει από περισσότερους, έγιναν διαχρονικά ο μανδύας πολλών δεινών που έβλαψαν και βλάπτουν την εργατική τάξη και την κομμουνιστική υπόθεση, που συκοφάντησαν τις πανέμορφες ιδέες της κοσμοθεωρίας μας, τα πιο ευγενικά, πανανθρώπινα ιδανικά που  γέννησε η ανθρώπινη σκέψη από την εμφάνιση της στη γη. Χρησιμοποιήθηκαν από εχθρούς και «συντρόφους» για να συκοφαντήσουν, να υποσκάψουν τα θεμέλια του κόμματος της εργατικής τάξης. Έγιναν κάποτε η μόδα που ακολούθησαν οι «πολλοί» και αποτελούν συχνά το εφαλτήριο που εκτοξεύει διάφορους σαλτιμπάγκους της πολιτικής στα "μεγάλα" πόστα και στα ψηλά αξιώματα του αστικού κράτους.

Η ιδιότητα «κομμουνιστής» είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια «άνθρωπος». Δεν μπορείς να γίνεις κομμουνιστής, όσο κι αν το θέλεις, όσο κι αν το πιστεύεις, αν δεν γίνεις πρώτα άνθρωπος.  Γιατί ο κομμουνιστής αφιερώνει τη ζωή του για την ανάδειξη, μέσα από την μετεξέλιξη της κοσμοθεωρίας του σε πράξη, του μεγαλείου της ανθρώπινης ψυχής, των ευγενέστερων ενστίκτων του ανθρώπου. Αγωνίζεται για  το ξερίζωμα των πιο ταπεινών καταλοίπων που δημιουργεί η διαπαιδαγώγησή του στο καπιταλιστικό περιβάλλον. Αναγνωρίζει τις αδυναμίες του, τις απιθώνει απέναντί του και τις πολεμάει. Παλεύει με τον «κακό» εαυτό του κάθε μέρα και ικανοποιείται μόνο όταν καταφέρει να τον νικήσει ολοκληρωτικά, δηλαδή ποτέ.

Ο κομμουνιστής είναι για μένα μια έννοια ιερή, ταυτόσημη της θυσίας. Μια ιδιότητα που βαραίνει τις πλάτες αυτού που την κουβαλά με περισσή ευθύνη, με ατέλειωτες απαιτήσεις σε θυσίες προσωπικές, επαγγελματικές, οικογενειακές. Με τη θυσία της ίδιας του της ζωής, όταν χρειαστεί, για να θυμηθούμε ξανά τους συντρόφους μας των πέτρινων χρόνων. Κομμουνιστής είναι ο πρωτοκαπετάνιος μας, ο Άρης, είναι ο Δήμος ο Λιγδόπουλος, είναι η Ηλέκτρα μας, είναι ο «μπάρμπας» ο Πλουμπίδης, είναι η Βαγγελίτσα η Κουσιάντζα, είναι οι χιλιάδες νεκροί-ζωντανοί ήρωες του λαού μας, γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί, που θυσιάστηκαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να βγάζουμε πάνω σ’ ένα πληκτρολόγιο τα ‘σώψυχά μας. Είναι μια ιδιότητα πολύ «βαριά» για να την οικειοποιείται ο καθένας και να την περιφέρει από δω κι από κει.

Επανέρχομαι στα προηγούμενα. Δεν ασκείται δημοσιογραφία σ’ αυτό το blog.  Γράφονται κατά καιρούς κάποια άρθρα με αφορμή όσα ζούμε όλοι, στα οποία καταθέτω τις απόψεις μου και στη συνέχεια γίνεται ένας κατά κάποιο τρόπο διάλογος με τους αναγνώστες. Όποτε είδα από τη μεριά του κόμματος ελλείψεις και λάθη (πάντα κατά την άποψή μου) στην τακτική του, θεώρησα υποχρέωσή μου να τα τονίσω, να τα κρίνω και –μερικές φορές- να προτείνω και κάτι, έχοντας σαν στόχο να βοηθήσω το κόμμα και προτεραιότητα πάντα αυτό που (κατά τη γνώμη μου το τονίζω) υπηρετεί τα συμφέροντα της τάξης μου. Όπου θεώρησα πως το κόμμα μου «φαλτσάρει» έβαλα τις φωνές. Δεν ισχυρίστηκα ποτέ πως είμαι ο «κάποιος» ή ότι είμαι αλάνθαστος στην κρίση μου. Δεν απαίτησα ποτέ οι άλλοι να  συμφωνήσουν μαζί μου. Διεκδίκησα όμως και διεκδικώ να μην διαστρεβλώνονται και να μην συκοφαντούνται οι απόψεις μου από κανέναν. Αυτό το απαιτώ και το δικαιούμαι όσο το δικαιούται ο καθένας που εκφράζει τη γνώμη του  ελεύθερα. Πολλές φορές –μέσα από τα σχόλια σ’ αυτό το blog- έγιναν μεγάλοι και έντονοι διάλογοι με άλλους bloggers ή σχολιαστές, συχνά  διαφωνήσαμε, ανταλλάσσοντας όμως πολιτικά επιχειρήματα. Όχι βρισιές και  υποννοούμενα, ούτε χυδαιότητες και προσβολές.

