Οικοδόμος: Χαλυβουργούς τους λέγανε και δώσανε γροθιά στο μαχαίρι

Ήταν φθινόπωρο του 2011. «Χαλυβουργία Ελλάδος» στον Ασπρόπύργο. Μέσα στην εντατικοποίηση της παραγωγής που οφειλόταν στις συσσωρευμένες παραγγελίες και την αύξηση των εξαγωγών, η εργοδοσία επικαλούμενη την «κρίση», στέλνει τελεσίγραφο στους εργάτες απαιτώντας  να  αποδεχτούν  πέντε ώρες δουλειάς τη μέρα και αντίστοιχα μείωση στους μισθούς τους. Τους εκβιάζει πως αν δεν συμφωνήσουν  θα απολύσει 180 άτομα και τους δίνει προθεσμία λίγες μέρες μέχρι να απαντήσουν. Μια μέρα πριν τη λήξη της προθεσμίας απολύει αιφνιδιαστικά 18 εργάτες.

Οικοδόμος: Γατάκια...

Κάποιοι δυσκολεύονται να αντιπαρατεθούν με πολιτικά επιχειρήματα, είτε γιατί δεν έχουν, είτε γιατί δεν μπορούν να τα βάλουν με τη σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα που τους ξεπερνά. Και αντί να σιωπούν, επιδίδονται στην διαστρέβλωση της αντίθετης -προς τη δική τους- άποψης.

Ο Μάνεσης ευχαριστεί τα «καλά παιδιά» της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ ΒΟΛΟΥ με 25% μείωση μισθών

"Οταν ο λύκος καλεί το πρόβατο για τραπέζι μάντεψε ποιό θα είναι το φαγητό". Πρόταση περικοπής μισθών κατά 25% έφερε κατά την επίσκεψή του στο Βόλο το κλιμάκιο της διεύθυνσης της «Χαλυβουργίας Ελλάδος».

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο εργοστάσιο της εταιρείας, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ της εργοδοσίας και μελών της διοίκησης του σωματείου με στόχο την έναρξη διαβούλευσης για το νέο μισθολόγιο.

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως στους συνδικαλιστές παρουσιάστηκαν από την εργοδοτική πλευρά οικονομικά στοιχεία για την εικόνα της εταιρίας και την προοπτική της. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στις οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης και παρουσιάστηκαν στους εργαζόμενους οι προτάσεις της εταιρείας για συνέχιση λειτουργίας των εργοστασίων στο Βόλο υπό προϋποθέσεις.

Στην ουσία πρόκειται για σενάριο βγαλμένο από...

τα παλιά, όταν και πάλι ζητήθηκαν θυσίες από τους εργαζόμενους για να διατηρηθεί η βιωσιμότητα των εργοστασίων και τότε υπήρξε αποδοχή.

Η χθεσινή πρόταση για τη …νέα σωτηρία, βασίζεται κυρίως σε μείωση αποδοχών των εργαζομένων κατά 25% για τις μονάδες του Βόλου και του Βελεστίνου. Στους συνδικαλιστές παρουσιάστηκαν κι άλλες εναλλακτικές, περισσότερο οδυνηρές και ζητήθηκε την επόμενη εβδομάδα να υπάρξουν οι απαντήσεις των εργαζομένων για το μέλλον της επιχείρησης, όπως τονίστηκε.

Συνδικαλιστές που δεν ανέμεναν τόσο σκληρές προτάσεις, όταν μάλιστα το προσωπικό της Χαλυβουργίας σε Βόλο και Βελεστίνο στήριξε -κόντρα στο προσωπικό του Ασπροπύργου- τις εταιρικές προτάσεις πέρυσι και δεν πραγματοποίησε απεργιακές κινητοποιήσεις, εκτιμούν πως αρχίζει μια δύσκολη περίοδος διαβούλευσης με τον πρόεδρο του ΔΣ της Χαλυβουργίας Ελλάδας ΑΕ κ. Νίκ. Μάνεση.

Οι προτάσεις της εργοδοσίας, θα τεθούν σε ψύχραιμη συζήτηση στη Διοίκηση του Σωματείου που αναμένεται να συγκληθεί τις αμέσως προσεχείς ημέρες ενώ θα υπάρξει αναλυτική ενημέρωση και των νομικών συμβούλων για τα περιθώρια ελιγμών. Όπως και πέρυσι, οι τελικές αποφάσεις του ΔΣ του Σωματείου, θα τεθούν προς έγκριση στη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων.

Τέλος, με μελανά χρώματα έγινε χθες περιγραφή για το μέλλον των εργαζομένων στον Ασπρόπυργο όπου έχουν ήδη απολυθεί 150 άτομα και απομένουν 200 περίπου εργαζόμενοι, που βρίσκονται σε αναγκαστική κανονική άδεια η οποία λήγει σε μερικές ημέρες.

Από τις αναφορές της διοίκησης στο εργοστάσιο του Ασπροπύργου, που παραμένει κλειστό και στους εργαζόμενους που εξαντλούν και την κανονική άδεια, σχηματίστηκε εντύπωση στους συνδικαλιστές των μονάδων της Μαγνησίας πως το εργοστάσιο στην Αττική δεν πρόκειται να επαναλειτουργήσει.

e-thessalia via epitropesdiodiastop

πηγή: ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ

Μου έρχονται στο μυαλό οι παγωμένες νύχτες έξω από την πύλη του Ασπροπύργου, γύρω από τα βαρέλια με τις αναμμένες φωτιές. Οι συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών, οι συναυλίες, η διανομή τροφίμων, τα κάλαντα των Χριστουγέννων και η πρωτοχρονιά στο κλειστό εργοστάσιο. Βλέπω μπροστά μου τα βουρκωμένα από τη συγκίνηση μάτια των απεργών, τις σφιγμένες γροθιές τους. Ακούω τις βραχνιασμένες από την ταλαιπώρια φωνές τους. «Ξεφυλλίζω» τις αναρτήσεις του μπλογκ. Ένας αγώνας ηρωικός, που όμοιός του δεν υπήρξε. Ένα μάθημα ανυπόταχτης θέλησης, ένα μάθημα αξιοπρέπειας και περηφάνιας σε όλους εμάς, σε όλη την εργατική τάξη που για μια ακόμα φορά στάθηκε κατώτερη των περιστάσεων.

Έξω από τη μάντρα του εργοστασίου στο Βόλο, χαράματα. Ο δρόμος κλεισμένος από τις κλούβες της αστυνομίας. Έξω, στο δρόμο, οι απεργοί χαλυβουργοί καλούν για μια ακόμα φορά τους συναδέλφους τους σε κοινό αγώνα. Μέσα από τα σίδερα, οι συνάδελφοί τους, τα ταξικά αδέλφια τους, τους γυρίζουν την πλάτη. Ανάμεσα στους μέσα και στους έξω τα ΜΑΤ. Οι συνδικαλιστές τους, τους πείθουν πως το συμφέρον τους είναι να κοιτάξουν τη δουλίτσα τους. Έχουν οικογένεια και παιδιά. Δεν είναι καιρός για ηρωισμούς.

Το αφεντικό αγωνιά μήπως και οι κακοί του Ασπροπύργου πείσουν τα «καλά παιδιά» που του απέμειναν στο Βόλο. Ξέρει πως αν συμβεί αυτό δεν έχει πολλά περιθώρια. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ποτέ. Ανακουφισμένος τους χτυπά φιλικά στην πλάτη. Η δουλειά του θα γίνει με τις μικρότερες απώλειες. Γι’ αυτόν δεν υπάρχουν «καλοί» εργάτες, δεν υπάρχουν «καλά παιδιά». Υπάρχουν αριθμοί, δείκτες, κέρδος, που θα ανεβαίνουν όσο οι εργάτες θα σκύβουν το κεφάλι. (Οικοδόμος)

[ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2012]

Πέρασε ένας χρόνος από την έναρξη της απεργίας των χαλυβουργών

Φθινόπωρο 2011 στον Ασπρόπυργο. «Χαλυβουργία Ελλάδος» εργοστάσιο Ασπροπύργου, συμφερόντων οικογένειας Μάνεση. Εν μέσω εντατικοποίησης της παραγωγής, συσσωρευμένων παραγγελιών και αύξησης των εξαγωγών σε χώρες του εξωτερικού, η εργοδοσία επικαλούμενη την «κρίση», στέλνει τελεσίγραφο στους εργάτες, απαιτώντας από αυτούς να  αποδεχτούν πρότασή της για πέντε ώρες δουλειάς την ημέρα, με αντίστοιχη μείωση στους μισθούς τους. Αν δεν το κάνουν, τους απειλεί ότι θα απολύσει 180 από αυτούς. Μια μέρα πριν τη λήξη της προθεσμίας, απολύει αιφνιδιαστικά 18 χαλυβουργούς.

