Οικοδόμος: Το αίμα των διαδηλωτών έριξε την κυβέρνηση της Βουλγαρίας. Ομοιότητες και μια διαφορά με την Ελλάδα

Ο βουλγαρικός  λαός ζει κάτω από σκληρή λιτότητα, με κατώτατο μισθό 123 ευρώ. Με αφορμή την αύξηση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, έγιναν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις, που κατέληξαν σε ογκώδεις διαδηλώσεις. H αστυνομία προχώρησε σε ματοκύλισμα των διαδηλωτών (βίντεο εδώ).

Ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Μπορίσοφ, προσπαθώντας να κερδίσει εντυπώσεις και χρόνο, ζήτησε χτες την παραίτηση του υπουργού οικονομικών και αντιπροέδρου της κυβέρνησης, όμως στη συνέχεια (σήμερα) προχώρησε σε παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησής του. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ δήλωσε:  «Δεν μπορώ να μετέχω σε μία κυβέρνηση κάτω από την οποία η αστυνομία χτυπάει τον κόσμο, κάθε ρανίδα αίματος είναι ντροπή για μένα. Η εξουσία μας δόθηκε από τον λαό. Σήμερα του την επιστρέφουμε».

Η παραίτηση της κυβέρνησης σίγουρα δεν λύνει τα προβλήματα του βουλγαρικού λαού, όμως ανεξάρτητα του τι θα ακολουθήσει, καταγράφεται ως μια θετική εξέλιξη. Η παραίτηση αυτή τονίζει όμως και μια διαφορά στη συμπεριφορά των αστών πολιτικών από χώρα σε χώρα. Ενώ έχουμε δει κατά καιρούς ανάλογα παραδείγματα σε πολλές χώρες της δύσης ή της ανατολής (παραιτήσεις αλλά και αυτοκτονίες υπουργών –χαρακίρι στην Ιαπωνία-  που κατηγορήθηκαν για διαφθορά και ακόμα παραιτήσεις ολόκληρων κυβερνήσεων) υπάρχει μια χώρα στον καπιταλιστικό κόσμο που το αυτί των πολιτικών της δεν ιδρώνει με τίποτα.

Κανείς υπουργός  δεν κουνιέται από την καρέκλα του για ό,τι και αν κατηγορηθεί. Καμιά κυβέρνηση (μέχρι τώρα) δεν παραιτείται, ακόμα και αν η τοιχοποιία της βουλής τραντάζεται από τις φωνές ενός εκατομμυρίου διαδηλωτών απ' έξω. Αντίθετα, γίνονται ακόμα πιο προκλητικοί, ψηφίζοντας περισσότερα και πιο σκληρά αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα, και χρησιμοποιούν  περισσότερη αστυνομική βία απέναντι σε όποιον σηκώνει κεφάλι. Δείχνουν αλώβητοι (ενώ δεν είναι), στηριζόμενοι από ένα πλέγμα εξουσιών, συμφερόντων και προπαγάνδας που φαίνεται, αλλά δεν είναι, αδιάρρηκτο.

Αυτή η συμπεριφορά δείχνει σε ποιο βαθμό η σήψη και η διαφθορά έχουν διαβρώσει –εκτός από τους αστούς πολιτικούς- την ελληνική κοινωνία και ποτίσει τις συνειδήσεις του μεγαλύτερου κομματιού της.  Εκείνο το τμήμα του λαού που συνεχίζει, ουσιαστικά αδιαμαρτύρητα, να οδηγείται μετά την ηθική, στην πλήρη εξαθλίωση, από πολιτικές, κόμματα και πολιτικούς  που τον πείθουν πως όλα γίνονται για το καλό του. Δείχνει ακόμα και πόσο σκληρή δουλειά χρειάζεται από τις δυνάμεις που αντιστέκονται, για να ανατραπούν οι συσχετισμοί προς όφελος της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στο δρόμο προς τη λαϊκή εξουσία. 

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Η ξεφτίλα της €πιτυχίας

Οι θιασώτες του καπιταλισμού  υποστηρίζουν πως στο σύστημα αυτό όποιος αρπάζει τις ευκαιρίες ξεχωρίζει από τους άλλους. Ο ηθοποιός Ζεράρ Ντεπαρντιέ, αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο το ταλέντο του. Δούλεψε σκληρά, άρπαξε τις ευκαιρίες και έγινε ένας «σταρ» της παγκόσμιας βιομηχανίας του θεάματος.

Ξεχώρισε τόσο πολύ από τους άλλους που μπορεί να τρώει και να αστειεύεται στο ίδιο τραπέζι με τον πρόεδρο Πούτιν και αμέσως μετά να παραλαμβάνει από αυτόν το καινούργιο ρωσικό διαβατήριό του. Ο  αγαπημένος Ζεράρ κλείνει τ’ αυτιά του στις κατάρες των Γάλλων που τον αποκαλούν προδότη και μένει για πάντα πιστός στην μία και μοναδική πατρίδα που ποτέ δεν πρόδωσε: την €πιτυχία.

 

[ΓΕΝΑΡΗΣ 2013]

Η «αριστερή προσέγγιση» του ΣΥΡΙΖΑ στην εξωτερική πολιτική και η πορεία στην ισραηλινή πρεσβεία

Ένα γεγονός που προκάλεσε αίσθηση σε πολλούς συνέβη προχτές στην μεγάλη πορεία που έγινε με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου. Όταν ένα τμήμα της πορείας με επικεφαλής το μπλοκ του ΚΚΕ επιχείρησε να προχωρήσει προς την πρεσβεία του Ισραήλ –κάτι που είχε ανακοινωθεί από πριν ότι θα συμβεί- η αστυνομία έκλεισε το δρόμο. Μετά από την έντονη παρέμβαση του Θ. Παφίλη, ο δρόμος προς την πρεσβεία άνοιξε και χιλιάδες διαδηλωτές (μπλοκ  ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις) έφτασαν εκεί. Όμως, λίγο νωρίτερα τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ άλλαζαν δρόμο… Είναι λογικό λοιπόν να μπαίνει το ερώτημα: Γιατί δε διαδήλωσαν έξω από την πρεσβείατου Ισραήλ οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ; Μια «απάντηση» στο ερώτημα παίρνουμε από τον κ. Θ. Τζήμα, πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και νυν –από λίγο πριν τις εκλογές- υποστηρικτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε άρθρο του με τίτλο «Η Συνάντηση Τσίπρα-Πέρεζ και η αριστερή προσέγγιση στην εξωτερική πολιτική», δημοσιευμένο  τρεις μήνες πριν στο tvxs.gr ο κ. Τζήμας  καλεί το κομμάτι της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ που εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την συνάντηση αυτή να «εκθέσει όσους προσπαθούν να πείσουν ότι η αριστερά αδυνατεί να συνδυάσει το ρεαλισμό των συγχρόνων αναγκαιοτήτων με τη δική της προσέγγιση στα διεθνή ζητήματα.» Έτσι, συνεχίζει ο κ. Τζήμας, «θα δικαιώσει όσους εκτιμούν ότι η αριστερά μπορεί να δομήσει το πρότυπο ενός νέου ορθολογικού πατριωτισμού, συνδυασμένου με τη διεθνιστική της προσέγγιση και με την ανάγκη αναβάθμισης του ρόλου της χώρας.»