Δεν έλειψαν  κάποιες φορές και οι "επιθέσεις" από "τ’ αριστερά" στον γράφοντα  (ειδικότερα) ή σε άλλους σχολιαστές, από κάποιους συντρόφους που έχοντας την δική τους οπτική (απόλυτο δικαίωμά τους) για τα πράγματα, θεώρησαν πως τα γραφόμενά μου ή τα σχόλια των άλλων σχολιαστών «δεν βοηθούν» το κόμμα. Από μέρους μου έδινα πάντα απαντήσεις με τρόπο τέτοιο που να καταλάβουν οι σύντροφοι πως (κατά τη γνώμη μου) δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο, αλλά το αντίθετο. Για να μην επεκταθώ, πρόκειται για τα γνωστά προβλήματα που ταλανίζουν τον χώρο του διαδικτύου: ο ρόλος των blogs και το ποια και πόση κριτική μπορεί (και αν πρέπει) να γίνεται στο κόμμα δημόσια. Το κλείνω εδώ, οι απόψεις μου έχουν εκφραστεί πολλές φορές από εδώ και βρίσκονται στo αρχείo του blog, αλλά και σαν σχόλια σε άλλα ιστολόγια.

Τα σχόλια του blog ήταν πάντα ανοιχτά (χωρίς προέγκριση) για περίπου ένα χρόνο από την  λειτουργία του. Μέχρι που άρχισαν οι πρώτες επιθέσεις από διάφορα φασιστικά στοιχεία (ήταν η περίοδος που θέριευε κοινοβουλευτικά η ΧΑ) με χυδαίες βρισιές, προειδοποιήσεις και απειλές. Ο λόγος που εφάρμοσα την προέγκριση ήταν πως δεν «χρωστούσε» τίποτα ο αναγνώστης του blog να μπαίνει σε μια ανάρτηση και να πέφτει πάνω σε εμετικά σχόλια. Και επί πλέον είναι και ζήτημα αισθητικής. Όμως οι «ανώνυμες» επιθέσεις δεν σταμάτησαν. Συνεχίστηκαν, από «τ’ αριστερά» στη συνέχεια (από όλο το εύρος της), έγιναν πιο έντονες, πιο προσβλητικές, πιο χυδαίες, πιο απειλητικές και έφτασαν στο αποκορύφωμά τους χτες, με κορωνίδα τους την κατά μέτωπο επίθεση που δέχτηκα από «επώνυμο» blog, που αυτοαποκαλείται «κόκκινο» και ισχυρίζεται πως «υπηρετεί την κομμουνιστική ιδεολογία» και εκφράζει το ΚΚΕ…

Ξεκαθαρίζω (αφού πρέπει δυστυχώς να επεξηγώ συνεχώς τα αυτονόητα) πως δεν θεωρώ επίθεση ένα σχόλιο που διαφωνεί με την άποψή μου, ακόμα κι αν με ειρωνεύεται, με λοιδωρεί, με κατηγορεί για οτιδήποτε. Θεωρώ πως μου επιτίθεται αυτός που με συκοφαντεί συστηματικά, αυτός που  διαστρεβλώνει τα γραφόμενά μου διαρκώς και παρά τις «εξηγήσεις» μου, αυτός  που χρησιμοποιεί άθλια υπονοούμενα και ορολογία υποκόσμου, αυτός που με απειλεί προσωπικά (και αλλιώς) σαν παρακρατικός, αυτός που κινείται στο σκοτάδι και στο βούρκο και δεν μπορεί, δεν έχει τις δυνατότητες να αντιπαρατεθεί μαζί μου με πολιτικά επιχειρήματα.

Η αφορμή για το αποκορύφωμα των επιθέσεων αυτών δόθηκε με την ανάρτηση δυο άρθρων μου (των δύο ακριβώς προηγούμενων από αυτό που διαβάζετε αυτήν την στιγμή) όπου σχολίασα το θέμα της σφαγής των απεργών μεταλλωρύχων στη Νότια Αφρική, από την αστυνομία που -αυτονόητα- ελέγχει η κυβέρνηση της χώρας. Το «πρόβλημα» όμως των διάφορων συγκεκριμένων «ανώνυμων» (σε καμιά περίπτωση δεν τσουβαλιάζω όλους τους ανώνυμους σχολιαστές! το ξαναλέω) δεν ήταν αυτό. Ήταν που στην κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής συμμετέχει το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας (μέχρι που κάποιος «ανώνυμος» το… αμφισβήτησε και αυτό!).

Αυτό το γεγονός θεώρησα υποχρέωσή μου όχι να το αποσιωπήσω, αλλά αντίθετα, να το τονίσω, να το φωνάξω, να το καταγγείλω. Αυτό με ορμήνευε η συνείδησή μου. Το τονίζω λοιπόν από τον τίτλο κιόλας της ανάρτησης. Στη συνέχεια αναρωτιέμαι για ποιο λόγο ο Ριζοσπάστης δεν σχολιάζει τις κατάπτυστες και προκλητικές δηλώσεις του προέδρου της χώρας για τη σφαγή, ενώ στο ίδιο άρθρο του σχολιάζει ειρωνικά ανάλογες δηλώσεις της εργοδοσίας των ορυχείων. Κατά τη γνώμη μου αυτό έπρεπε να γίνει μέσα στο ίδιο άρθρο. Χωρίς χρονοτριβές. Κάνω μια αναφορά στην συμμετοχή του ΚΚΝΑ σε συνάντηση αδελφών κομμάτων στην οποία  συμμετείχε και το ΚΚΕ, και την υπογραφή από μέρους του κειμένου που καταδικάζει τον ιμπεριαλισμό και κλείνω με την θέση του κόμματος (που με εκφράζει απόλυτα) για τον ρόλο των δήθεν αριστερών κυβερνήσεων και τη στάση που πρέπει να κρατά ένα κομμουνιστικό κόμμα απέναντί τους. Όλα αυτά μπορείτε να τα διαβάσετε, αν θέλετε ΕΔΩ.