Ενωμένοι οι εργάτες και συσπειρωμένοι στο σωματείο τους σβήνουν αμέσως τις μηχανές και σταματούν την παραγωγή. Συμμετέχοντας μαζικά στην συνέλευσή τους αποφασίζουν απεργία διαρκείας. Το ημερολόγιο γράφει 31 Οκτώβρη 2011. Αυτή τη μέρα θα αρχίσει να γράφεται μια από τις πιο ένδοξες σελίδες στην ιστορία του ταξικού εργατικού κινήματος της χώρας, η ενδοξότερη των τελευταίων δεκαετιών.

Ένας ηρωικός αγώνας 272 ημερών που θα συσπειρώσει τμήματα της εργατικής τάξης και του λαού σε ένα πρωτοφανές δίκτυο ταξικής αλληλεγγύης, κυρίως υλικής μορφής, θα μαθευτεί σε πολλά σημεία του πλανήτη, θα υμνηθεί από την τέχνη, αλλά και θα  χτυπηθεί αλύπητα και θα  συκοφαντηθεί, από ταξικούς εχθρούς και «φίλους». Ένας αγώνας που θα εμπνεύσει κι άλλες κινητοποιήσεις (μερικές νικηφόρες) σε μια σειρά από εργοστάσια, βιοτεχνίες, υπηρεσίες, δείχνοντας πως χαμένος αγώνας είναι μόνο αυτός που ποτέ δεν δόθηκε.

Όλους αυτούς τους μήνες οι χαλυβουργοί θα γίνουν συνώνυμο της πρωτοπορίας της ταξικής συνείδησης, του πάθους, της δύναμης, της αισιοδοξίας, της υπομονής, της αξιοπρέπειας, της ταξικής περηφάνιας.  Θα διδάξουν και θα διδαχτούν πολλά.

Αυτό είναι το πρώτο μιας σειράς άρθρων του «Οικοδόμου» που γράφτηκε μετά την πρώτη επίσκεψή μας στους απεργούς, στον χώρο του εργοστασίου, την 20^η μέρα της απεργίας.

Οι υπογραμμίσεις είναι σημερινές.

 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ!

Oι συνάδελφοι εργάτες της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» διανύουν την τέταρτη βδομάδα απεργίας. Αποφασισμένοι και οπλισμένοι με την αστείρευτη δύναμη που τους δίνει η πίστη στην αποτελεσματικότητα του αγώνα τους. Με μπόλικο κουράγιο που το ατσαλώνει η πρωτοφανής αλληλεγγύη των άλλων εργαζομένων και τμήματος της κοινωνίας. Κάθε μέρα που περνάει ο αγώνας τους αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις.

Έχει ξεφύγει πια από τα στενά πλαίσια του εργοστασίου της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», γίνεται σιγά σιγά υπόθεση όλο και περισσότερων εργαζομένων. Ψηφίσματα συμπαράστασης φτάνουν στον Ασπρόπυργο από συνδικάτα, σωματεία, σχολεία, φοιτητικούς συλλόγους, μαζικούς φορείς, από όλη την Ελλάδα. Κάθε μέρα εκφράζεται όλο και περισσότερο η ταξική αλληλεγγύη των εργαζομένων από διάφορα μέρη του πλανήτη. Παράλληλα φτάνει και βοήθεια, οικονομική ή με τη μορφή υλικών αγαθών.

Κομβικό σημείο στην έκβαση αυτού του απεργιακού αγώνα, είναι το κατά πόσο οι απεργοί εργάτες θα «κρατήσουν». Πόσο θα αντέξουν να μη δουλεύουν και να μη πληρώνονται με αυτά τα λίγα έστω χρήματα του μισθού τους, που τους επιτρέπουν να «την παλεύουν». Το ηθικό τους μπορεί να είναι αυτή τη στιγμή ανεβασμένο, το βάρος όμως που σηκώνουν στις πλάτες τους είναι τεράστιο.

Όλοι εκφράζουμε τις προσδοκίες μας στον αγώνα τους. Βλέπουμε στα αποφασισμένα τους πρόσωπα τους δικούς μας εαυτούς που θα θέλαμε (;) αλλά δεν βρισκόμαστε στη θέση τους. Περιμένουμε να νικήσουν ξέροντας πως αυτό θα ευνοήσει κι εμάς που έχουμε ακόμα τη δουλειά μας και στο τέλος της βδομάδας ή του μήνα πληρωνόμαστε τα μεροκάματά μας. Και τους φορτώνουμε τις δικές μας ταξικές αδυναμίες, τις δικές μας ταξικές ανασφάλειες. Οι χαλυβουργοί δείχνουν να μη «μασάνε». Αποφάσισαν να «ξεβολευτούν», να μη συμβιβαστούν όπως χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι, με τις απολύσεις, το πετσόκομμα του μισθού τους και την εκ περιτροπής «απασχόληση». Δεν έσκυψαν το κεφάλι. Αντέχουν. Για πόσο όμως;

Στο σπίτι δεν μπαίνουν λεφτά. Οι υποχρεώσεις και τα έξοδα τρέχουν. Τα στομάχια των ίδιων και των οικογενειών τους πρέπει να γεμίσουν. Το φαγητό θέλει λεφτά. Οι λογαριασμοί δεν ξεχνούν το ραντεβού τους. Ρεύμα, νερό, ενοίκιο, δάνεια. Το φροντιστήριο των παιδιών, τα αγγλικά, το χαρτζιλίκι. Ο χειμώνας έδειξε ήδη τα δόντια του. Το σπίτι είναι κρύο χωρίς την παρουσία του πατέρα, του συντρόφου. Τώρα το χειμώνα γίνεται δυσβάσταχτο. Χρειάζεται θέρμανση, πετρέλαιο, ρεύμα…

Η πεζή και σκληρή πραγματικότητα, η αδυσώπητη ρουτίνα των καθημερινών αναγκών που ποτέ δε λιγοστεύουν. Που όταν σβήσουν τα φώτα της κάμερας, όταν κλείσουν τα μικρόφωνα που μεταδίδουν λόγια αλληλεγγύης και συμπαράστασης, όταν φύγουν οι επισκέπτες που ήρθαν να συμπαρασταθούν και πέσει το σκοτάδι, έρχονται στο νου του απεργού και δίνουν μάχη προσπαθώντας να τον υποτάξουν, μια μάχη πολλές φορές σκληρότερη από αυτή της εργοδοσίας.

Εδώ απέναντι σ’ αυτές τις ανάγκες της καθημερινότητας, πρέπει να συμπαραταχτούμε όλοι εμείς. Εμείς οι «απ’ έξω», οι θεατές αυτού του αγώνα. Πρέπει και μπορούμε να υποστηρίξουμε ηθικά αλλά – το σημαντικότερο - υλικά τους απεργούς. Είναι σημαντική η βοήθεια που φτάνει στον Ασπρόπυργο μέσω των συνδικάτων και άλλων φορέων. Όλοι να συνεισφέρουμε μέσα από το σωματείο μας, το σύλλογό μας, οικονομικά. Πολλοί το έχουμε ήδη κάνει. Δυστυχώς δε φτάνει. Οι ανάγκες είναι τεράστιες. Πρέπει να βοηθήσουμε και ο καθένας μας ξεχωριστά. Να παρακινήσουμε και άλλους. Πολλοί δεν γνωρίζουν ακόμα για την απεργία… Σαν άτομα, σαν οικογένεια, σαν παρέα, σαν γειτονιά. Να αποδείξουμε ότι είμαστε συνάνθρωποι, συνάδελφοι, παιδιά της ίδιας τάξης. Να «γίνουμε» οι ίδιοι χαλυβουργοί! Τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε;

Πρώτα απ’ όλα, να σηκωθούμε από τον καναπέ, να βγούμε από το σπίτι μας. Να πάρουμε το αυτοκίνητο και να περάσουμε μια βόλτα από τον Ασπρόπυργο. Να πάμε στο εργοστάσιο της «Ελληνικής Χαλυβουργίας». Βρίσκεται στη Λεωφόρο Αθηνών (Εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου), δίπλα στα διυλιστήρια. Να περάσουμε την πύλη, να συναντήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, να τους σφίξουμε το χέρι, να συζητήσουμε μαζί τους. Να τους εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας. Καλό θα ήταν να πάρουμε και τα παιδιά μας μαζί, να πάμε οικογενειακώς, να τους εξηγήσουμε που πάμε και γιατί. Το Σάββατο ή την Κυριακή λοιπόν, μια βόλτα στον Ασπρόπυργο!

Σε μια επίσκεψη όμως δεν πηγαίνουμε ποτέ με άδεια χέρια. Να πάρουμε μαζί το κατιτί μας. Τι μπορεί να είναι αυτό; Χρήματα, η σημαντικότερη βοήθεια. Να ενισχύσουμε οικονομικά τον αγώνα. Δεν έχει γίνει γνωστό ακόμα αν άνοιξε κάποιος τραπεζικός λογαριασμός, για να καταθέσουμε χρήματα. Ας μη μας αποθαρρύνει αυτό. Μπορούμε να τα καταθέσουμε κατευθείαν εκεί που χρειάζονται, στην πύλη του εργοστασίου, στα χέρια των απεργών. Όσα μπορεί και αντέχει να δώσει ο καθένας μας. Η εποχή είναι δύσκολη και δεν μας περισσεύουν, έστω και λίγα ευρώ, θα πιάσουν τόπο!