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μαθαίναμε πως αντιδρούν σήμερα και τι σκέφτονται οι φίλοι μας της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, την στιγμή που ο παλαιστινιακός λαός θάβεται στην κυριολεξία κάτω από τις χιλιάδες βόμβες της χώρας του Πέρεζ,  διαβάζοντας τα παρακάτω:

 «Η κριτική εξ αριστερών που δέχτηκε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αν και γόνιμη ως προς την αφετηρία της είναι άτοπη. Η Ελλάδα σε ένα τέτοιο ασταθές περιβάλλον χρειάζεται τις ευρύτερες δυνατές, πλέον πολύπλευρες συμμαχίες και τουλάχιστον συνομιλητές. Ειδικά σε περιόδους δομικών μετασχηματισμών οι πλέον απομονωμένες δυνάμεις είναι εκείνες που βιώνουν με καταστροφικό τρόπο αυτούς τους μετασχηματισμούς.»

Και για να γίνει πιο πειστικός στους αναγνώστες του και φυσικά στο κομμάτι εκείνο της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ που το «ζώνουν τα φίδια» βλέποντας τις συνεχείς μεταλλάξεις κόμματος και αρχηγού τους, ο κ. Τζήμας συσχετίζει την πολιτική Τσίπρα με την «ρεάλ πολιτίκ» του…Στάλιν:

«Οι διαφωνίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύουν την παραδοσιακή σύγκρουση δύο κατηγοριών σκέψης στην εξωτερική πολιτική κάθε σχεδόν χώρας: της “ιδεαλιστικής”- είτε προς τα αριστερά, είτε προς τα δεξιά- και της “ρεαλιστικής”. Σχεδόν πάντα, η δεύτερη είναι αυτή που είτε αργά και υπόγεια, είτε άμεσα και σαφώς αποκτά ή ανακτά την κύρια επιρροή, χωρίς να λείπουν συμβολές και από την πρώτη κατηγορία σκέψης. Ασχέτως του πως την αξιολογεί κανείς, ιστορικά αυτή η εξέλιξη έχει επιβεβαιωθεί. Αρκεί να δει κανείς το παράδειγμα της ΕΣΣΔ τόσο επί Λένιν, όσο φυσικά και επί Στάλιν. Ειδικά επί κυριαρχίας του δεύτερου η “ρεάλ πολιτίκ” εξελίχθηκε σε απολύτως κυνική.»

Διαφεύγει της προσοχής μας αν ο κ. Τζήμας προσχώρησε και τυπικά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακόμα πάντως και αν δεν συμβαίνει αυτό, προτείνουμε στον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ να τον προσλάβει -και επίσημα- για σύμβουλό του. Στην μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει ο κ. Τσίπρας -ως επικεφαλής της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης»- για την συγκρότηση της «Δημοκρατικής Παράταξης της Αριστεράς που θα κυβερνήσει τη χώρα», τέτοιες υπηρεσίες θα του φανούν πολύτιμες.  Για να κυβερνήσει εξίσου «υπεύθυνα»…

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

«Αριστερές» κυβερνήσεις και κομμουνιστές. Με αφορμή το παράδειγμα της Ν. Αφρικής

Πέρασαν τρεις μήνες από την  σφαγή των απεργών μεταλλωρύχων στα ορυχεία της Μαρικάνα στη Ν. Αφρική. Από τη μέρα που σφαίρες αστυνομικών σκότωσαν δεκάδες εργάτες που διεκδικούσαν ψωμί και δικαιώματα. Λίγες μέρες μετά, το γεγονός «ξεθύμανε» για τα εγχώρια ΜΜΕ. Η σκληρή ελληνική «επικαιρότητα» και η γεωγραφική θέση (έγινε μακριά από τη γειτονιά μας) το έβαλαν στην άκρη. Απόμεινε ο Ριζοσπάστης να μας ενημερώνει για τους απόκληρους αυτής της αφρικανικής χώρας, που ζουν την δική τους τραγική «επικαιρότητα». Οι απεργίες δεν σταμάτησαν μετά την σφαγή της Μαρικάνα. Συνεχίστηκαν, έγιναν πιο έντονες, παρόλο που υπήρξαν και άλλοι νεκροί (μέχρι προχτές) και απλώνονται σταδιακά και σε άλλους κλάδους εργαζομένων. Σειρά είχαν οι εργαζόμενοι στα οδικά μεταφορικά μέσα και πιο πρόσφατα οι εργάτες γης. Μιας γης που ανήκει στην πλειονότητά της σε λευκούς τσιφλικάδες, ανέγγιχτους από τις «κοσμοϊστορικές αλλαγές» που επήλθαν στη χώρα με την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων. Ας γυρίσουμε όμως (για) λίγο πίσω.

Το γεγονός της σφαγής των απεργών στη Μαρικάνα προκάλεσε μεγάλη αίσθηση σε ολόκληρο τον κόσμο, κάτι στο οποίο συντέλεσε και ο αριθμός των νεκρών. Αίσθηση προκάλεσε στη συνέχεια και η προκλητική, από τη μεριά του προέδρου της χώρας και της κυβέρνησης συνολικά, στάση, που ούτε λίγο ούτε πολύ φόρτωνε την ευθύνη στους νεκρούς που… πήγαιναν γυρεύοντας. Να υπενθυμίσουμε εδώ πως  η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής, που  θεωρείται «αριστερή», αποτελείται από συνασπισμό κομμάτων στον οποίο συμμετέχει και το ΝΑΚΚ (Νοτιο Αφρικάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα).

Όπως είναι φυσικό, η συμμετοχή ενός κόμματος, που φέρει στον τίτλο του τη λέξη «κομμουνιστικό», σε μια  κυβέρνηση που δίνει εντολή στην αστυνομία να πυροβολήσει στο ψαχνό απεργούς εργάτες, είναι κάτι που δεν μπορεί να περάσει –το λιγότερο- απαρατήρητο.

Το ιστολόγιο καταδίκασε με έντονο τρόπο από την πρώτη στιγμή και τα αιματηρά γεγονότα και την συμμετοχή του ΝΑΚΚ στην ματωβαμμένη κυβέρνηση, συμμετοχή που συνεχίζεται ακόμα και μετά από αυτά. Στον (επίσης έντονο) διάλογο που ακολούθησε, καταγράφτηκαν διάφορες απόψεις, όπως «δεν πρέπει να βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα, να περιμένουμε» ή  «δεν ωφελεί  να κρίνουμε συναισθηματικά τα γεγονότα».