Τι ήταν να το γράψω αυτό;  Κάποιοι σχολιαστές (ελάχιστοι είναι η αλήθεια) με στόλισαν με διάφορα «κοσμητικά επίθετα» και «σκοπιμότητες» που κατά τη γνώμη τους υπηρετώ. Τα περισσότερα (σχεδόν όλα) σχόλια είναι εκεί αναρτημένα. Στα περισσότερα από αυτά απάντησα. Κάποια  δεν δημοσιεύτηκαν φυσικά γιατί η χυδαιότητά τους ξεπερνούσε κάποια  "όρια" και οι απειλές τους ξεπερνούσαν κάθε όριο. Και έτσι κάποιοι σήμερα με κατηγορούν για λογοκρισία… Δεν πειράζει.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως μπορεί κάποιος φερόμενος υποστηρικτής του κόμματος, κάποιος που δηλώνει κομμουνιστής (!) να κατηγορήσει το συγκεκριμένο κείμενο σαν «προβοκατόρικο», «αντικομμουνιστικό», «πρακτόρικο» και άλλα γραφικά.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί κάποιοι ταυτίζουν το ΚΚΕ με ό,τι άλλο αυτοχαρακτηρίζεται ως «κομμουνιστικό». Γιατί πρέπει το ΚΚΕ καλά και ντε να νιώθει «συνένοχο», επειδή ένα κόμμα που συνυπέγραψαν την ίδια διακήρυξη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, συμμετέχει σε μια κυβέρνηση που έβαψε τα χέρια της στο αίμα αθώων εργατών και για πιο λόγο κάποιοι φίλοι και υποστηρικτές του ΚΚΕ (όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν) να «ζορίζονται» γι’ αυτό.

Γιατί η αναφορά μου (σε πραγματικό γεγονός και όχι υπόθεση)  στο Ριζοσπάστη είναι καλά και ντε «χυδαία επίθεση». Και γιατί στο τέλος όλη η ανάρτηση (σύμφωνα με τους συγκεκριμένους «ανώνυμους») «στρέφεται ενάντια στο κόμμα», όταν στέκεται δίπλα στους νεκρούς εργάτες και απέναντι στην δήθεν αριστερή, αιμοσταγή κυβέρνηση που την καταδικάζει, και την προβάλλει σαν «παράδειγμα» προς αποφυγή. Την συμμετοχή δηλαδή των κομμουνιστών σε τέτοιου είδους κυβερνήσεις. Και στο τέλος υπερτονίζει την απόλυτα σωστή θέση του ΚΚΕ, για το πώς στέκεται ένα ΚΚ απέναντι στις κυβερνήσεις αυτές.

Συνέχισα με την επόμενη ανάρτησή μου στην οποία προσπάθησα να «ενισχύσω» την πρώτη και όσα περιγράφω μέχρι τώρα και να καταγγείλω κάποιους συγκεκριμένους (πάντα «ανώνυμους»…) σχολιαστές που φάνηκε ξεκάθαρα πως δεν τους καίγεται καρφί για το ΚΚΕ και τις θέσεις του αλλά οι σκοποί τους είναι άλλοι, ακριβώς αντίθετοι από όσα διαλαλούν. Όποιος έχει τη διάθεση και την υπομονή να διαβάσει τα σχόλια και των δυο αναρτήσεων θα μπορέσει να διακρίνει ποιους εννοώ. Και έρχεται τα μεσάνυχτα (οι βρυκόλακες χτυπούν πάντα μεσάνυχτα απ’ ότι θυμάμαι από παλιές ταινίες) το «επώνυμο» σχόλιο, διαχειριστή του γνωστού ιστολογίου, όπως έγραψα και πιο πάνω.

Ενός blog που έχει εμπλακεί και στο παρελθόν σε βρώμικες επιθέσεις (δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ –στα σχόλια, δυστυχώς είναι πολλά), σε άλλα, γνωστά  ιστολόγια  και στα πρόσωπα που έγραφαν σε αυτά και για το οποίο έχουν γραφτεί κατά καιρούς, από πολλούς συντρόφους διάφορα για τη σκοτεινή δράση του. Που δεν είχαν πέσει όμως στην αντίληψή μου από νωρίτερα σε όλη τους την έκταση και δεν είχα δώσει την πρέπουσα  σημασία. Ένα blog όμως που έχει αναδημοσιεύσει μέχρι τώρα αρκετά άρθρα μου και σε μια δύσκολη στιγμή για την ύπαρξή του, του συμπαραστάθηκα όσο περισσότερο μπορούσα. Φαίνεται πως τότε που με είχε ανάγκη ήμουν «καλός σύντροφος» ενώ τώρα… διαβάστε τι μου καταλογίζει:

 «ΜΗ ΚΑΡΤΕΡΑΤΕ ΝΑ ΛΥΓΙΣΟΥΜΕ

Να γιατι ΤΟ Κ.Κ.Ε ειναι ηρωικο !!!