Μπορούμε να περάσουμε από το σουπερμάρκετ, να γεμίσουμε μια σακούλα  με είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα, χαρτικά, είδη καθαριότητας, ατομικής υγιεινής κλπ, και να την προσφέρουμε στους απεργούς. Εμφιαλωμένο νερό, καφέ, ζάχαρη, γάλα, ζυμαρικά, φρούτα, ξηροί καρποί, οτιδήποτε καταναλώνουμε εμείς στο σπίτι μας. Ό,τι υλικά αγαθά προσφέρουμε, δεν θα είναι μόνο για τους απεργούς. Θα πάνε και στις οικογένειές τους. Τους βοηθάμε με ό,τι χρειάζεται μια οικογένεια στο σπίτι. Αν κάποιος μπορεί, ας προσφέρει δυο σακούλες ψώνια, ή περισσότερες!

Μια καλή ιδέα είναι να μαγειρέψουμε στο σπίτι και να τους πάμε φαγητό στο εργοστάσιο. Ένα ταψί πίτα ας πούμε. Ή ένα γλυκό σπιτικό. Να «γλυκάνουμε» τον αγώνα τους! Τί χρειάζεται αυτός που ξενυχτάει ή κοιμάται στο εργοστάσιο; Να σκεπαστεί, να προφυλαχτεί από το κρύο. Μια κουβέρτα λοιπόν είναι ένα πολύ ζεστό δώρο στον αγώνα τους. Εξίσου και μια μπουκάλα τσίπουρο. Ζεσταίνει το κορμί, ανεβάζει τη διάθεση, κάνει τη νύχτα να μοιάζει πιο μικρή. Θα μπορούσαμε να προσφέρουμε καυσόξυλα.

Η φωτιά καίει καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, βοηθά την περιφρούρηση, ζεσταίνει τις καρδιές, κρατάει συντροφιά, στηρίζει κι αυτή τον αγώνα! Αν ο δρόμος μας φέρνει έξω από το εργοστάσιο, αν είμαστε επαγγελματίες οδηγοί, ή ταξιδεύουμε, όποτε περνάμε μπροστά από την πύλη, ας κορνάρουμε, ας φωνάζουμε ένα «γεια», ένα «βαστάτε αδέρφια», τους υποστηρίζουμε μ’ αυτό τον τρόπο και τους εμψυχώνουμε. Ας βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει, σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να βοηθήσουμε.

Μόνο όποιος πέρασε από κει, προσφέροντας δυο πράγματα και μια αγκαλιά, μπορεί να καταλάβει την ψυχολογία αυτών των ανθρώπων και πόσο πολύ βασίζονται στη δική μας παρουσία στο πλευρό τους. «Από πού έρχεσαι; Ποιο φορέα εκπροσωπείς; θα πεις δυο λόγια στους συναδέλφους; ήρθες μόνος;»  Τα μάτια υγραίνονται, οι καρδιές νομίζεις θα σπάσουν, τα δάχτυλα σφίγγονται σε γροθιές, οι αγκαλιές ανοίγουν. Δυο λόγια δυνατά, συναδελφικά. Δυο κουβέντες συμπαράστασης, «είμαστε δίπλα σας, συνεχίστε, είμαστε εδώ, για ό,τι χρειαστείτε, συνεχίστε τον αγώνα, για σας, τις οικογένειές σας, την αξιοπρέπεια και την τιμή σας, για το δίκιο!»

Στιγμές που ο άνθρωπος επιβεβαιώνει την αποστολή του. Ο εργάτης γεμίζει από περηφάνια για την τάξη του. Στιγμές δυνατές που η ζωή αποχτά το πραγματικό της νόημα. Κανένας μόνος του στην καταιγίδα, όλοι μαζί, όλοι είμαστε εργάτες, ενωμένοι και αποφασισμένοι. Όλοι μπορούμε να συνεισφέρουμε. Ο καθένας μας επιβάλλεται να ενισχύσει αυτό τον αγώνα με όποιο τρόπο μπορεί. Όσο μπορεί! Είναι ταξικό μας καθήκον! Όσοι νομίζουν πως δε μας αφορά αυτή η απεργία είναι βαθιά νυχτωμένοι.

Οι εξελίξεις στη ζωή μας τον τελευταίο καιρό δείχνουν πως όλα είναι δυνατό να συμβούν (αφού βέβαια εμείς εξακολουθούμε να το επιτρέπουμε…). Αύριο μπορεί να βρεθούμε εμείς στη θέση που βρίσκονται οι χαλυβουργοί σήμερα. Ας μη μένουμε λοιπόν άλλο θεατές των εξελίξεων, μας αφορά όλους αυτή η απεργία. Οι συνάδελφοι χαλυβουργοί άναψαν τη φλόγα της αντίστασης και της ελπίδας. Ας βοηθήσουμε να μείνει άσβεστη, και ας τη μεταλαμπαδεύσουμε. Ας αρχίσουμε να δημιουργούμε πολλές εστίες αντίστασης στους δικούς μας χώρους δουλειάς. Είμαστε όλοι χαλυβουργοί! Καλή δύναμη!

Μπορείτε να δείτε επίσης: "Ελληνική Χαλυβουργία": 60 μέρες.Μια μεγάλη απεργία, μια ιστορία (εικονογραφημένη) αλλά και μια σειρά πολλών ακόμα αναρτήσεων στις ανάλογες ετικέτες, στις «Θεματικές ενότητες» του ιστολογίου.

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

Χαλυβουργοί Βόλου - Η οργή να γίνει αγώνας ταξικός

Κατά τη διάρκεια του πολύμηνου απεργιακού αγώνα των χαλυβουργών του Ασπροπύργου, είχε προκαλέσει οργή σε πολλούς άλλους εργαζόμενους η αρνητική στάση των εργατών της  Χαλυβουργίας σε Βόλο και Βελεστίνο.  Μεγαλύτερη οργή είχε προκαλέσει η εχθρική στάση της διοίκησης του σωματείου τους, που δε δίστασε να ζητήσει μέχρι και τη συνδρομή της αστυνομίας, προκειμένου να μην επιτρέψει στους απεργούς του Ασπροπύργου να συνομιλήσουν στην πύλη με τους συναδέλφους τους. Χαρακτηριστικές οι εικόνες των ΜΑΤ που έζωναν τις εισόδους του εργοστασίου για να μην έρθουν σε επαφή οι απεργοί με τους εργάτες  και τους μολύνουν με τον «ιό» της διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους.

Όλους αυτούς τους μήνες που οι συνάδελφοί τους στον Ασπρόπυργο απεργούσαν, οι χαλυβουργοί του Βόλου επηρεασμένοι από τις αυταπάτες που καλλιέργησε με την φιλο-εργοδοτική τακτική της η διοίκηση του σωματείου τους, έμειναν με την εντύπωση πως κέρδισαν την συμπάθεια του εργοδότη τους και πως είχαν εξασφαλισμένα τον μισθό τους ολόκληρο και την θέση τους στο εργοστάσιο.

Όμως η πραγματικότητα αποδείχτηκε διαφορετική. Ο Μάνεσης τους αντάμειψε για την… καλή διαγωγή τους ζητώντας τους μείωση στους μισθούς, αρχικά 25% και στη συνέχεια 18% και όπως γράφει ο Ριζοσπάστης σήμερα (25/10): «Οργή και αγανάκτηση έχουν δημιουργήσει στους εργάτες της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» οι νέες αξιώσεις του μεγαλοβιομήχανου Μάνεση, για μείωση στους μισθούς στα δύο εργοστάσια της εταιρείας σε Βόλο και Βελεστίνο.» Και έκαναν ένα βήμα μπροστά. Συμμετείχαν μαζικά σε συνέλευση και αποφάσισαν να μην δεχτούν τις προτάσεις της εργοδοσίας. Χτες είχαν συνέλευση και οι εργάτες του Ασπροπύργου, χωρίς μέχρι τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές να έχουν γίνει γνωστές οι αποφάσεις της.

Όλα όσα έγιναν μέχρι τώρα, έχουν καταγραφεί και δεν αλλάζουν. Η ηρωική απεργία  του Ασπροπύργου είναι γεμάτη από διδάγματα και μαθήματα ταξικής πάλης και εργατικής αξιοπρέπειας. Η στάση των χαλυβουργών του Βόλου παράδειγμα προς αποφυγή και πηγή άντλησης συμπερασμάτων για να μην επαναληφθούν ανάλογα λάθη και στο μέλλον. Θα πρέπει να αντιληφτούν οι Βολιώτες χαλυβουργοί (μάλλον άρχισαν να το καταλαβαίνουν) πως  τα συμφέροντα των εργατών είναι ασυμφιλίωτα με τα συμφέροντα των βιομηχάνων-εκμεταλλευτών τους. Πρέπει να καταλάβουν πως ο Μάνεσης δεν πιάνεται φίλος με κανέναν εργάτη. Τη δουλειά του θέλει να κάνει, που είναι η απόχτηση όλο και μεγαλύτερου κέρδους και για να το καταφέρει δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει όποιο μέσο τον βολεύει. Πρώτο και κύριο την διάσπαση των εργατών, που μέχρι τώρα τον βόλεψε πολύ.