Υπήρξαν αναγνώστες που έκριναν σωστό να «ταυτίσουν»  το ΝΑΚΚ με το ΚΚΕ (και τα δυο φέρουν το "κομμουνιστικό" στον τίτλο τους), θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζονται το δεύτερο, μην παίρνοντας όμως ξεκάθαρη θέση (οι αναγνώστες) για τη στάση του πρώτου. Αναπτύχθηκαν και απόψεις γύρω από πεδία «διπλωματικά» και  «πολιτικής», που αφορούσαν τις σχέσεις των δύο κομμάτων, όπως αυτές αναπτύσσονται μέσα από διεθνείς συναντήσεις και συνέδρια που συμμετέχουν ΚΚ από όλον τον κόσμο. Η μια, προσπαθώντας να χτυπήσει το ΚΚΕ, έσπευσε να το «καταδικάσει» για τις σχέσεις του με το ΝΑΚΚ, με σχόλια του τύπου «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι». Η άλλη,  από την αντίθετη μεριά, κρίνοντας τους κρίνοντες το ΝΑΚΚ, έβαζε το ερώτημα «και τι θέλετε δηλαδή, να καταγγείλει το ΚΚΕ τις σχέσεις του με το ΝΑΚΚ;». Και οι δυο απόψεις, ξεκινώντας από διαφορετική αφετηρία, ανακάτευαν το ΚΚΕ σε ένα ζήτημα, παραβλέποντας την  ξεκάθαρη θέση του για αυτό.

Δεν έχει νόημα να επανέλθουμε πιο αναλυτικά στα παλιά, αφού –θα μπορούσε να πει κάποιος- δεν αφορούν τίποτα περισσότερο από τον διαδικτυακό μας μικρόκοσμο. Το σημαντικότερο όμως, κατά τη γνώμη του ιστολογίου πάντα, είναι πως  δεν πρέπει να απομακρυνθούμε από την πραγματικότητα. Τι λέει αυτή η πραγματικότητα;

Ότι στο άλλο άκρο του ημισφαιρίου συμβαίνει κάτι περισσότερο από μια συνηθισμένη  απεργιακή κινητοποίηση. Χιλιάδες εργάτες, από όλο και περισσότερους κλάδους, μπαίνουν σε έναν αγώνα που όχι μόνο δεν ανακόπηκε από τους δεκάδες δολοφονημένους συναδέλφους τους, όπως πίστευε και θα ήθελε η «αριστερή» κυβέρνηση Ζούμα, αλλά έφερε –σε κάποιες περιπτώσεις- και νικηφόρα αποτελέσματα. Γιατί όμως ο αγώνας τους εξαπλώνεται;

Τι είναι αυτό που ξεσηκώνει τους εργάτες;

"Όσον αφορά στη ζωή των εργατών γης, στα εύφορα τσιφλίκια της Ν. Αφρικής, αυτή είναι τουλάχιστον εφιαλτική. Ακόμη και έκθεση του «Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» τον Αύγουστο του 2011, με τίτλο: «Οι συνθήκες δικαιωμάτων στις βιομηχανίες Φρούτων και Οίνου στη Ν. Αφρική» ήταν σωστός καταπέλτης. Η έκθεση κατέγραψε μεταξύ άλλων:

- Τις ακατάλληλες συνθήκες στέγασης σε καλύβες, ακόμη και χοιροστάσια που «βαφτίστηκαν» κατοικίες δίχως πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό, ηλεκτρικό και αποχέτευση.

- Τρομοκράτηση και εκβιασμός εργατών για έξωση από παραχωρημένες εργατικές «κατοικίες». Σημειώνεται δε ότι από το 1994-2004 έχουν γίνει πάνω από 930.000 εξώσεις εργατών παρά το νόμο του 1997 που υποτίθεται πως τις απαγορεύει...

- Έλλειψη οιουδήποτε εξοπλισμού προστασίας των εργατών π.χ. από επικίνδυνα παρασιτοκτόνα.

- Χαμηλές αμοιβές και εκφοβισμός από τους γαιοκτήμονες που τρομοκρατούν τους εργάτες, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να μην γραφτούν σε σωματεία και ξεκινήσουν συνδικαλιστική δράση.

Οι κινητοποιήσεις των εργατών γης στο Δυτικό Ακρωτήρι ταρακούνησαν τους φορείς των γαιοκτημόνων που είδαν με ανησυχία το ξεκίνημα απεργιών. Ωστόσο, δεν έδειξαν πως αντιλαμβάνονται το πρόβλημα ή πως προτίθενται να δουν πιο θετικά το αίτημα για αύξηση του πενιχρού μεροκάματου των ανθρώπων του μόχθου. Η τελευταία πρόταση των γαιοκτημόνων ήταν αύξηση του μεροκάματου των 70 ραντ κατά μόλις 10 ραντ. Ωστόσο, είναι βέβαιο πως θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν τη στάση τους καθώς η υπομονή των εργατών έχει εξαντληθεί από καιρό..."(1)

Αυτή την κατάσταση ζουν μεγάλες μάζες εργατών σε μια χώρα που, τα κόμματα της αριστεράς, μετά την κατάρρευση του απαρτχάιντ, δημιούργησαν ελπίδες στους εξαθλιωμένους, και μαζί την ψευδαίσθηση, πως τα πράγματα θα αλλάξουν γι’ αυτούς. Πέρασαν από τότε 20 χρόνια και εξακολουθούν να ζουν στις ίδιες απάνθρωπες συνθήκες οι εργάτες και να γεμίζουν τις τράπεζές τους με χρυσάφι οι πλουτοκράτες. Οι κοινωνικές αντιθέσεις οξύνονται παρά το ότι στην κυβέρνηση βρίσκονται κόμματα της αριστεράς. Και δηλώσεις όπως αυτή : «Η Νότια Αφρική είναι μία δημοκρατική χώρα, όχι μία χώρα του απαρτχάιντ και ένα περιστατικό δεν μπορεί να σημαίνει πως το σύστημά μας είναι ένα σύστημα που σκοτώνει ανθρώπους»(2), όχι μόνο δεν πείθουν για το αληθινό τους αλλά προκαλούν μεγαλύτερη οργή στους καταπιεσμένους εργάτες και σε εμάς που παρακολουθούμε από μακριά τις εξελίξεις.

