Βουλευτές με... παντελόνια (ξεκούμπωτα)

Μια νέα… πτέρυγα δημιουργείται σιγά σιγά στην αίθουσα της βουλής. Ένας ένας κάθονται στα έδρανά της οι βουλευτές που επιλέγουν να βρίσκονται στο επίκεντρο της δημοσιότητας, όχι για τον γεμάτο θέσεις, επιχειρήματα ή προτάσεις πολιτικό  λόγο τους, αλλά για την αθυροστομία, τη φιγούρα, τον τσαμπουκά, την τζάμπα μαγκιά που προσφέρουν, διανθισμένα με σεξιστικό περιτύλιγμα, στα εκστασιασμένα ακροατήριά τους και –μέσω της οθόνης της τηλεόρασης- σε πολλούς ακόμα.

Ασχολούνται με τις σεξουαλικές συμπεριφορές των «άλλων». Προβάλλουν για τον εαυτό τους μια (πολύ θα το ήθελαν) έντονη σεξουαλική δραστηριότητα. Κάνουν προσπάθεια να μειώσουν τους αντιπάλους τους δήθεν «υποτάσσοντάς» τους σεξουαλικά. Κάνουν την τρίχα τριχιά για να συσχετίσουν κάθε τι γύρω από το είδωλό τους με... έκκριση ορμονών και μια βαρβατίλα που ακόμα και οι ανέραστοι μπορούν να διακρίνουν πόσο τζούφια είναι.

Ο ένας (ο πιο παλιός) το κάνει στις… προκαταλήψεις του. Ο άλλος προσθέτει στο σεξ και δόσεις θανάτου. Ένας τρίτος έχει  αδυναμία σε... διόδους συγκεκριμένης προέλευσης. Και ο τέταρτος, σαν αριστερός και διανοούμενος, έχει έντονα ανεπτυγμένο το αισθητήριο της προσφοράς… στο κοινωνικό σύνολο.

Αν η συμπεριφορά των νεόκοπων βουλευτών με τα μαύρα μπλουζάκια και τα φουσκωμένα μούσκουλα, είναι κάτι που δεν προκαλεί καμιά ιδιαίτερη έκπληξη, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους δυο εκπροσώπους των κομμάτων της «αριστεράς»...

Όλοι τους προσπαθούν με αγωνία να δείχνουν άνετοι, μάτσο, ατσαλάκωτοι και προπαντός πιο «αρσενικοί» από τους άλλους.  Οχυρώνονται πίσω από τηλεοπτικές οθόνες, βουλευτικά έδρανα, λεκτικές  ή σωματικές επιδείξεις «ανδρισμού». Δεν καταφέρνουν όμως να κρύψουν τις ανασφάλειες  και τους συμπλεγματικούς χαρακτήρες τους. Αποπνέουν στέρηση.

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

Το… «άλμα» του κ. Τατσόπουλου

«Έγραψε» πάλι ο κ. Τατσόπουλος. Ο συγγραφέας και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που δεν χάνει ευκαιρία να βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας,  ξέρει καλά και να βρίσκει τον τρόπο. Αυτή τη φορά όχι (όπως θα περίμεναν κάποιοι) με την έκδοση ενός βιβλίου του, αλλά με ένα ακόμα επεισόδιο της «κόντρας»  με συναδέλφους του της  Χρυσής Αυγής.

Σύμφωνα με την «είδηση που κάνει το γύρω του διαδικτύου», ο βουλευτής είπε σε συνέντευξή του σε  περιοδικό πως «έχει πηδήξει τη μισή Αθήνα και παρόλα αυτά... η Χρυσή Αυγή εξακολουθεί να τον λέει αδελφή».

Όπως ήταν φυσικό  το τουίτερ «βούηξε». Τα άκουσε για τα καλά. Τα σχόλια των χρηστών όμως τον «έτσουξαν» γιατί στη συνέχεια φέρεται να δήλωσε: «Βαράτε, βαράτε... Σας υπόσχομαι εφεξής να μιλάω σαν τον Αβραμόπουλο, υποκριτές του κώλου. Βεβαίως, μεγάλο παιδί είμαι, θα έπρεπε να το περιμένω -όπως και τον παρεπόμενο κανιβαλισμό. Γηράσκω αεί διδασκόμενος στη χώρα της σοβαροφάνειας και της μοχθηρίας».

Η όλη συμπεριφορά του κ. Τατσόπουλου δεν είναι ανεξήγητη. Να εκλέγεσαι βουλευτής ενός κόμματος που μέχρι πρότινος αγωνιούσε για το αν θα τα καταφέρει να περάσει το κατώφλι της βουλής και ξαφνικά φτάνει μια ανάσα από το να βγει πρώτο κόμμα στις εκλογές, δεν το λες  λίγο. Ο κ. Τατσόπουλος δεν έζησε τα «πέτρινα» (κοινοβουλευτικά) χρόνια του κόμματός του. Εκλέχτηκε βουλευτής με τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στον «ουρανό». Εκεί όπως είναι φυσικό φυσάει.

Από τα δεκάδες σχόλια (διαφόρων… ειδών) των «τουητεράδων» ξεχώρισα αυτό: «Στον ΣΥΡΙΖΑ η αλαζονεία της εξουσίας έχει χρώμα αρσενικό». Δεν το σχολιάζω. Η στάση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε πολλές περιπτώσεις τον τελευταίο καιρό, είναι ενδεικτική για το πώς νιώθει κάποιος που ενώ για χρόνια κυνηγούσε το άλογο, ξαφνικά χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε καβάλα. Φανταστείτε λοιπόν ο κ. Τατσόπουλος...

..που προσπαθεί να μας πείσει πως έχει πάρει πάνω του τον... αγώνα κατά  του φασισμού;! Νομίζει πως με  την αθυροστομία, τις «μαγκιές» στα τηλεοπτικά στούντιο (να ουρλιάζει, να χτυπάει το χέρι δυνατά στο τραπέζι και άλλα θεατρικά δρώμενα όπως αυτό της φωτογραφίας - σε άλλη περίπτωση) και τα σεξιστικά λογοπαίγνια μπορεί να ξεγελάσει όλον τον κόσμο που τον παρακολουθεί.

Την ίδια ώρα και αυτός και το κόμμα του επιλέγουν συνειδητά να μην συγκρουστούν με τα πραγματικά αίτια των δεινών των εργαζομένων και του λαού, τα αίτια που γεννάνε και καλλιεργούν και το φασισμό.  Διαλέγουν τον εύκολο δρόμο της διαχείρισης του συστήματος, με αριστερή –και πάντα «αντιμνημονιακή»- συνθηματατολογία και πολιτικές  ανώδυνες για την άρχουσα τάξη και τα ντόπια και ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Το αντίθετο, η υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των φτωχών, δοκιμαζόμενων λαϊκών στρωμάτων, είναι αυτό που απαιτεί  πραγματικό άλμα. Εδώ σε θέλω κάβουρα…

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]