Ο μόνος δρόμος για να αντισταθούν οι χαλυβουργοί ΟΛΩΝ των εργοστασίων του Μάνεση στις επιθέσεις της εργοδοσίας, είναι η αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ τους και ο συντονισμός της δράσης τους σε κοινό αγώνα. Να ενωθούν και σαν μια γροθιά να παλέψουν για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των καταχτήσεών τους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, οι χαλυβουργοί του Βόλου, με το κεφάλι ψηλά, να μην  δεχτούν καμιά –πιθανή- υπαναχώρηση της διοίκησης του σωματείου τους. Αν χρειαστεί, να την προσπεράσουν. Είναι καιρός η οργή  τους να γίνει αγώνας. Αγώνας ταξικός.

 

[ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2012]

Ο ταξικός αγώνας φέρνει νίκες (τι θα γινόταν αν απεργούσαν και οι χαλυβουργοί στο Βόλο;)

Ένα κλίμα απαισιοδοξίας και ήττας για τους εργαζόμενους και τις διεκδικήσεις τους, καλλιεργούν τα ΜΜΕ μέσα από τα ψέματα και τις χυδαίες συκοφαντίες που εξαπολύουν για να χτυπήσουν τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών του Ασπροπύργου. Από τα δελτία «ειδήσεων», τις «ενημερωτικές» και άλλες εκπομπές στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, από τις πένες «έγκριτων» δημοσιογράφων σε εφημερίδες και διαδίκτυο, οι πλουτοκράτες στέλνουν σαφές μήνυμα στον εργάτη:
 να «κάτσεις στ’ αυγά σου γιατί  οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν σηκώνουν διεκδικήσεις». Τον  φορτώνουν με ενοχές επειδή ακόμα έχει ένα μεροκάματο -«έστω» πενιχρό- ενώ η ανεργία θερίζει. Τον απειλούν πως θα τον πετάξουν στο δρόμο και θα πεινάσει η οικογένειά του, αν αρχίσει να κάνει «πονηρές» σκέψεις για δικαιώματα και «δήθεν» κατακτήσεις…

Σ’ αυτήν την προσπάθεια έχουν στο πλευρό τους, πιστές ορντινάντζες, εργαζόμενους με εύκαμπτους σπονδύλους ή απεργοσπάστες, που όχι μόνο δεν συμμετέχουν στους αγώνες των συναδέλφων τους (που στο κάτω κάτω αφορούν και τους ίδιους), αλλά τους αποστρέφονται με μένος, σαν να μην είναι πια συνάδελφοι, σαν να έπαψαν να είναι ταξικά αδέλφια τους. Όμως θα σπεύσουν να ωφεληθούν, απ’ τους πρώτους, αν ο αγώνας των συναδέλφων τους φέρει νικηφόρα αποτελέσματα…

Και όμως, οι διεκδικήσεις των εργατών σήμερα, μέσα σε όλο αυτό το καλλιεργημένο κλίμα της απογοήτευσης και της μιζέριας, του φόβου και της χαμένης αξιοπρέπειας του εργάτη, μπορεί να γίνουν νικηφόρες! Όχι, δεν πρόκειται για σύνθημα που προσπαθεί να ανυψώσει το πεσμένο ηθικό αυτών που έχασαν την πίστη τους στη δύναμη και την αποτελεσματικότητα του αγώνα.  Αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα μιας σειράς απεργιακών κινητοποιήσεων σε εργοστάσια και επιχειρήσεις που οι εργαζόμενοι κράτησαν τα κεκτημένα τους ή κατάφεραν να τα επαναφέρουν μετά την αφαίρεσή τους από την εργοδοσία.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στοεργοστάσιο ανακύκλωσης της Βιομηχανικής Περιοχής Ηρακλείου. Όταν η εργοδοσία τους ανακοίνωσε πως προτίθεται να τους κόψει κατά 22% τα μεροκάματα, αυτοί αντέδρασαν, πίστεψαν στη δύναμή τους, ξεκίνησαν απεργία και, μετά από 118 μέρες στο πεζοδρόμιο, τα κατάφεραν να μην ισχύσει ποτέ η μείωση! Επέστρεψαν στη βάρδιά τους νικητές. Προϋποθέσεις της νίκης υπήρξαν η καθολική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία, η πίστη στην αποτελεσματικότητα του αγώνα τους και η ταξική αλληλεγγύη που εκφράστηκε με πολλούς τρόπους από τους άλλους εργαζόμενους και την τοπική κοινωνία.

Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι και προκαλούν:

Ο βιομήχανος Μάνεσης, που διαρρέει «πτώση παραγγελιών», ζητάει και εξασφαλίζει την άδεια  της κυβέρνησης για την κατασκευή ιδιωτικού λιμανιού (!) απέναντι από την πύλη του εργοστασίου της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο. Παράλληλα «δίνει τα ρέστα του» στο εργοστάσιο του Βόλου για να προλάβει τις δουλειές, με αποτέλεσμα την υπερεντατικοποίηση της παραγωγής και εξαιτίας της δυο σοβαρά εργατικά ατυχήματα μέχρι τώρα (αυτά τουλάχιστον βγήκαν στο φως).

Οι διαθέτοντες ευλύγιστο αυχένα εργάτες του Βόλου ωφελήθηκαν από την απεργία των συναδέλφων τους (του Ασπροπύργου) που οι ίδιοι απαρνήθηκαν θορυβώντας, αφού δεν υπέστησαν τελικά τις μειώσεις στους μισθούς τους (που ήταν και ο βασικός λόγος της απεργίας των συναδέλφων τους του Ασπροπύργου) λόγω συγκέντρωσης της παραγωγής στο εργοστάσιό τους. Αφού το αφεντικό τους είχε τόσο μεγάλη ανάγκη δηλαδή.

Οι αλύγιστοι απεργοί εργάτες του Ασπροπύργου, που δεν έσκυψαν στις προσταγές του Μάνεση, αντέχουν ακόμα σε έναν αγώνα ταξικό, όμορφο, ελπιδοφόρο, μα και σκληρό, επίπονο, με πληγές και απώλειες. Είναι ακόμα εκεί, απέναντι από την πύλη του εργοστασίου και τα ΜΑΤ, όρθιοι, διδάσκουν αξιοπρέπεια και ταξική περηφάνια.

Οι συνειρμοί γεννούν τα ερωτήματα:

Πως θα αντιδρούσε ο Μάνεσης αν έβλεπε κλειστές τις πύλες και των δυο εργοστασίων του;

Θα ήταν η στάση του τόσο προκλητικά ανένδοτη;

Θα κρατούσε κλειστά τα αυτιά του στις εκκλήσεις των εργατών για να βρεθεί λύση;

Θα απειλούσε εκ του ασφαλούς τους εργάτες με «λουκέτα»;

Θα μπορούσε να βασίζεται στη βοήθεια των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους αν δεν άνοιγε η κερκόπορτα (απεργοσπάστες) στο απεργιακό τείχος;

Θα μπορούσε με απλά,  λόγια της πιάτσας,  να το παίζει σήμερα τζάμπα μάγκας;

Ποιο θα ήταν σήμερα το αποτέλεσμα του τιτάνιου αγώνα των χαλυβουργών αν εργάτες σε Ασπρόπυργο και Βόλο γίνονταν μια γροθιά ενάντια στον εκμεταλλευτή του ιδρώτα τους;

Ποια θα ήταν άραγε η κατάσταση σήμερα, αν όλοι οι άνθρωποι του μεροκάματου, οι εργάτες, οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι αυτού του μικρού κομματιού γης, καταλάβαιναν πόσο βάρος μπορούν να σηκώσουν τα μπράτσα τους;

Αν ανακαλύπταμε πόση δύναμη κρατάμε κρυμμένη βαθιά μέσα μας;

Αν η λάβα της οργής ξεπηδούσε από τα σπλάχνα μας και σάρωνε συθέμελα την αδικία;

[ΙΟΥΛΗΣ 2012]

Τροχιοδρομικοί 1929 – Χαλυβουργοί 2012. Απεργοσπάστες, «διαμεσολαβητές» και ταξική συνείδηση

Η απεργία που κήρυξε ο «Σύνδεσμος Τροχιοδρομικών και Αυτοκινητιστών Α.Π.Π.» στις αρχές Δεκέμβρη του 1929 στην Αθήνα, έχει μερικές ομοιότητες με τον ηρωικό απεργιακό αγώνα των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο, ειδικά όσο αφορά τον ρόλο που έπαιξαν οι πάντα πρόθυμοι –σε αυτές τις περιπτώσεις- απεργοσπάστες. Έχει και μια μεγάλη, πολύ σημαντική διαφορά, που θα δούμε όμως στο τέλος της ιστορίας μας.