Χρήσιμα συμπεράσματα

1. Ας γίνει ξεκάθαρο πως «όσο η αστική τάξη παραμένει στην εξουσία, όσο τα μέσα παραγωγής και η γη συνεχίζουν να είναι στα χέρια καπιταλιστών, τόσο δε θα λύνονται ριζικά και ουσιαστικά κεντρικά ζητήματα που αφορούν στην ουσία της ζωής και των συνθηκών δουλειάς της εργατικής τάξης στη χώρα.»(3) Αυτό ίσχυε πάντα και θα ισχύει σε όλες τις γωνιές της γης, ανεξάρτητα από το χρώμα των ανθρώπων, την γλώσσα και τον πολιτισμό τους. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, των μνημονίων και των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους γιατί το ΚΚΕ «δεν  θέλει» να «συμπαραταχτεί» μαζί τους. Αυτό φυσικά το ξέρει και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που «επιμένει» στην «έκκλησή» του για δημιουργία «αριστερής» κυβέρνησης.

2. Οι πραγματικά αριστεροί αυτού του τόπου δεν μπορούν να τρέφουν ψευδαισθήσεις που καλλιεργούν οι δήθεν «αριστερές» προτάσεις του οπορτουνισμού και της εκκολαπτόμενης «νέας» σοσιαλδημοκρατίας  -για την «αναγκαιότητα» της συμμετοχής των κομμουνιστών σε κυβερνητικά σχήματα που δήθεν θα «ανακουφίσουν» το λαό- με μοναδικό σκοπό τον εγκλωβισμό του κινήματος στην αδράνεια και την πλήρη υποταγή. «Φαντάζεστε μια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να συμμετέχει και να διαχειρίζεται τις υποθέσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ; Δηλαδή, να δίνει «γην και ύδωρ» για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις; Φαντάζεστε μια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να συμβιβάζεται με τη στρατηγική «Ευρώπη 2020» για την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή που απαιτεί αντεργατικά μέτρα για να κάνουν επενδύσεις οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι; Φαντάζεστε μια τέτοια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να ενισχύει την πολιτική συνύπαρξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σε Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία; Μα τότε το ΚΚΕ θα είχε απεμπολήσει όχι μόνο τη γραμμή σύγκρουσης και ρήξης με τους αντιπάλους, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, αλλά και τις άμεσες διεκδικήσεις των εργαζομένων για ανακούφιση, βελτίωση της ζωής τους, θα απεμπολούσε το ίδιο το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Καραμπινάτη προδοσία του λαού.»(4)

3. Για την συμμετοχή των κομμουνιστών σε κυβερνήσεις διαχείρισης του συστήματος: «Το βασικό ζήτημα που αναδείχτηκε και αποτελεί σημαντική πείρα για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα είναι η συμμετοχή ή όχι ενός Κομμουνιστικού Κόμματος σε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, ανεξάρτητα αν εμφανίζεται με το όνομα «αριστερή», «προοδευτική» κ.λπ. Το ΚΚΕ τηρεί στάση αρχών και θέλουμε να σημειώσουμε τα εξής:

Πρώτα απ' όλα είναι ανάγκη να καταπολεμηθεί η λογική του «μικρότερου κακού». Η λογική αυτή οδηγεί Κομμουνιστικά Κόμματα σε επικίνδυνες πολιτικές στήριξης της σοσιαλδημοκρατίας στο όνομα του περιορισμού της εκλογικής δύναμης της «δεξιάς». Οδηγεί Κομμουνιστικά Κόμματα σε επικίνδυνες πολιτικές ουράς γενικότερα απέναντι σε αστικά κόμματα στο όνομα της αντιμετώπισης φασιστικών, ακροδεξιών σχημάτων. Η πείρα είναι πολύ αρνητική.

Επί της ουσίας, διαιωνίζεται ένας φαύλος κύκλος που στερεί ή περιορίζει την ιδεολογικοπολιτική αυτοτέλεια των Κομμουνιστικών Κομμάτων που τα ξεστρατίζει από τη χάραξη και εφαρμογή σταθερής επαναστατικής γραμμής, η οποία θα αξιοποιεί τις εκλογικές μάχες ως μορφές πάλης που δεν είναι αποσπασμένες από τη γενικότερη ταξική πάλη, την πάλη για τη συγκέντρωση δυνάμεων, για την εξουσία.»(5)

4. Για την κριτική μας στα κόμματα: «Το κριτήριο για να κρίνεις ένα κόμμα δεν είναι τι δηλώνει αυτό, αλλά το πρόγραμμά του, η στάση του απέναντι στο εκμεταλλευτικό σύστημα, στο μεγάλο κεφάλαιο, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στην ταξική πάλη και την προοπτική της.»(6)

5. Τι έδειξε η πείρα από τις «αριστερές» κυβερνήσεις σε μια σειρά χώρες και τη Ν. Αφρική: «Καμία κυβέρνηση που διαχειρίζεται τον καπιταλισμό, την εξουσία των μονοπωλίων και την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, καμία κυβέρνηση που υλοποιεί πρόγραμμα που βασίζεται στα κέρδη των καπιταλιστών, στην ανταγωνιστικότητα, στην παραγωγικότητα και την κερδοφορία των μεγάλων οικονομικών ομίλων, δεν μπορεί να ακολουθήσει πολιτική προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Καμία τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέξει τους νόμους του συστήματος, τις αντιθέσεις του, να ματαιώσει την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης.»(7)

Η πρόταση του  ΚΚΕ, η μόνη πραγματικά φιλολαϊκή λύση

Με ποιον τρόπο θα απελευθερωθεί ο εργάτης από τις αλυσίδες του; Υπάρχει διέξοδος σήμερα; «Η απάντηση είναι η πάλη για το σοσιαλισμό. Κι αυτό δεν είναι ακαδημαϊκό ζήτημα. Δεν είναι ένα ζήτημα μέσα σε όλα τα άλλα. Είναι το βασικό, το κυρίαρχο αυτό που καθορίζει όλα τα άλλα. Δεν αρκεί, δηλαδή, η αναφορά στην έννοια του σοσιαλισμού στο πρόγραμμα, στα ντοκουμέντα ενός Κομμουνιστικού Κόμματος είτε η αποδοχή περί της αναγκαιότητας και επικαιρότητας του σοσιαλισμού. Αυτό κατά κανόνα γίνεται, αλλά έχει μικρή αξία όταν άλλες προγραμματικές επιλογές οδηγούν στην επισκίαση της πάλης για το σοσιαλισμό και η τακτική που καθορίζεται είναι αποσπασματική και προκύπτει από ενδιάμεσο διαχειριστικό στόχο. Το βασικό είναι η πάλη για το σοσιαλισμό και οι απαιτήσεις που έχει. Ωστε η πάλη αυτή να καθορίζει στην πράξη τον προσανατολισμό στο εργατικό κίνημα, στο πολιτικό πλαίσιο που δίνουν οι κομμουνιστές τη μάχη κατά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, στα αιτήματα, στους στόχους πάλης, στην οικοδόμηση της ταξικής ενότητας της εργατικής τάξης, στην πολιτική των συμμαχιών, στις επεξεργασίες του Κόμματος για τα λαϊκά προβλήματα.»(8)

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

ΣΛΟΒΑΚΙΑ: Το «βελούδο» γέννησε νέα ήθη

Το «βελούδο» δεν κράτησε για πολύ στην πάλαι ποτέ ενωμένη Τσεχοσλοβακία. Μετά την «βελούδινη επανάσταση» του 1989 και το «βελούδινο διαζύγιο» που ακολούθησε το 1993, από το οποίο προέκυψαν δύο ανεξάρτητες χώρες, ήρθε η παλινόρθωση ενός άγριου καπιταλισμού με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον Σλοβακικό λαό.