Να γιατί θα σπάσουν τα μούτρα τους για άλλη μιά φορά οι σύγχρονοι Μανιαδάκηδες

που εμφανίζονται σαν "φίλοι" του ΚΚΕ το τελευταίο διάστημα...

Η απάντηση είναι εδώ :

Το ΚΚΕ παλευει για τα πανανθρωπινα ιδανικα,

Για οτι πιο σκληρο ! ! !

Για οτι πιο δυσκολο ! ! !

Για οτι πιο ομορφο . . .

Το ΚΚΕ σαρώνει στην πορεία του όλα τα χαφιεδάκια του συστήματος.

Πολλά απ' αυτά σήμερα εμφανίζονται με την προβιά του "φιλοΚΚΕ"...

Και αυτά τα ηλίθια νιμίζουν ότι θα μας ξεγελάσουν...

Είναι βαθιά νυχτομένοι , πολύ βαθιά...

Τους γνωρίζουμε... αλλά άστους να αυτοαποκαλυφτούν, που θα πάει , η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και όλοι γνωριζόμαστε, εξ' άλλου στην μπλογκόσφαιρα είμαστε μαζεμένοι λίγοι και βλαμμένοι, οπότε εύκολα με εύκολες  κατατάσεις, "οικοδόμους", "κτίστες", "γκέισες", "μαύρες χήρες", "τον μεξικάνο Αντώνη" , "τον ΜΑΧΑΙΡΗοβγάλτη", και πολλές άλλες γραφικές φυσιογνωμίες...

Εντοπίζεις και τα λαμόγια..

Αυτοί όμως νομίζουν ότι ακόμα μας κοροιδεύουν και συνεχίζουν τον χαβά τους...

Συνεχίζουν να προκαλούν...

 Αυτός ο μαχαιροβγάλτης "Αντώνης" που δηλώνει και καθηγητής πανεπιστημίου!!! ( αν είναι δυνατό) , Θαπείς πόσα μα πόσα λαμόγια είναι "καθηγητές" Πανεπιστημίου, έτσι είναι και ο λεγάμενος,   αλλά αυτός ρε παιδιά γλείφει το ΚΚΕ τόσο που ξεπερνάει και τον Σαμαρά απέναντι στο γλύψιμο στον αφέντη Μάνεση...

Κάποιος αφελής διερωτάται και τι να πάρει το "Αντώνη" (έχει και ψευδόνυμο το γύφτο :"Lenin reloaded" ...)...

Λοιπόν μούγκα στην στρούγκα απο καθηγητάδες και μαστόρια...

Ο καθηγηταράς προτείνει στον τουβλά  ¨σβήσε τα ανώνυμα σχόλια..."

 Αμέσως ο τουβλάς υπακούει, βέβαια ο τουβλάς ή αλλοιώς "οικοδόμος" απο καιρού είχε προσχωρήσει και αφίετο στις ορέξεις,... τις ανώμαλες σεξοδιεφθαρμένες ορέξεις του καθηγητή "Αντώνης"...

Ο "professore Antonio" , professore del culo,   ψάχνει για τεκνά του διαδικτύου, οπότε βρήκε ευκαιρο και διαθέσημο κάποιο νέο "οικοδόμο"

Ο νέος ενέδωσε και ο πουράκλας "Antonio" βρήκε το ταίρι του...

(Μου θυμίζει Τον  Antonio di Firenze  που εν έτη 1979 ήρθε σε γάμο συμφωνία με την πρώτη τρασβεστι παγκόσμια )... Ο Αντώνης της Φλωρεντιας ήταν Ελληνας .. αλλά οι εποχές άλλαξαν και το ΚΚΕ δεν καταλαβαίνει απο αντώνηδες φλώρους και απο αντώνηδες ζιγκολό...

Οπότε όλα τα λαμόγια δια μέσω των τουβλάδων και λοιπών οικοδόμων θέλουν να σοδομήσουν το ΚΚΕ...

Οι Αντωνηδες πάντα ήθελαν πρωταγωνιστικό ρόλλο αλλά στο τέλος πήραν τον πούλο...

 Αυτος βέβαια αξίζει και στα λεγόμενα παλληκάρια της "οικοδομής" ...

ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ...

Αναρτήθηκε απο bandiera rossa»

http://tasosnastos.blogspot.gr/2012/08/blog-post_20.html#more

Καλούμαι τώρα λοιπόν να «απαντήσω» σε αυτόν τον λίβελο, που συνέγραψε ένας συνάνθρωπός μας που είναι φανερό πόσο του έλειψαν, στην παιδική του ηλικία, βασικά στοιχεία που βοηθούν στην ολοκλήρωση ενός φυσιολογικού ανθρώπου. Ένας συνάνθρωπός μας στερημένος  συγκεκριμένων λειτουργιών του ανθρώπινου σώματος (άλλωστε σε αυτόν τον… «τομέα» επικεντρώνει την «κριτική» του στις αναρτήσεις μου), που φαντασιώνεται σε κοινή θέα εικόνες, που τον βοηθούν στο να αυτοϊκανοποιηθεί, χωρίς προφανώς να τον ενδιαφέρει το γεγονός πως κάποιοι τον βλέπουν. Ένας άνθρωπος που προφανώς στερείται, εκτός των άλλων,  εγκεφάλου και της στοιχειώδους δυνατότητας να μπορεί να αντιπαρατεθεί σε διάλογο με πολιτικά επιχειρήματα.