Ο καλός φίλος του ιστολογίου «Τζουμερκιώτης» μας θύμισε αυτήν την απεργία -και τον ευχαριστούμε- στέλνοντάς μας αποκόμματα της Αθηναϊκής εφημερίδας «ΣΚΡΙΠ» με ημερομηνία 6/12/1929 που αναφέρονται στην εξέλιξή της και -με χαρακτηριστικό τρόπο- στη δράση των απεργοσπαστών. Μαζί με τα αποκόμματα μας έστειλε και το εξής σημείωμα:

«Αγαπητέ Οικοδόμε, χαιρετίσματα από τα Τζουμέρκα. Σου στέλνω δημοσιεύματα από το 1929. Τα ίδια –ντιπ κατά ντιπ- με όσα έγιναν στη Χαλυβουργία. Μόνο μην μπερδευτείτε με την ΠΑΟΥΕΡ. Ήταν Εταιρεία – Επενδυτής. Είναι ανάγκη, όπως λένε και οι γραμματιζούμενοι, να έχουμε μνήμη. Η μνήμη, η ικανότητα αυτή του νου να συγκρατεί γεγονότα, παραστάσεις, προηγούμενες εμπειρίες και να τα ανακαλεί με το κατάλληλο ερέθισμα. Έτσι, για να μαθαίνουν και οι νεότεροι κι όλοι μαζί να προβληματιζόμαστε και να συνειδητοποιούμε τη διαχρονική εκμετάλλευση. Επτά (7) ακριβώς συνελήφθησαν και τότε! Το αφήνω ασχολίαστο… Χαιρετίσματα από τα Τζουμέρκα. Αν «πάρετε τα πλάια» , ελάτε κατά δω. Έχουμε πολλά. Τουλάχιστον θα αναπνεύσετε καθαρό αέρα, καθάριο, όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου, γιατί οι Τζουμερκιώτες δεν γονάτισαν σε κανέναν παρά μόνο στα μνήματα, όπως θα έλεγε και ο Ρίτσος. Ο Τζουμερκιώτης».

Για να γίνει εύκολη η ανάγνωση μεταφέραμε στο πληκτρολόγιο το ρεπορτάζ της εφημερίδας:

«ΤΑ ΧΤΕΣΙΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ

Οι απεργοσπάσται ενεφανίσθησαν και εις τον σημερινόν απεργιακόν αγώνα των εργατών. Οι έκτακτοι οδηγοί και εισπράκτορες των λεωφορείων της Πάουερ, φοβούμενοι μη απολυθούν, αλλά και προσπαθούντες να επιτύχουν την μονιμοποίησίν των, προσεφέρθησαν να «σπάσουν» την απεργίαν θέσαντες εις κίνησιν μερικά λεωφορεία και τινα τροχιοδρομικά οχήματα. Την προσπάθειαν αυτήν των απεργοσπαστών ενίσχυον και οι επιθεωρηταί των τραμ, οι οποίοι ως αφοσιωμένοι ψυχή τε και σώματι εις την εταιρίαν Μεταφορών ευθύς εξαρχής αντέδρασαν και αντιδρούν κατά της απεργίας.

Οι απεργοί όμως τροχιοδρομικοί και αυτοκινητισταί, ηνωμένοι πλέον εις τον κοινόν αγώνα, ήρχισαν λαμβάνοντας διάφορα μέτρα, όπως εξουδετερώσουν τας απεργοσπαστικάς κινήσεις των αντιδραστικών. Περί την 10^ην πρωινήν χθες πεντήκοντα περίπου απεργοί συνεκεντρώθησαν έξωθι του επί της οδού Πατησίων γκαράζ της εταιρίας και ημπόδιζον τους σωφέρ και εισπράκτορας να αναλάβουν εργασίαν. Η υπάρχουσα εκεί αστυνομική δύναμις τους εξεδίωξε, συλλαβούσα 7 εκ των πρωταιτίων.

Ένα μέρος από τα αποκόμματα της "ΣΚΡΙΠ"

Οι συλληφθέντες κρατούνται εντός του γκαράζ. Ταυτοχρόνως άλλαι ομάδαι απεργών συνεκεντρώθησαν εις τους σταθμούς των τραμ και ηπείλουν τους απεργοσπάστας. Οι περισσότεροι, όμως, απεργοί συνεκεντρώθησαν έξωθι του εργοστασίου Καλλιθέας και εις τας παρόδους κατά μήκος  της τροχιοδρομικής γραμμής Ακαδημίας-Καλλιθέας.

Περί την 11^ην πρωινήν ομάς απεργών επετέθη ενεντίον μιας αμαξοστοιχίας οδηγουμένης υπό του επιθεωρητού Γαλάνη και ήρχισε να λιθοβολή αυτήν θραύσασα τους υαλοπίνακας. Εκ των θραυσμάτων ετραυματίσθη εις αστυφύλαξ και μερικοί επιβάται. Επειδή όμως ο λιθοβολισμός εσυνεχίζετο, ο αστυφύλαξ επυροβόλησε εις τον αέρα, ταυτοχρόνως δε επυροβόλησε και η περίπολος της χωροφυλακής η οποία εφρούρει την γραμμήν. Οι απεργοί ηναγκάσθησαν να αποσυρθούν ίνα προλάβουν θλιβερά επακόλουθα.

ΟΙ ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΑΙ ΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΦΥΓΗΝ

Παρ’ όλην την καταβληθείσαν προσπάθειαν εκ μέρους των απεργοσπαστών, όπως εκφυλίσουν την απεργίαν και παρ’ όλην την χορηγηθείσαν προς αυτούς υποστήριξην ηθικήν και υλικήν τόσον εκ μέρους της Κυβερνήσεως, όσον και εκ μέρους της Εταιρίας Μεταφορών, δεν κατέστη δυνατόν να κλονισθή το ηθικόν των απεργών.

Κατόπιν των σκηνών, αι οποίαι έλαβον χώρα εις την Αγίαν Τριάδα εις την πλατείαν Ομονοίας, καθώς και των απογευματινών σκηνών εις την πλατείαν Βάθης μεταξύ απεργών και απεργοσπαστών, οι δεύτεροι ηναγκάσθησαν το εσπέρας να εγκαταλείψουν τα τροχιοδρομικά οχήματα και τα λεωφορεία και να προσχωρήσουν και ούτοι εις τας τάξεις των απεργών.

Ούτω μετά την ενάτην νυκτερινήν ουδέν τροχιοδρομικόν όχημα ως και λεωφορείον ευρίσκετο εν κινήσει, η δε συγκοινωνία διεξήγετο δια των ολίγων ιδιωτικών λεωφορείων, τα οποία εκίνουν οι ιδιοκτήται αυτών.

ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΘΗ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΩΝ

Την πρωίαν χθες συνήλθον εις τα γραφεία της Ομοσπονδίας των οι οδηγοί και εισπράκτορες των λεωφορείων αυτοκινήτων, ίνα λάβουν αποφάσεις περί της στάσεως ην θα τηρήσουν κατά την απεργίαν. Κατά την σύσκεψιν μετά την αγόρευσιν του προέδρου αυτών κ. Κουτσουμάρη και άλλων ρητόρων, απεφασίσθη η συνέχισις της απεργίας τούτων και η στενή συνεργασία μετά των τροχιοδρομικών και αυτοκινητιστών της Πάουερ.

Ανετέθη εις την εκτελεστικήν επιτροπήν της Ομοσπονδίας των, όπως μεταβή εις το θέατρον Αλάμπρα, εν ω συνεσκέπτοντο οι τροχιοδρομικοί, όπως συννενηθή μετ’ αυτών και κατευθύνη από κοινού τον αγώνα» (ΣΚΡΙΠ 6/12/1929).

Εδώ σταματάει το ρεπορτάζ της απεργίας των τροχιοδρομικών-αυτοκινητιστών, όπως το διαβάσαμε από τα αποκόμματα που μας έστειλε ο φίλος Τζουμερκιώτης.

Το ιστολόγιο όμως δεν αρκέστηκε σ’ αυτήν την συναρπαστική περιγραφή. Είχε την περιέργεια να δει πως έληξε αυτή η απεργία των 2000 εργαζομένων στα συγκεκριμένα μέσα μεταφοράς. Και βρήκε: Μια επιστολή του «Συνδέσμου Τροχιοδρομικών και Αυτοκινητιστών Α.Π.Π.» προς τον πρωθυπουργό της χώρας Ελευθέριο Βενιζέλο, με ημερομηνία 31/1/1930, σχεδόν δυο μήνες δηλαδή μετά την κήρυξη της απεργίας τους.