Η είσοδος στην ελεύθερη αγορά και η ραγδαία άνοδος των δεικτών ανάπτυξης, είχε σαν αποτέλεσμα το χτίσιμο μια «δυνατής» Σλοβακίας (κάτι μου θυμίζει αυτό…), τόσο δυνατής που οι πόρτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ανοίξουν διάπλατα γι’ αυτήν. Ένα "δυνατό" δείγμα της γέννησης των νέων ηθών και της προώθησής τους από το επίσημο κράτος, πήραμε το φθινόπωρο του 2011, όταν με νόμο που ψήφισε η Σλοβακική βουλή, διώκεται ποινικά και τιμωρείται με έξι μήνες έως τρία χρόνια φυλάκιση "όποιος αρνείται να δεχτεί ή προσπαθεί να δικαιολογήσει τα εγκλήματα του καθεστώτος που βασίζονται στην κομμουνιστική ιδεολογία".

Σήμερα, μια παράξενη, στο πρώτο άκουσμά της, είδηση έρχεται να επιβεβαιώσει με πανηγυρικό τρόπο πόσο διαπότισαν την κοινωνία τα νέα ήθη:

«Η κυβέρνηση της Σλοβακίας απέρριψε τα αποτελέσματα ψηφοφορίας που διεξήχθη μέσω Διαδικτύου τον Απρίλιο, σύμφωνα με τα οποία οι πολίτες επέλεξαν να δώσουν το όνομα του Τσακ Νόρις σε μία πεζογέφυρα στον ποταμό Μοράβα στα σύνορα με την Αυστρία.» Η είδηση από εδώ, και πολλά ακόμα μέσα.

Οι συμμετέχοντες σε αυτήν την ψηφοφορία, προφανώς θα ήταν στην πλειοψηφία τους νέοι σε ηλικία (χρήστες του διαδικτύου). Η είδηση είναι ενδεικτική για τα σύγχρονα πρότυπα ανθρώπου που πλασάρονται από το σύστημα στη νεολαία. Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι. Όπως και οι σκέψεις, για το βαθμό φθοράς των συνειδήσεων, από τον  αριθμό των ψήφων που συγκέντρωσε ο Αμερικανός "σουπερήρωας":

«Αν και το όνομα του Αμερικανού ηθοποιού ήταν πρώτο στις προτιμήσεις των πολιτών συγκεντρώνοντας συνολικά 12.599 ψήφους».

Όμως… ευτυχώς,  υπάρχουν και κάποιοι –έστω λίγοι- που δεν έχασαν την πίστη στο ιδανικό  της «ελευθερίας»:

«τελικά αποφασίστηκε να δοθεί το όνομα «Γέφυρα της Ελευθερίας», με μόλις 457 ψήφους, στη μνήμη των ανθρώπων που σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από την κομμουνιστική Ανατολική Ευρώπη το 1989.»

Χτες, η καταδίκη των κομμουνιστών.

Σήμερα, η υιοθέτηση κάθε ηλίθιας «αμερικανιάς» και η αποθέωση των καπιταλιστικών προτύπων.

Αύριο,  η «υπομονή», η αποδοχή των «μνημονίων, η μιζέρια, η μοιρολατρία και η -ανελέητη- άνοδος του φασισμού… 

 

[ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2012]

Πόσο γελοίος μπορεί να γίνει ένας «αριστερός» φτάνει να ασκεί εξουσία;

Μετά από τρεις δεκαετίες διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ. Μετά από τα ατέλειωτα προεκλογικά και μετεκλογικά «πήγαιν’ έλα» της «υπεύθυνης»  αντιπολίτευσης –αξιωματικής παρακαλώ- που θέλει να γίνει κυβέρνηση και ενώ βιώνουμε με τον πιο επώδυνο τρόπο τα "κατορθώματα" μιας συγκυβέρνησης, στην οποία τσόνταρε και η «αριστερά» με τα υπολείμματά της, όπως και να το κάνουμε έχουμε αποκτήσει σαν λαός μια εμπειρία. Το να βαφτίζεις το μαύρο, άσπρο και να πείθεις γι’ αυτό αυτούς που σε ψηφίζουν, θεωρείται πολιτική. Όταν μάλιστα χρησιμοποιείς την αθυροστομία, τους εξυπνακισμούς και τον λαϊκισμό ή το  lifestyle, που σε κάνουν να φαίνεσαι ότι  είσαι ένας από αυτούς που σου δίνουν τη δυνατότητα να χειραγωγείς τη συνείδησή τους, τότε, πετυχαίνεις μεγαλύτερες επιδόσεις  στην άσκηση πολιτικής.

Μπορούμε πχ να ξεχάσουμε τον… μοναδικό και αναντικατάστατο Ευάγγελο Γιαννόπουλο από τη θέση του υπουργού εργασίας του... παλιού ΠΑΣΟΚ; Τον τρόπο που υποδεχόταν ή  αντιμετώπιζε τους εκπροσώπους των εργαζομένων; Τις προκλητικές δηλώσεις του στα κανάλια του «αυριανισμού»; Και όμως, ήταν κάτι συνηθισμένο και κοινωνικά αποδεκτό. Αυτό το στιλ είχε πέραση στο λαό και έφερνε τα επιθυμητά –αντιλαϊκά- αποτελέσματα. Για να μην αναφερθούμε στον… θεόρατο (πνευματικά...) Θεόδωρο Πάγκαλο, που -παντός ΠΑΣΟΚ αυτός- τον ακούγαμε μέχρι πρόσφατα και δεν τον χορταίναμε…

Τι να πούμε και για τον πρόεδρο «κυρ-Φώτη» που τώρα στα τελευταία του κατάφερε κι αυτός να γίνει «σημαίνων παράγων» του τόπου, με αντικείμενο και δραστηριότητα; Ή για τον πρόεδρο Αλέξη, τις παραχωρήσεις, τις παλινωδίες, τις κωλοτούμπες του, πριν και μετά τις εκλογές; Όλα στο λαό. Ό,τι θέλει ο λαός αρκεί να γίνουμε κυβέρνηση. Και μετά… υπάρχει η «τεχνογνωσία» των προκατόχων μας. Αρκεί να γίνει σωστή εκμετάλλευση.