Έχει κάθε δικαίωμα να λέει και να γράφει ό,τι θέλει για μένα, ειδικά τώρα που έβγαλε την κουκούλα (δυο τουλάχιστον από τα «ανώνυμα» σχόλια που δέχτηκα και βρίσκονται αναρτημένα, είναι ίδια με το σχόλιο και το εμετικό  κείμενο στα οποία  αναγκάστηκε στο τέλος να βάλει την υπογραφή του). Τα γραπτά άλλωστε μένουν (αν δεν τα σβήσει στη συνέχεια) για να αποδεικνύουν, σε μεγάλο βαθμό, ποιοι είμαστε και τι κρύβουμε μέσα μας. Και όσοι μας διαβάζουν, μας κρίνουν και μπορούν να καταλάβουν, όταν μας «γνωρίσουν», ποιοι είμαστε και που στ' αλήθεια πάμε.

Δεν μας χαρακτηρίζουν οι ταμπελίτσες με τα τρία γράμματα που καρφιτσώνουμε στο πέτο, δεν μας χαρακτηρίζουν τα σφυροδρέπανα που κρεμάμε στο blog μας, δεν μας χαρακτηρίζουν τα τσιτάτα που αναπαράγουμε (ο «σύντροφος» δεν είναι ικανός ούτε να συντάξει στοιχειωδώς ένα δικό του άρθρο με δομή, επιχειρήματα και όχι κραυγές. Το επιβεβαιώνει με το -τύπου "εγέρθητωωω- πόνημά του  που φιλοξενώ). Τέλος δεν μας χαρακτηρίζουν τα επαναστατικά εμβατήρια όσο κι αν τα βάλουμε να  παίζουν στη διαπασών. Οι απαιτήσεις που μας φορτώνει η εποχή μας, ξεπερνούν  τα «εφόδια» που κάποτε ίσως να μπορούσαν να "πείσουν" κάποιους.

Μας χαρακτηρίζει η σκέψη, οι πράξεις, η διαδρομή   και πάνω απ’ όλα η συνείδησή μας (ή απλά, η έλλειψή της).

ΥΓ 1. Προτείνω στον «σύντροφο» να στεγάσει στο δικό του blog τα ένα-δυο  «ανώνυμα» (εκτός κι αν συνεχίζει να είναι ο ίδιος) που συνεχίζουν να με βρίζουν και να με απειλούν, ώστε όλοι μαζί να χτυπήσουν πιο…  αποτελεσματικά τον «εχθρό» του κόμματος, δηλαδή εμένα. Τους ενημερώνω πως δεν θα τους επιτρέψω να νιώσουν άλλη ηδονή βλέποντας τα «σχόλιά» τους αναρτημένα εδώ.

ΥΓ 2. Δεν θέλω να έχω καμιά απολύτως σχέση με το tasosnastos.blogspot.gr ούτε αυτοί μαζί μου και τους αφαιρώ το δικαίωμα να αναδημοσιεύσουν ξανά ανάρτησή μου. Δεν το έχω ξανακάνει, είναι η πρώτη φορά.

ΥΓ 3. Θέλω να πω σε κάποιους συντρόφους bloggers πόσο δίκιο είχαν παλιότερα (όταν εντελώς άπειρος εγώ, ενθουσιαζόμουν μερικές φορές), που με αφορμή ανάλογα περιστατικά μου έλεγαν πως στο διαδίκτυο πολλές φορές η εικόνα που βλέπουμε δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα και πόσοι απίθανοι τύποι μπορεί να κρύβονται πίσω από μια οθόνη. Το ίδιο αποδίδω και σε φίλους αναγνώστες που μου το επισήμαναν και αυτές τις μέρες. Μόνο που σήμερα πια έχω καταλάβει πολλά.

ΥΓ 4. Δεν θα επανέλθω με ανάρτηση σ’ αυτό το θέμα. Δυστυχώς έχω να ασχοληθώ στη ζωή μου με πολύ σοβαρότερα ζητήματα από τα καπρίτσια κάποιων ανεγκέφαλων. ΤΕΛΟΣ.

[ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012]

"Κάποιοι" ενοχλούνται πολύ όταν επιβεβαιώνεται το ΚΚΕ

Μια ακόμα θέση του ΚΚΕ επιβεβαιώθηκε –δυστυχώς με τραγικό τρόπο- όχι εδώ στη χώρα μας, αλλά πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Η σφαγή των απεργών μεταλλωρύχων από την αστυνομία, στα ορυχεία της Μαρικάνα στη Νότια Αφρική είναι γεγονός. Γεγονός αναμφισβήτητο είναι επίσης ότι την αστυνομία μιας χώρας την ελέγχει η κυβέρνηση. Στην κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής συμμετέχουν δύο αριστερά και το κομμουνιστικό κόμμα. Η κυβέρνηση αυτή, θεωρείται από πολλούς αριστερή.