Διαβάζοντας την επιστολή βγάζουμε το συμπέρασμα πως η απεργία  δεν έφερε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα για τους εργαζόμενους. Έληξε μετά από παρέμβαση του ίδιου του Βενιζέλου, ο οποίος δεσμεύτηκε στους απεργούς πως θα μεσολαβήσει  για να  επαναπροσληφθούν οι απολυμένοι συνάδελφοί τους από τη διοίκηση της εταιρείας. Κάτι το οποίο, όπως φαίνεται, δεν έγινε και το σωματείο των εργαζομένων στέλνει αυτήν την επιστολή μετανοίας για να… παρακαλέσει τον Ελ. Βενιζέλο να μεσολαβήσει για την επαναπρόσληψη των 35 απολυμένων συναδέλφων τους. Η διοίκηση του σωματείου για να εκφράσει ακόμα περισσότερο την υποταγή της στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, διαχωρίζει τη θέση της από τους «άτακτους» και τους… «αποδεδειγμένα» κομμουνιστές συναδέλφους, για τους οποίους –προφανώς και- δεν έχει πρόβλημα να παραμείνουν απολυμένοι!...

Ας διαβάσουμε την επιστολή:

«Προς τον Κύριον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως

Ενταύθα.

Κύριε Πρόεδρε,

Η διοίκησις του Συνδέσμου Τροχιοδρομικών και Αυτοκινητιστών, καίτοι καλώς γνωρίζει ποίαι μεγάλαι και σοβαραί εθνικαί υποθέσεις σας απασχολούν, λαμβάνει την τιμήν να Σας παρακαλέσει όπως ευαρεστηθείτε και αφιερώσητε μερικάς στιγμάς της πολυτίμου ώρας Σας δια την εκ της απεργίας υπόθεσιν των απολυθέντων Τροχιοδρομικών και Αυτοκινητιστών.

Κύριε Πρόεδρε, εις την παρουσιασθείσαν κατά την ημέραν της λύσεως της απεργίας επιτροπήν των Τροχιοδρομικών ενώπιόν Σας, εδώσατε την συμβουλήν να λύση την απεργίας δηλώσαντες ότι δια τα αιτήματά μας αναλαμβάνετε να κάμετε την σύστασιν της ευμενούς λύσεως. Σχετικώς δε με τους απολυθέντας εδηλώσατε ότι ουδεμία εντολή εδόθη παρ’ Υμών εις την Εταιρείαν να προβή εις απολύσεις εργατών και ότι ουδόλως θέλετε εγκρίνει τοιαύτας απολύσεις, πλην δι’ ελαχίστους οίτινες έκαμαν αταξίας και μόνον εάν αποδειχθή ότι ήσαν κομμουνισταί.

Συμφώνως προς την ως άνω συμβουλήν Υμών η απεργία ελύθη την ιδίαν στιγμήν, δυστυχώς όμως ικανός αριθμός (περί τους 35) εκ των απολυθέντων δεν επανήλθον εις τας εργασίας των και δη οι σηντηρητικώτεροι και νομοταγέστεροι και τούτο διότι Υμείς δεν ηδυνύθητε να ασχοληθήτε προσωπικώς με την υπόθεσιν ταύτην. Ούτω δε επεκράτησε η προσωπική υπόδειξις ορισμένων προϊσταμένων της Εταιρείας και παραμένουν 35 οικογενειάρχαι Τροχιοδρομικοί και Αυτοκινητισταί ως απολυθέντες επί δίμηνον τώρα υστερουμένων των τέκνων των και αυτού του άρτου.

Δια τούτο απευθυνόμενοι, Κύριε Πρόεδρε, προς Υμάς, Σας παρακαλούμεν θερμώς όπως διατάξητε και επαναπροσληφθούν εις τας εργασίας των οι ως άνω θεωρουμένης αρκετής της διμήνου τιμωρίας εις την ην υπεβλήθησαν, εφ’ όσον άλλωστε ουδέν επί πλέον έπραξαν παρ’ ότι οι 2000 απεργοί συναδελφοί των.

Με την πεποίθησιν, Κύριε Πρόεδρε, ότι η μεγάλη σας ψυχή, η οποία συνεχώρησε και έδωκεν άφεσιν αμαρτιών εις παντός είδους παραπτώματα και εις αυτούς ακόμη τους επιβουλεθέντας την ζωήν Σας, δεν θα αρνηθή την επιείκειαν εις τους απολυθέντας και φυλακισθέντας Τροχιοδρομικούς και Αυτοκινητιστάς οικογενειάρχας,

Υποσημειούμεθα μετά βαθυτάτου Σεβασμού

Εντολή Διοικήσεως

Ο πρόεδρος-Ο Γεν. Γραμματεύς».

Διαβάζοντας την κατάπτυστη αυτή επιστολή, βγάζουμε πολλά συμπεράσματα για τις σχέσεις –διαχρονικά- των πουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών με την εξουσία, ενώ επισημαίνουμε και τον παράγοντα που κάνει την μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δυο απεργίες και τους απεργούς εργάτες: την ταξική συνείδηση. 

[ΙΟΥΛΗΣ 2012]

Σήμερα χτύπησαν τους χαλυβουργούς. Αύριο θα μας τσακίσουν όλους. Εκτός…

Από τη μια μεριά το κράτος, η τρικομματική συγκυβέρνηση και οι κάθε απόχρωσης εκπρόσωποί της, η τυφλή δικαιοσύνη με τους εισαγγελείς της, οι διευθυντάδες και τα υποζύγια του Μάνεση, οι κρανοφόροι ράμπο των ΜΑΤ με τα  χημικά και τα ματσούκια τους, οι γκαιμπελίσκοι των ΜΜΕ και η εμετική προπαγάνδα τους. Όλοι ενωμένοι σαν μια γροθιά για την υπεράσπιση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης.

Στη γωνία στέκει θεατής, μια κοινωνία σε αποσύνθεση. Ένας λαός χωρίς αξιοπρέπεια, υποταγμένος στο φόβο και την αβεβαιότητα για ένα μέλλον που αρνείται να καταλάβει πως δεν θα του το χαρίσει καμιά κυβέρνηση. Που ποτέ δεν είδε με καλό μάτι όσους δεν αποδέχονται τη «μοίρα» τους. Ένας λαός που αρέσκεται να δίνει «ευκαιρίες» σε όσους πιστά τον παραπλανούν και κατάμουτρα τον περιγελούν. Ένας λαός σε μόνιμες διακοπές...

Απ’ την απέναντι μεριά. Στον Ασπρόπυργο, «Χαλυβουργία Ελλάδος». Μια χούφτα εργάτες με το δέρμα τους –μετά από 263 μέρες απεργίας- ακόμα ποτισμένο από τη μουτζούρα. Μια χούφτα χαλυβουργοί με το κορμί σημαδεμένο απ’ το καυτό ατσάλι και τις κακουχίες του μεροκάματου. Καρδιές ανυπόταχτες που χτυπούν στον παλμό  της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της εργατικής περηφάνιας, του αταλάντευτου αγώνα. Ψυχές καθάριες, ματιές λαμπερές, γροθιές σφιγμένες, βραχνές φωνές.

Με μια φωνή Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης έδωσαν το σύνθημα.  Οι δυνάμεις καταστολής κάθε εργατικής διεκδίκησης  χτύπησαν τους εργάτες, τους πέρασαν  χειροπέδες, τους συνέλαβαν. Η πύλη «επιτέλους» άνοιξε. Ο νόμος «επεβλήθη»! «Η κυβέρνηση θα φροντίζει πάντα για την εφαρμογή του νόμου. Να το γνωρίζουν καλά, όλοι αυτό» δήλωσε αποφασιστικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ο νόμος! Πάντα πιστός υπηρέτης  των  αφεντάδων, των ισχυρών της εξουσίας.

Το χτύπημα στην απεργία των χαλυβουργών στοχεύει κατευθείαν στην καρδιά ολόκληρης της εργατικής τάξης και των συνδικάτων της, των επηρεασμένων από την θερινή ραστώνη... Είναι ένα ηχηρό μήνυμα προς όλους όσους συνεχίζουν να αντιστέκονται. Θέλουν να τσακίσουν κάθε σβέρκο που δεν σκύβει. Να πνίξουν κάθε φωνή που δεν ανέχεται την εκμετάλλευση, την αδικία,  που αντηχεί το δίκιο. Μας προειδοποιούν για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Επιχειρούν να τρομοκρατήσουν όσους «κρατάνε» ακόμα.

Πολλά άλλαξαν τον τελευταίο καιρό. Από την φρασεολογία όσων μας επιτίθενται μέχρι τον τρόπο που μας χτυπούν στις απεργίες και στις διαδηλώσεις. Ας τους δείξουμε πως πήραμε το «μήνυμα». Η συσπείρωση των εργατών στα συνδικάτα μας, που πρέπει να γίνουν οι πιο σημαντικοί πυρήνες αντίδρασης και διεκδίκησης, είναι μονόδρομος.

Να επανεξετάσουμε όμως και την μέχρι τώρα πρακτική μας. Είναι ώρα να ξεφύγουμε από την «πεπατημένη» και να βρούμε και νέους τρόπους αντίδρασης. Να αξιοποιήσουμε την πείρα που μας δίνει το διεθνές εργατικό κίνημα και να τολμήσουμε να γίνουμε πιο «αποφασιστικοί» στους αγώνες μας. Δεν έχουμε πολλές επιλογές. Δεν έχουμε τίποτα πια να χάσουμε. Ή θα σκύψουμε το κεφάλι και θα καρτερέσουμε στωικά το τέλος, ή αποφασισμένοι θα παλέψουμε οργανωμένα, δυναμικά, με σχέδιο και ψυχή μέχρι το τέλος. 