Όμως, απ’ ότι φαίνεται, όλη αυτή η «τεχνογνωσία» υπάρχει και εκτός συνόρων. Όπως και τα "αριστερά" κόμματα, ή οι "αριστεροί" πολιτικοί, η προκλητική φρασεολογία, ο υπέρμετρος λαϊκισμός, η εξίσωση ή  μετατροπή του θύματος σε θύτη.  Γιατί, τι άλλο να σκεφτεί κανείς διαβάζοντας τη σημερινή ανταπόκριση του Ριζοσπάστη από το μέτωπο των απεργών μεταλλωρύχων στη Νότια Αφρική;

Ο Τζέικομπ Ζούμα, «αριστερός» πρόεδρος μιας «αριστερής» κυβέρνησης που βούτηξε τα χέρια της στο αίμα των δολοφονημένων, από τα εκτελεστικά όργανά της, απεργών, είναι προκλητικός από την πρώτη μέρα της σφαγής, όμως τώρα πια ή προκλητικότητά του αγγίζει τα όρια της γελοιότητας:

"Πρέπει να βρούμε τρόπο αποκατάστασης της σταθερότητας και της ειρήνης στους χώρους δουλειάς. Η βία δεν μπορεί να γίνει κουλτούρα των εργασιακών μας σχέσεων."

Πολύ σωστά. Ο καπιταλιστής να ξεζουμίζει τον εργάτη, να του κλέβει, εκτός απ’ το ψωμί, ακόμα και τον αέρα που αναπνέει, αλλά… προέχει η εργασιακή ειρήνη και η πολιτική σταθερότητα, οι οποίες αμφισβητούνται από την στιγμή που ο καταπιεζόμενος τολμήσει και πει… «αχ»…

"Ο ίδιος επέρριψε τις ευθύνες για τις κάκιστες συνθήκες διαβίωσης και τις πενιχρές αμοιβές των εργατών στα ορυχεία χρυσού στο ρατσιστικό καθεστώς του απαρτχάιντ και στην αθέτηση των δεσμεύσεων που είχαν αναλάβει οι πολυεθνικές εταιρείες για ανταποδοτικά έργα…"

Το ποιηματάκι με την «παραλαβή καμένης γης», μια επιτυχημένη συνταγή που ακολουθείται κατά γράμμα και εδώ, από όλες τις αστικές κυβερνήσεις, «αριστερές» και μη.

"Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην απεργία των μεταλλωρύχων του ορυχείου Μαρικάνα, που πέρασε πλέον στην έκτη βδομάδα διάρκειας, καλώντας εργάτες και εργοδότες να αποκαταστήσουν «σταθερότητα και εργασιακή ειρήνη χρησιμοποιώντας τους νόμους...»."

Ποιους νόμους άραγε; Τους νόμους που έφτιαξαν οι καταπιεστές για να διευκολύνονται στο θεάρεστο έργο τους. Τους νόμους που, όπως κι εδώ, «υπερασπίζονται το δικαίωμα της εργασίας», μόνο όταν οι εργάτες κατέβουν σε απεργία. Τους νόμους που με ευκολία περισσή την κρίνουν «παράνομη και καταχρηστική». Τους νόμους των ισχυρών.

"Υπεραμύνθηκε" (ο πρόεδρος Ζούμα) "της ανάπτυξης δυνάμεων καταστολής στο Μαρικάνα, λέγοντας ότι γίνεται για τη σταθεροποίηση της κατάστασης και όχι για την αφαίρεση του δικαιώματος των εργατών να διαδηλώνουν..."

«Σταθεροποίηση της κατάστασης» πάνω στο αίμα των εργατών. Γίνεται; Ναι, όταν αναλαμβάνει να το κάνει μια «αριστερή» κυβέρνηση. Αυτοί φταίνε εξάλλου, οι εργάτες, που… δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και πάνε και πέφτουν πάνω στις σφαίρες των αστυνομικών… Οι οποίοι βεβαίως βεβαίως τους σκοτώνουν… αλλά… «όχι για την αφαίρεση του δικαιώματος τους να διαδηλώνουν»… Τι σκέφτεστε; Πρόκειται για θράσος; Δεν ιδρώνει τ’ αυτί τους. Η ευρύτατη κοινοβουλευτική δύναμη του κυβερνητικού συνασπισμού και η «νομιμοποίηση» που του παρέχει η συμμετοχή –στην κυβέρνηση- δυνάμεων που δεν αντιλαμβάνονται τον λόγο ύπαρξης  και την ιστορική αποστολή τους, τους δίνει αυτό το «δικαίωμα».

"«Η συνδικαλιστική δράση είναι ασπίδα για τους εργάτες» είπε ο Ζούμα, ενώ σε άλλο σημείο πρότεινε στα συνδικάτα να επιλέγουν και άλλη μορφή πάλης πέρα από τις απεργίες, λέγοντας ότι εξαιτίας τέτοιων κινητοποιήσεων το τελευταίο εννιάμηνο έχουν προκληθεί απώλειες ίσες με 4,5 δισ. ραντ (περίπου 563 εκατ. δολάρια)."

Το… παράκαναν με τις απεργίες οι μεταλλωρύχοι. Κάτι σαν τους χαλυβουργούς ας πούμε. Τους… λείπει και η φαντασία στις μορφές πάλης... Πόσοι ήταν οι γνωστοί ή φίλοι μας που σε μεταξύ μας συζητήσεις, κατά τη διάρκεια της ηρωικής απεργίας του Ασπροπύργου, δεν μας έλεγαν για τους χαλυβουργούς πως «το παράκαναν πια», «τι νομίζουν πως μπορούν να καταφέρουν», «ποιοι είναι αυτοί που δεν δέχονται μειώσεις στους μισθούς τους» και «οι υπόλοιποι εργάτες τι είναι και δέχονται;». Ξεχάσαμε πόσοι «αριστερούληδες» πολιτικοί τηρούσαν «ίσες» αποστάσεις, χτυπώντας στην ουσία τον αγώνα των χαλυβουργών;

Ο «αριστερός» πρόεδρος όμως κάνει λόγο και για «απώλειες». Αλήθεια, για ποιους; Για τις πολυεθνικές που ξεπλένουν την πλατίνα από το αίμα των εργατών πριν την γιαλίσουν; Ή από... την φορολόγησή τους από το κράτος υπηρέτη τους; Πάντως σίγουρα, ο «αριστερός» πρόεδρος όταν μιλάει για «απώλειες» δεν αναφέρεται στους  εργάτες. Οι απώλειες των «αναλώσιμων» είναι προϋπολογισμένες…