Η θέση του ΚΚΕ σχετικά με τις «αριστερές» κυβερνήσεις συνεργασίας και την στάση των κομμουνιστών απέναντι σ’ αυτές:

(απόσπασμα από συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα)

Γιατί θέλουν το ΚΚΕ σε λεγόμενη «κυβέρνηση της αριστεράς»;

«[..] Το ΚΚΕ το ήθελαν και το θέλουν σε μια τέτοια κυβέρνηση γιατί στοχεύουν σε κάτι άλλο. Επιχειρούν - με ευκαιρία ένα συγκεκριμένο καθαρά εκλογικό συσχετισμό - να μαντρώσουν το Κόμμα της εργατικής τάξης στο μαντρί της αστικής πολιτικής διαχείρισης των προβλημάτων.

[…] Φαντάζεστε μια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να συμμετέχει και να διαχειρίζεται τις υποθέσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ; Δηλαδή, να δίνει «γην και ύδωρ» για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις;

Φαντάζεστε μια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να συμβιβάζεται με τη στρατηγική «Ευρώπη 2020» για την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή που απαιτεί αντεργατικά μέτρα για να κάνουν επενδύσεις οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι;

Φαντάζεστε μια τέτοια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να ενισχύει την πολιτική συνύπαρξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σε Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία; Μα τότε το ΚΚΕ θα είχε απεμπολήσει όχι μόνο τη γραμμή σύγκρουσης και ρήξης με τους αντιπάλους, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, αλλά και τις άμεσες διεκδικήσεις των εργαζομένων για ανακούφιση, βελτίωση της ζωής τους, θα απεμπολούσε το ίδιο το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Καραμπινάτη προδοσία του λαού» (πηγή).

Να προσθέσω: «Φαντάζεστε μια τέτοια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να συναινεί στο χτύπημα εργατικών κινητοποιήσεων; Να συναινεί στη σφαγή αθώων ανθρώπων, απεργών εργατών;».

Ποιος αγωνιστής που μάχεται για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης διαθέτει  «φαντασία» που μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί; Κανένας!  Αυτό το ξέρουν καλά οι κομμουνιστές και οι αγωνιστές που στηρίζουν το κόμμα της εργατικής τάξης.

Όμως, τα τραγικά γεγονότα της Νοτίου Αφρικής ας προβληματίσουν κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο που από ρομαντισμό, πολιτική αφέλεια ή απλά  καλή πίστη, ελπίζει ή επενδύει τα όνειρά του για την καλυτέρευση της ζωής του σε αυταπάτες, που του σερβίρει σκόπιμα το κόμμα της «υπεύθυνης» αριστεράς. 

«Δυο συμπεράσματα βγαίνουν (και) με αφορμή  τα γεγονότα της Νοτίου Αφρικής τις προηγούμενες μέρες και την αντιμετώπισή τους από τις εκεί κρατικές αρχές. Όσο θα συνεχίζεται να υπάρχει καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο,  όσο ο παραγόμενος πλούτος της γης θα παραμένει στα χέρια ελάχιστων εκμεταλλευτών που θα ρουφάνε το αίμα των πολλών που τον παράγουν, τόσο αυτοί θα διεκδικούν την θέση που δικαιούνται κάτω από τον πανανθρώπινο ήλιο,  τη θέση που τους αξίζει.

Και στην διαδικασία αυτής της εξέλιξης, καμιά διαχειριστική του καπιταλιστικού συστήματος κυβέρνηση όσο και αν αρέσκεται στο να αυτοαποκαλείται «αριστερή», ακόμα και αν στις τάξεις της συμμετέχουν οι κομμουνιστές, δεν θα μπορέσει να σταθεί για πολύ τροχοπέδη στον  φυσικό ρου της Ιστορίας» (πηγή).

Αυτά τα έχουν καταλάβει καλά κάποιοι –συγκεκριμένοι- γνωστοί «ανώνυμοι» σχολιαστές (τρομάρα τους…), που  κάθε φορά που το ΚΚΕ επιβεβαιώνεται (τυχαίο;) ξαμολιούνται σαν λυσσασμένοι στα μπλογκς, κρυμμένοι –νομίζουν- στο σκοτάδι της ανωνυμίας, προσπαθώντας να «σπείρουν» σύγχυση και αποπροσανατολισμό. Με αυτό το πλευρό να κοιμούνται…

 

[ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012]

Το νέο μου ιστολόγιο: «στηθάγχη» (ή κάτι σαν «σφίξιμο» στην καρδιά)

Πάντα στους χαλεπούς καιρούς, η Ποίηση κατείχε μια θέση ιδιαίτερη.  Λειτούργησε σαν στήριγμα για τους δοκιμαζόμενους, συμπαραστάθηκε στους κατατρεγμένους, εμψύχωσε τους αγωνιστές. Στάθηκε σύντροφος πιστός των ανήσυχων πνευμάτων, των παλλόμενων καρδιών και  της ελεύθερης σκέψης. Των οραμάτων έγινε αρωγός και ζωγράφος άπιαστων ονείρων.