[ΙΟΥΛΗΣ 2012]

Εκτός από τους… κακούς χαλυβουργούς, υπάρχουν και οι «καλοί» εργαζόμενοι. Το παράδειγμα της «Α. Γ. ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ Α.Ε.»

Η εμετική προπαγάνδα της άρχουσας τάξης μέσω των πολιτικών της υπαλλήλων και των καθοδηγούμενων ΜΜΕ προκαλεί κάθε νοήμονα άνθρωπο, όταν μονίμως διατυμπανίζει πως τα εργοστάσια στην Ελλάδα κλείνουν εξαιτίας... των «ακριβών» εργαζομένων και των εργατικών διεκδικήσεων, που... υποκινεί το ΠΑΜΕ, συνεπώς το "κακό" ΚΚΕ!...

Αυτές τις μέρες με αφορμή την ηρωική απεργία των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» η προπαγάνδα φούντωσε πάλι. Μάνεσης, συγκυβέρνηση, τσιράκια-μπράβοι-απεργοσπαστικός μηχανισμός, έπιασαν στασίδι σε –δημόσια και ιδιωτικά- «ανεξάρτητα» ΜΜΕ, συκοφαντώντας  τον αγώνα των χαλυβουργών, κατηγορώντας τους πως θέλουν να κλείσουν το εργοστάσιο (!) και πως υποκινούνται… από το ΠΑΜΕ, «δηλαδή» το ΚΚΕ.

Τι μας λέει η εργοδοσία μέσω της, πολύ προβεβλημένης από τα ΜΜΕ, δήθεν εκπροσώπου (τηλεφωνήτρια είναι απ’ ότι ακούστηκε…)  των εργαζομένων στην «Ελληνική Χαλυβουργία»;

Ο… ταλαίπωρος  κύριος Μάνεσης που απηύδησε με τους κακούς απεργούς, περνάει κεσάτια και δεν μπορεί να περιμένει άλλο πια την… κατανόησή τους. Άλλη λύση δεν υπάρχει λοιπόν και το εργοστάσιο του Ασπροπύργου -με μεγάλη του λύπη- πάει για κλείσιμο. Και ποιοι θα φταίνε αν συμβεί αυτό; Μα φυσικά οι «κακοί» απεργοί που δεν τους καίγεται καρφί για το μέλλον της επιχείρησης -άρα και το δικό τους- και δεν επιτρέπουν «με τη βία» στους… «καλούς» συναδέλφους τους που θέλουν να  δουλέψουν, να περάσουν την πύλη.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Ας πεταχτούμε μέχρι την «Ελληνική Βιομηχανία Πλαστικών κι Ελαστικού Αριστόβουλος Γ. Πετζετάκις Α.Ε.», να δούμε πως αντιμετωπίζουν οι «απλήρωτοι επί μήνες»  εργαζόμενοι εκεί, τα κεσάτια (είναι ν' απορεί κανείς πως τα βγάζουν πέρα  οι βιομήχανοι με τέτοια κρίση...) των μεγαλομετόχων της εταιρείας και τις δυσκολίες για να κλείσει η συμφωνία με το νέο στρατηγικό επενδυτή (Concritech) και έτσι «να αποφύγει την πτώχευση μια από τις ιστορικότερες ελληνικές βιομηχανίες».

Σε ψήφισμα που εξέδωσαν προχτές παίρνουν ανοιχτά το μέρος του υποψήφιου στρατηγικού επενδυτή και του προσφέρουν «γη και ύδωρ»,  προβάλλοντας μια μια τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που έκαναν μέχρι τώρα, «υποσχόμενοι» νέους,  προκειμένου να αναλάβει την εταιρεία που –όπως λένε οι ίδιοι, αν δεν υπάρξει συμφωνία- βαδίζει ολοταχώς προς την πτώχευση.

Διαβάστε προσεκτικά το ψήφισμα:

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΠΛΑΣΤΙΚΩΝ ΚΙ ΕΛΑΣΤΙΚΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ Γ.ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ Α.Ε.»

ΨΗΦΙΣΜΑ  ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Βιομηχανία Πλαστικών κι Ελαστικού Αριστόβουλος Γ.Πετζετάκις Α.Ε. παρά τη συνεχιζόμενη δοκιμασία που περνάμε εμείς κι οι οικογένειές μας, αφού παραμένουμε απλήρωτοι επί μήνες, δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι παρέχουμε την ειλικρινή στήριξή μας στην προσπάθεια που καταβάλλει η Concritech για την επίτευξη συμβιβαστικής συμφωνίας με τους ομολογιούχους της εταιρείας.

  Απ’ την πλευρά μας, αποδεικνύουμε περίτρανα πως βούλησή μας είναι να ενισχύσουμε κι όχι να εμποδίσουμε κάθε προσπάθεια για τη διάσωση της εταιρείας. Το παράδειγμα της θυγατρικής της Νοτίου Αφρικής, όπου η Concritech έδωσε δείγμα γραφής της αξιοπιστίας και της σοβαρότητάς της, πετυχαίνοντας την επαναλειτουργία των εργοστασίων στην περιοχή και διασώζοντας εκατοντάδες θέσεις εργασίας, μας γεμίζει κουράγιο κι ελπίδα για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας .

 Σύμφωνα με πληροφορίες που φτάνουν σε εμάς, δεν είναι λίγες οι ελληνικές τράπεζες που έχουν ανταποκριθεί θετικά –έστω κι ανεπισήμως- στην πρόταση εξαγοράς της Concritech. Η επίτευξη όμως μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας, ιδιαίτερα σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο για την εταιρεία και τη χώρα, εμποδίζεται μέχρι σήμερα απ’ τη στάση που τηρούν οι ξένοι ομολογιούχοι κι από την οποία δεν μπορεί παρά να προκαλούνται σοβαρότατα ερωτήματα τόσο για τα κίνητρα όσο και για τις επιδιώξεις τους.

Καλούμε όλους τους πιστωτές της εταιρείας και κυρίως τους αλλοδαπούς ομολογιούχους της, να αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί για την διάσωση της εταιρείας.

Τους καλούμε επίσης, να απαντήσουν θετικά στη δίκαιη και καθαρή λύση που τους προτείνεται για την εξαγορά των ομολόγων τους, ώστε να επιτευχθεί, χωρίς άλλη καθυστέρηση, η απαραίτητη συμβιβαστική συμφωνία και να υποβληθεί  μαζί με τις αντίστοιχες δικές μας συμβιβαστικές συμφωνίες με την εταιρεία, στο αρμόδιο Δικαστήριο για επικύρωση.  

Καλούμε τέλος κάθε πλευρά να αναλογιστεί τις ευθύνες της απέναντι στους εργαζόμενους που κινδυνεύουν να βρεθούν στον δρόμο σε περίπτωση πτώχευσης μιας από τις ιστορικότερες ελληνικές βιομηχανίες». (Το βρήκα εδώ).

Τι βλέπουμε λοιπόν;

Οι «καλοί» εργαζόμενοι της «Α. Γ. Πετζετάκις Α.Ε.» δέχονται να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται.

Οι «κακοί» απεργοί χαλυβουργοί διεκδικούν να πληρώνονται για τη δουλειά τους και με ολόκληρο το μεροκάματο.

Οι «καλοί» εργαζόμενοι της «Α. Γ. Πετζετάκις Α.Ε.»  στηρίζουν τον υποψήφιο στρατηγικό επενδυτή και πάνω του στηρίζουν το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. (!)

Οι «κακοί» απεργοί χαλυβουργοί διεκδικούν (άκου λέει!) να πάρουν οι εργάτες τις τύχες τους στα χέρια τους.

Οι «καλοί»  εργαζόμενοι της «Α. Γ. Πετζετάκις Α.Ε.»  υπογράφουν «συμβιβαστικές συμφωνίες με την εταιρεία».

Οι «κακοί» απεργοί χαλυβουργοί δεν έβαλαν τις υπογραφές τους κάτω από «συμφωνίες» εξόντωσής τους.

Ποια είναι τα "συμπεράσματα" που  φυτεύει βαθιά μέσα στο όποιο μυαλό μας η προπαγάνδα της άρχουσας τάξης;

Ο «καλός» κύριος Μάνεσης απειλεί πως θα βάλει λουκέτο στην «Ελληνική Χαλυβουργία» και θα φταίνε γι’ αυτό οι «κακοί» απεργοί.

Η βιομηχανία «Α. Γ. Πετζετάκις Α.Ε.» των «καλών» μεγαλομετόχων απειλείται κι αυτή με λουκέτο, την ίδια στιγμή που οι «καλοί» εργαζόμενοί της τσοντάρουν από την τσέπη τους για να μην κλείσει, και αν κλείσει θα φταίνε όσοι σαμποτάρουν τον "καλό" στρατηγικό επενδυτή...