Πόσα μαθήματα μας έδωσε η κατάσταση τον τελευταίο καιρό στη Νότια Αφρική. Πόσα διδάγματα μπορεί να βγάλει κανείς για το ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί του εργάτη «που έρχονται ντυμένοι φίλοι». Πόσους προβληματισμούς και πολύτιμη πείρα παράγει η διακυβέρνηση μιας καπιταλιστικής χώρας από κυβέρνηση με «αριστερό» προσωπείο.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι, σε αντίθεση με τους Νοτιοαφρικανούς συναδέλφούς τους, έχουν ένα πλεονέκτημα. Δεν είναι μόνοι. Έχουν δίπλα τους ένα κομμουνιστικό κόμμα που δεν παραγνωρίζει τον ιστορικό του ρόλο, που αντιστέκεται σθεναρά στις σειρήνες των «αριστερών» κυβερνήσεων της καπιταλιστικής διαχείρισης, χωρίς να λογαριάζει το λεγόμενο «πολιτικό κόστος». Ένα κομμουνιστικό κόμμα που δεν μασάει τα λόγια του, με θέσεις γεμάτες «γωνίες», που δεν τα έχει καλά με όλους.  Ένα κόμμα συμπαραστάτη και οδηγό στον δύσκολο και ελπιδοφόρο δρόμο που οδηγεί στην μόνη λύση που προβάλει σήμερα πιο ρεαλιστική από ποτέ: την ανατροπή του σάπιου παρόντος και το χτίσιμο του ζωογόνου μέλλοντος.

 

[ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2012]

"Γραμμένο με τη θηλειά στο λαιμό"

Γιούλιους Φούτσικ 1903-1943

«Ξημερώματα 1ης Μαΐου (1943). Ξεψυχάω λίγο λίγο. Αργείς πολύ να έρθεις, θάνατε. Και όμως, περίμενα να σε γνωρίσω αργότερα, ύστερα από πολλά χρόνια. Περίμενα να ζήσω περισσότερο σαν ελεύθερος άνθρωπος: να μπορέσω να δουλέψω πολύ, ν’ αγαπήσω πολύ, να τραγουδήσω πολύ και να γυρίσω τον κόσμο. Και όλα αυτά θα τα έκανα σε τούτη ακριβώς την ηλικία: στο κατώφλι της ωριμότητας και ενώ θα είχα ακόμη πολλές δυνάμεις. Δεν τις έχω πια. Εξαντλούνται μέρα με τη μέρα. Αγαπούσα τη ζωή και ρίχτηκα στο πεδίο της μάχης επειδή πίστευα στην ομορφιά της. Άνθρωποι, σας αγάπησα. Ήμουν ευτυχής όταν ανταποκρινόσαστε στην αγάπη μου και υπέφερα όταν δεν με καταλαβαίνατε. Εκείνοι τους οποίους έβλαψα, να με συγχωρήσουν. Εκείνοι που τους έκανα να χαρούν, να με λησμονήσουν. Η θλίψη να μη συνδεθεί ποτέ με τ’ όνομά μου».

Κρατώ στα χέρια μου ένα παλιό  βιβλίο: «ΙΟΥΛΙΟΥ ΦΟΥΤΣΙΚ: ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΘΗΛΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ», σε μετάφραση από τα Γαλλικά της Έφης Πανσέληνου, Αθήνα 1954, από τις εκδόσεις ΠΑΛΜΟΣ. Οι φορτωμένες από το βάρος 58 χρόνων ζωής σελίδες του, λύγισαν. Το εξώφυλλο αποκόπηκε από το υπόλοιπο σώμα και το χαρτί κιτρίνισε πια. Όμως η ψυχή του στέκει εκεί ανάμεσα στις τυπωμένες αράδες, ζωντανή και καθάρια. Είναι η ψυχή του συγγραφέα του.

Ομολογώ πως είχα πλήρη άγνοια για την Τσέχικη λογοτεχνία. Αγνοούσα σχεδόν την ύπαρξή της. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την μικρή έως ελάχιστη ίσως προβολή της στη χώρα μας. Η πρώτη επαφή έγινε πριν από καιρό, με αυτό το βιβλίο, που μου έστειλε μια καλή φίλη –και του ιστολογίου- με την προτροπή να το διαβάσω οπωσδήποτε.

Ο Γιούλιους (Ιούλιος) Φούτσικ -εθνικός ήρωας της Τσεχοσλοβακίας-  γεννήθηκε το 1903 στην Πράγα. Επηρεάστηκε από την Οκτωβριανή Επανάσταση και σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο  Κομμουνιστικό κόμμα. Συγγραφέας, κριτικός και δημοσιογράφος, από το Φλεβάρη του 1941 ήταν μέλος της παράνομης Κεντρικής Επιτροπής και καθοδηγούσε τις παράνομες εκδόσεις του κόμματος. Συνελήφθη από την Γκεστάπο στις 24 Απρίλη 1942 στην Πράγα και στις 8 Σεπτέμβρη του 1943, δολοφονήθηκε στις φυλακές του Βερολίνου. Στο διάστημα της φυλάκισής του και μέχρι να εκτελεστεί, υπέστη φριχτά βασανιστήρια, όμως βρήκε  την ψυχική δύναμη και τον τρόπο να γράψει αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο, που μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε σε περισσότερες από 70 χώρες.

«Στην Ελλάδα ο Φούτσικ δεν μας είναι γνωστός, όπως άλλωστε και στη χώρα του δεν πρόλαβε να γίνει γνωστός όσο ζούσε. Γιατί εκτός από την εφημερίδα «Ρούντε Πράβο» που διηύθυνε, δημοσίευσε πολλά άρθρα πάνω σε λογοτεχνικά και θεατρικά θέματα, κριτικές, ανταποκρίσεις, όμως κύριο λογοτεχνικό έργο δεν πρόφτασε να δημοσιεύσει. Τον πρόφτασε ο θάνατος από τις σφαίρες στο εκτελεστικό απόσπασμα των ναζί καταχτητών.

Όμως μας είναι άγνωστος όσο και ο Άγνωστος Στρατιώτης μας, όσο και οι Άγνωστοι όλων των λαών, δηλαδή σάρκα από τη σάρκα μας. Ανήκει στις χιλιάδες τους νέους απ’ όλες τις χώρες που οικοδομούν με το αίμα και το πνεύμα τους  τη νέα Αναγέννηση της ανθρωπότητας. Και η Ελλάδα δεν έχει τους λιγότερους να παρατάξει στο διεθνές τιμητικό πεδίο. Ωστόσο αν στο πεδίο αυτό πέσανε πολλές χιλιάδες, λίγοι μπόρεσαν να κάνουν τέχνη τον ίδιο το θάνατό τους, και μάλιστα με τέτοια μορφή που να είναι στην ουσία ένας ύμνος για τη ζωή», γράφει στον πρόλογο του βιβλίου η μεταφράστριά του Έφη Πανσέληνου.