Η «στηθάγχη» δεν φιλοδοξεί να παίξει ρόλο «ειδικού» που δεν κατέχει.  Να καταγράψει θέλει και να μοιραστεί μαζί σας εκείνο τον λόγο των ποιητών που -γυμνός ή ντυμένος με νότες- κάνει την καρδιά να «σφιχτεί», το νου να ιδρώσει και τη σκέψη να ταξιδέψει.

[ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012]

ΥΠΟΚΡΙΤΕΕΕΣ!!!

Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, λέει, απέκλεισε (!) από τους Ολυμπιακούς αγώνες την Βούλα Παπαχρήστου ύστερα από το «σάλο» που προκάλεσε ένα ηλίθιο, κακόγουστο και κρύο «ανέκδοτο» που ανέβασε η πρωταθλήτρια του τριπλούν στο twitter της σχετικά με… το κουνούπι του Νείλου και τους αφρικανούς μετανάστες στη χώρα μας.

Πόσοι από εμάς δεν έτυχε να ακούσουμε ή να διηγηθούμε οι ίδιοι –ανεξάρτητα από ηλικία- στις παρέες μας –έστω για μια φορά- τέτοιου είδους «ρατσιστικά» ανέκδοτα; Ένα ιδιότυπο «χιούμορ»,  όχι ιδιαίτερα καλής (πολλές φορές και κακής) ποιότητας, για Πόντιους, για μαύρους, για ξανθιές κλπ; Πόσες φορές χαμογελάσαμε με ένα «καλό», γελάσαμε μ’ ένα «πετυχημένο», ή εκφράσαμε τη δυσφορία μας για  ένα «παρατραβηγμένο»; Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε ρατσιστές;!

Μόλις η αθλήτρια κατάλαβε τη βλακεία της, ζήτησε συγγνώμη σε όλους τους τόνους, ήταν όμως πολύ αργά… οι θεσμοί αυτού του τόπου την καταδίκασαν με συνοπτικές διαδικασίες και της επέβαλαν την έσχατη των ποινών. Μια διαδικασία που θυμίζει έντονα… Ταλιμπάν και φέρει –φαρδιά πλατιά- την υπογραφή και δύο κομμάτων της «Αριστεράς». Ο λιθοβολισμός αρχίζει:

Η… «αριστερή» αντιμετώπιση από το ΣΥΡΙΖΑ:

«Να πάρει θέση η αθλητική ηγεσία», ζητά σε ανακοίνωσή του ο Τάσος Κουράκης, συντονιστής της Επιτροπής Ελέγχου του Κυβερνητικού Έργου για το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού του ΣΥΡΙΖΑ.

«Οι δηλώσεις ρατσιστικού μίσους της αθλήτριας  Β. Παπαχρήστου  της Εθνικής ομάδας στίβου, που συμμετέχει στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, βάλλουν ευθέως εναντίον του αθλητικού ιδεώδους και της συναδέλφωσης των λαών», τονίζει ο κ. Κουράκης και προσθέτει: 

«Καλούμε τον ΣΕΓΑΣ, την ΕΟΕ και τον Υφυπουργό Αθλητισμού να πάρουν θέση εάν μπορεί η χώρα μας να εκπροσωπείται από αθλητές και αθλήτριες που διαδίδουν το ρατσισμό δίνοντας κάκιστα μαθήματα στη νέα γενιά και την αθλητική οικογένεια».

«Ρατσιστικό μίσος» είδε ο αριστερούλης ποιητής-καθηγητής του ΣΥΡΙΖΑ και… «προσβολή του αθλητικού ιδεώδους»… Ένα αθλητικό ιδεώδες που δεν προσβάλλουν (προφανώς, κατά τον ίδιο) οι Ολυμπιακοί αγώνες, η μορφή και ο τρόπος που διεξάγονται, η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού, οι… δεκαεξαβάλβιδοι 4Χ4 αθλητές-τούρμπο, οι «χορηγοί», τα βρώμικα πολιτικά συμφέροντα και άλλα πολλά.

Θέλετε ακόμα πιο… «αριστερή» αντιμετώπιση; Η ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ:

«Ρατσιστικό χιούμορ και «αστειάκια» που αφορούν ανθρώπινες ζωές δεν είναι ανεχτά από την ελληνική κοινωνία, δεν μπορούν να ευδοκιμούν στον ελληνικό αθλητισμό. Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή το λιγότερο που μπορεί να κάνει είναι να ανακαλέσει τώρα την κυρία Βούλα Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βλέποντας από την τηλεόραση τους Ολυμπιακούς Αγώνες ας κάνει όσα άθλια «αστεία» θέλει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σίγουρα, όμως, δεν μπορεί να εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Λονδίνο».

Έχουν δίκιο οι «σύντροφοι» της ΔΗΜΑΡ. Τέτοια «αστειάκια» δεν ανέχεται η ελληνική κοινωνία. Ανέχεται όμως μια συγκυβέρνηση που της ανοίγει το λάκο, τσόντα της οποίας είναι ο αριστερούλης Κουβέλης… Και ζητάει (η ΔΗΜΑΡ) το κεφάλι της αθλήτριας στο πιάτο…

Τι να κάνει και ο αρχηγός της Ελληνικής αποστολής στο Λονδίνο, ο κύριος  Ισίδωρος Μπακογιάννης… ουπς… συγγνώμη λάθος, Κούβελος ήθελα να πω… δεν γίνεται να μην πάρει θέση αυτός:

«H αθλήτρια με τις δηλώσεις που έκανε παραβίασε μία βασική αξία του ολυμπιακού κινήματος που είναι ο σεβασμός, ο σεβασμός στην διαφορετικότητα». Και: «Είναι το ίδιο ακριβώς όπως το να παραβιάζεις το ευ αγωνίζεσθαι, κάνοντας χρήση αναβολικής ουσίας. Όταν ένας αθλητής παραβιάζει ή δεν πιστεύει σε βασική ολυμπιακή αξία, δεν έχει θέση σε ολυμπιακή ομάδα. Πόσο μάλλον στην  ολυμπιακή ομάδα της Ελλάδας, που εμείς διδάξαμε τις ολυμπιακές αξίες και είμαστε εδώ για να τις υπηρετούμε. Δεν είχαμε επιλογές για αυτό το πράγμα».

Ο… υπηρέτης των ολυμπιακών αξιών κύριος Κούβελος μετά της συζύγου του κυρά Θεοδώρας, αυτοί δεν ήταν που μετέφεραν εκείνο το ψωρο-εκατομμυριάκι  στο εξωτερικό και «ξέχασαν», λέει, να το δηλώσουν; Εντελώς φυσιολογικό έτσι; Δεν παραβίασαν κάτι αυτοί… μόνο τη νοημοσύνη μας… συστηματικά…

Τη χαριστική βολή στην αθλήτρια έρχεται να δώσει η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή με την απόφασή της:

«Με απόφαση του αρχηγείου της ελληνικής Aποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, τίθεται εκτός Ολυμπιακής Ομάδος η αθλήτρια στίβου του άλματος τριπλούν Παρασκευή Παπαχρήστου για δηλώσεις της που αντίκεινται στις αξίες και τα ιδεώδη του Ολυμπισμού. Η αθλήτρια δεν βρίσκεται στο Λονδίνο καθώς αναμενόταν λίγο πριν την έναρξη των αγωνισμάτων στίβου».

Χωρίς σχόλια…

«…Σε χρόνο ρεκόρ, Ολυμπιάδας θα έλεγα, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, έκανε το δικό του άλμα εις μήκος. Με ένα φοβερό πήδημα, απ’ αυτά στα οποία έχει προπονηθεί μέσα από διάφορες πολιτικές κωλοτούμπες, έφτασε στο ρεκόρ της υποκρισίας του. Πολιτικοί στον καιρό της τρόικας ένιωσαν την αξιοπρέπειά τους να απειλείται από την Παπαχρήστου. Αντιρατσιστές-χωροφύλακες των διατυπώσεων βρήκαν αντικείμενο. Και ανόητοι, βρήκαν μια μεγαλύτερη ανοησία,αυτή μιας κοπέλας,για να στοιχειοθετήσουν την συγκριτική τους «σοβαρότητα».

Σε όλο αυτό το ξέσπασμα υποκρισίας, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, την μέρα ακριβώς που έφτασε η τρόικα στην Ελλάδα για να τους δώσει εντολές, κοκκίνισαν από ντροπή με τους 140 χαρακτήρες της Παπαχρήστου στο τουίτερ. Ζήτησαν να αποκλειστεί από την Ελληνική Ολυμπιακή Αποστολή. Από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ, έβαλε το ίδιο αίτημα, θέλοντας να επιβεβαιώσει την θεσμική του υπερευαισθησία σε θέματα ρατσισμού.

Καταλαβαίνω γιατί ο Βενιζέλος θέλει να θεωρεί ρατσισμό τις δηλώσεις Παπαχρήστου. Είναι βολικότερο να μιλάς για τον «ρατσισμό» που εξέφρασε μια κοπελίτσα από αυτόν που έχεις καθιερώσει χωρίζοντας τη χώρα σου σε μια ελιτ και στη μάζα. Καταλαβαίνω γιατί η ΔΗΜΑΡ, πρέπει να δείξει πως διαθέτει αριστερά αντανακλαστικά την ώρα που χάνει κάθε άλλο που τη συνδέει με το λαικό αίσθημα. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απολογείται στη λογική του πολιτικά ορθού, κάνοντας το χωροφύλακα των ευαισθησιών…» (απόσπασμα από άρθρο του Κ. Βαξεβάνη που μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο εδώ).

Οι αθλητές είναι δημόσια πρόσωπα και αποτελούν πρότυπο για χιλιάδες παιδιά. Αυτό δεν πρέπει να τους ξεφεύγει ποτέ από το μυαλό. Οι κινήσεις και η συμπεριφορά τους πρέπει να είναι προσεκτικές και τα λόγια τους μετρημένα. Δεν χωράει αμφιβολία πως η αθλήτρια υπέπεσε σε παράπτωμα και έπρεπε να τιμωρηθεί. Όχι όμως με την «θανατική ποινή». Τέτοια ήταν η τιμωρία της να αποκλειστεί δυο μέρες πριν την έναρξη από τους Ολυμπιακούς αγώνες. Η πιο βαριά των ποινών για μια βλακεία της στιγμής, όταν η διαχρονική εγκληματική βλακεία κάποιων εκπροσώπων των θεσμών της "δημοκρατίας" μας, η υποκρισία και ο βιασμός της κοινής λογικής, παραμένουν διαρκώς ατιμώρητα…

[ΙΟΥΛΗΣ 2012]