Οι «ευεργέτες» βιομήχανοι κάνουν τα πάντα για τους εργάτες τους, αλλά πόσο να αντέξουν κι αυτοί…μπροστά στην «κρίση» που… όλους «μας» επηρεάζει…

Το «κακό» ΠΑΜΕ παραπλανά τους αφελείς εργάτες, σε δρόμους μακρινούς από το… πραγματικό τους συμφέρον (που είναι να κάνουν ότι τους λέει ο «καλός» εργοδότης τους).

Υποκινούμενοι από ένα  ακόμα πιο «κακό» ΚΚΕ... που δήθεν νοιάζεται για αυτούς... σκόπιμα όμως τους εξωθεί στην ανεργία... κλείνοντας τα εργοστάσια με... στοχευμένες απεργίες που… σχεδιάζει στα υγρά υπόγεια του Περισσού... δημιουργώντας έτσι στρατιές εξαθλιωμένων που κάποια στιγμή… θα τους χρησιμοποιήσει για… κομματικό του όφελος…

Απαντάμε στις επιδιώξεις  τους. 

Γυρίζουμε την πλάτη στους προδότες της τάξης μας.

Κλείνουμε τα αυτιά μας στην βρώμικη προπαγάνδα.

Εμπρός στον δρόμο των χαλυβουργών!

 

[ΙΟΥΛΗΣ 2012]

Ισπανοί ανθρακωρύχοι - Έλληνες χαλυβουργοί. Ο αγώνας δεν κάνει διακοπές…

Η πολιτική των κυβερνήσεων-εκπροσώπων του κεφαλαίου είναι ίδια κι απαράλλαχτη στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο όνομα μιας δήθεν πιο ανταγωνιστικής οικονομίας προωθούν άγρια λιτότητα για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, προχωρούν στην καταπάτηση και αφαίρεση κεκτημένων εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, σπρώχνουν στην ανεργία και την εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερα τμήματα των λαών τους.

Στην Ισπανία οι ανθρακωρύχοι απεργούν εδώ και δυο μήνες. Αρνούνται μείωση στους μισθούς τους και εναντιώνονται στο κλείσιμο πολλών ορυχείων που σχεδιάζει η κυβέρνηση, μέσω των περικοπών της επιδότησης του άνθρακα. Εκατοντάδες απεργοί ανθρακωρύχοι συμμετείχαν στη «Μαύρη Πορεία», που ξεκίνησε από τη βόρεια Ισπανία και έφτασε, μετά από 18μέρες, χτες στη Μαδρίτη.

Στον Ασπρόπυργο οι απεργοί της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» ξεκίνησαν  και συνεχίζουν ακόμα την δική τους ηρωική πορεία. Η απεργία τους έκλεισε σήμερα  256 μέρες! Κόντρα σε κυβέρνηση και κυβερνητικά ΜΜΕ, κόντρα σε εργοδοσία και απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, κόντρα σε προβοκάτσιες «αλληλεγγύης» και τρομοκρατία, κόντρα σε κρύο και σε καύσωνα, κόντρα στον κακό μας τον καιρό.

Η αρχή έγινε. Η Ιστορία σημείωσε στο τετράδιό της τους πρωτοπόρους αγωνιστές Ευρωπαίους εργάτες. Θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Το ποτάμι της οργής των λαών της Ευρώπης που πλήττονται μες στο κατακαλόκαιρο από χιονοστιβάδες «μεταρρυθμίσεων» που τους προορίζουν  για σκλάβους μέσα στις «λεύτερες» πατρίδες τους θα ξεχειλίσει.

Οι Έλληνες χαλυβουργοί συνεχίζουν τη μοναχική τους πορεία. Η αλληλεγγύη της τάξης τους εκφράστηκε συγκινητικά με υλικά μέσα και ανθρώπινη παρουσία στην πύλη του εργοστασίου όποτε χρειάστηκε. Μέχρι εκεί… Οι συνάδελφοί τους, των εργοστασίων της εταιρίας στο Βόλο, τους πρόδωσαν. Οι συνάδελφοί τους στο Θριάσιο δεν τους ακολούθησαν. Η εργατική τάξη της χώρας μας δεν είχε τα κότσια. Όλη η Ελλάδα δεν έγινε ποτέ «μια Χαλυβουργία».

Οι Ισπανοί ανθρακωρύχοι δεν εγκλωβίστηκαν στη «λογική» της εκ του ασφαλούς  ήσυχης 24ωρης περιοδικά επαναλαμβανόμενης «διεκδίκησης». Έβαλαν το μυαλό τους να δουλέψει, γέννησαν ιδέες για νέες μορφές πάλης. Με την «Μαύρη Πορεία» τους περπάτησαν μέσα σε πολλές πόλεις. Έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα στον αγώνα τους. Έγιναν ένα με τον Ισπανικό λαό κι αυτός τους έβαλε στα σπίτια του. Και όταν χρειάστηκε, δεν έμειναν στα συνθήματα. «Έσπασαν αυγά». Συγκρούστηκαν στα ίσα με τις αστυνομικές δυνάμεις. Χτυπήθηκαν σώμα με σώμα. Με κόστος.

Έξω ψήνεται ο τόπος. Οι άστεγοι στριμώχνονται στις αίθουσες κλιματιζόμενης φιλανθρωπίας  για μια  ανάσα. Μέσα στα σπίτια η ζέστη είναι αποπνιχτική. Χιλιάδες άνεργοι, χιλιάδες απλήρωτοι εργαζόμενοι, χιλιάδες υποσιτισμένοι και χωρίς φάρμακα συνταξιούχοι,  χιλιάδες φτωχοί, ανήμποροι, απελπισμένοι, στριμώχνονται μπροστά από μια τηλεόραση. Παρακολουθούν «τούρκικο» και δελτία ειδήσεων. Χιλιάδες σπίτια δεν έχουν πια ηλεκτρικό ρεύμα. Πολλά δεν έχουν ούτε νερό. Στην Ελλάδα των μνημονίων και του καύσωνα, οι απλήρωτοι λογαριασμοί καταχωνιάζονται στο βάθος ευρύχωρων συρταριών.

Ένας λαός που δείχνει «ξένος» και απόμακρος από την ίδια σκληρή «πραγματικότητα» που τον ματώνει. Ένας λαός ακόμα ανακουφισμένος που  απέκτησε επιτέλους ισχυρή κυβέρνηση για να τον κυβερνήσει. Που θεωρεί τον κάθε Μάνεση πολυτιμότερο απ’ τα παιδιά του, που δεν ανέχονται να λιώνουν τζάμπα στα εργοστάσια-κάτεργα, και δεν τα αγκαλιάζει.

Ένας λαός που «παίρνει» συνεχώς το χρόνο του. Που εύχεται να παραταθεί κι άλλο η ημερομηνία υποβολής της φορολογικής του δήλωσης. Που θεωρεί «θετικό μέτρο» την αύξηση του αριθμού των δόσεων για την πληρωμή των φόρων του. Ένας λαός ζαλισμένος, ευκολόπιστος, παραδομένος, φοβισμένος, χωρίς αξιοπρέπεια και περηφάνια. Ένας λαός πάντα προδομένος.

Και κάποιοι που ακόμα συζητάμε. Για το «κακό» αποτέλεσμα των εκλογών. Πρώτη εκτίμηση. Για το ποιος, τι έφταιξε και πόσο. Συσκέψεις. Πλατιές ή λιγότερο πλατιές. Συζητάμε. Δεύτερη εκτίμηση προς συζήτηση. Συζητάμε. Κι άλλες συσκέψεις, συνδικαλιστικές αυτήν την φορά. Πως θα οργανώσουμε τον αγώνα. Τι πρέπει να κάνουμε. Συζητάμε. Και οι μέρες περνούν. Σαν τα μέτρα της κυβέρνησης. Και δεν κουνιέται «φύλλο». Κάνει και μια ζέστη…αποπνιχτική. Που καιρός τώρα για μια συγκέντρωση, που όρεξη για μια πορεία, για  -έστω- μια γενική απεργία... «μα δεν βλέπεις και το κλίμα; πόσοι νομίζεις θα συμμετέχουν;»…

«Κλειστόν λόγω ζέστης». Από Σεπτέμβρη και βλέπουμε…

Σαν υστερόγραφο, μερικές φωτογραφίες από τον αγώνα των Ισπανών απεργών ανθρακωρύχων. Μέσα από την «πορεία» τους βλέπουμε μορφές αγώνα και τρόπους διεκδίκησης, που μας θυμίζουν περασμένες ηρωικές εποχές και του ελληνικού εργατικού κινήματος. Εποχές που η πορεία των εργατών δεν είχε σαν όριο την γωνία Σταδίου και Σανταρόζα και  μετά ξανά πίσω προς την Ομόνοια… Ο αγώνας τραβούσε μπροστά και έφερνε νίκες.

[ΙΟΥΛΗΣ 2012]