Εκδόσεις ΠΑΛΜΟΣ, 1954

Η γυναίκα του Φούτσικ, φυλακισμένη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί, που γλίτωσε μαζί με χιλιάδες άλλους από βέβαιο θάνατο γιατί οι φασίστες δεν πρόλαβαν λόγω της ήττας τους να τους εκτελέσουν, γράφει  στην εισαγωγή του βιβλίου πως γράφτηκαν και διασώθηκαν τα χειρόγραφα:

«Έμαθα ακόμα πως ο Ιούλιος Φούτσικ έγραψε μέσα στη φυλακή του Πάνκρακ. Τα μέσα να γράψει  του τα έδωσε ο φύλακάς του ο Α. Κολίνσκι, κουβαλόντας του στο κελλί του χαρτί και μολύβι. Ο ίδιος έβγαλε κρυφά και τα χειρόγραφα φύλλο φύλλο. Συνάντησα το φύλακα αυτόν και συγκέντρωσα σιγά σιγά  αυτά που έγραψε ο Ιούλιος Φούτσικ στο κελί του στο Πάνκρακ. Τα φύλλα αριθμημένα είχανε κρυφτεί σε διαφορετικά πρόσωπα και σε διαφορετικά μέρη. Τα συγκέντρωσα και τα παρουσιάζω σήμερα στον αναγνώστη. Αυτό είναι το τελευταίο έργο του Ιούλιου Φούτσικ».

Το «Γραμμένο με τη θηλειά στο λαιμό» είναι να συγκλονιστικό βιβλίο. Συγκλονίζει τον αναγνώστη όχι με το φόβο του θανάτου, μα με την αγάπη για τη ζωή. Βλέπεις τον μελλοθάνατο Φούτσικ να πεθαίνει τραγουδώντας τη ζωή γιατί είναι σίγουρος πως χιλιάδες άλλοι θα πάρουν απ’ τα χείλη του το τραγούδι σαν αναμμένη λαμπάδα να το παραδώσουν σε άλλους κι αυτοί σε άλλους, για να γίνει η χαρά των ανθρώπων. Ο συγγραφέας πεθαίνοντας υμνεί τη ζωή και τις πιο υψηλές της έννοιες: την παληκαριά, την τιμιότητα, την ελευθερία και πάνω απ’ όλα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ολόκληρο το βιβλίο είναι μια κραυγή,  πως μπορείς να πεθαίνεις τραγουδώντας, μα και να ζεις έτοιμος κάθε στιγμή να πεθάνεις αν πρόκειται να ζήσεις σαν σκουλήκι.

Αντιγράφω από το βιβλίο, τηρώντας την ορθογραφία της έκδοσης,  δύο  ενδεικτικά αποσπάσματα:

1^ο απόσπασμα:

"Η ανάκριση δεν κράτησε πολύ. Ο αστυνομικός Φρίντρικ «άγγιξε» βαριεστισμένα το κορμί μου και ξαναγύρισα στη φυλακή αναίσθητος.

Κι έρχουνται τώρα πια μέρες που δεν έχω αμφιβολία πως βρίσκομαι στη ζωή. Ο πόνος, γκαρδιακό αδέρφι της ζωής, μου το θυμίζει πολύ καθαρά. Ακόμα και στη φυλακή του Πέτσεκ μάθανε πως κατά κάποιο λάθος απόμεινα ζωντανός και φτάσανε τα πρώτα χαιρετίσματα: από τους χοντρούς τοίχους όπου αντηχούνε τα μηνύματα κι από κι από τα μάτια των κρατουμένων που έχουνε υπηρεσία στους διαδρόμους για το μοίρασμα της σούπας.

Μονάχα η γυναίκα μου δεν έμαθε τίποτε για μένα. Είτανε μονάχη μέσα σ’ ένα κελλί στο κάτω κάτω πάτωμα, τρία ή τέσερα κελλιά πέρα από το δικό μου, και ζούσε ανάμεσα στην αγωνία και την απελπισία, έως τη στιγμή που ψιθύρισε πως όλα τελιώσανε για μένα και πως όπως λέγανε, δεν άντεξα τα βασανιστήρια στην «ανάκριση». Ύστερα τριγυρνούσε μέσα στην αυλή κι ο κόσμος στριφογύριζε γύρω της και δεν πήρε είδηση πως ο φύλακας την παρηγορούσε με γροθιές στα μούτρα για να την αναγκάσει να μπει στη γραμμή της, πράμα που στη φυλακή αντιπροσωπεύει την κανονική ζωή.

Τι να είδανε άραγε τα καλωσυνάτα μεγάλα μάτια της όταν κυττούσανε χωρίς να κλαίνε τους άσπρους τοίχους του κελιού; Και την άλλη μέρα ένα άλλο όραμα – πως δεν είτανε αλήθεια, πως δεν πέθανα από το ξύλο, αλλά μη μπορώντας ν’ αντέξω τους πόνους κρεμάστηκα στο κελλί μου. Κι όλον αυτό τον καιρό εγώ «μούδιαζα» στο φτωχό αχυρένιο στρώμα μου και κάθε βράδι και κάθε πρωί, προσπαθούσα να γυρίσω στο πλάϊ για να μπορέσω να τραγουδήσω στην Γκούστα μου τ’ αγαπημένα της τραγούδια.

Πώς μπόρεσε να μην ακούσει την ώρα που εγώ έβανα όλη μου τη φλόγα; Σήμερα το ξαίρει πια, ακούει, παρόλο που βρίσκεται πολύ μακριά από άλλοτε. Σήμερα κι οι φύλακες ξαίρουνε και συνειθίσανε ν’ ακούνε το κελλί 267 να τραγουδάει. Και δεν φωνάζουνε πια πίσω απ’ την πόρτα. Να σωπάσω.

Το κελλί 267 τραγουδάει. Σ’ όλη μου τη ζωή τραγουδούσα, δεν ξαίρω γιατί τώρα θάπρεπε να πάψω, τώρα στο τέλος, τη στιγμή που ζω όσο γίνεται πιο εντατικά.

Κι ο Πέτσεκ, ο πατέρας; Ω, αυτός είναι μια εξαιρετική περίπτωση! Του αρέσει να τραγουδάει με πάθος. Δεν έχει μήτε αυτί, μήτε μνήμη μουσική, ούτε φωνή, όμως του αρέσει το τραγούδι που λέει για μιαν αγάπη πιστή και νιώθει τέτοιαν ευχαρίστηση που σχεδόν δεν προσέχω αν γλιστράει τέτοιαν ευχαρίστηση που σχεδόν δεν προσέχω αν γλυστράει από τη μια τοναλιτέ στην άλλη κι επιμένει να τραγουδάει ντο εκεί που το αυτί ζητάει αποκλειστικά λα.

Και έτσι τραγουδάμε όταν μας διαποτίζει η θλίψη, τραγουδάμε όταν η μέρα είναι χαρούμενη, με το τραγούδι μας ξεπροβοδίζουμε το σύντροφο που φεύγει και που δεν θα τον ξαναϊδούμε πια ποτές, με το τραγούδι δεχόμαστε τα ευχάριστα νέα που έρχονται από τ’ ανατολικό μέτωπο και τραγουδάμε από χαρά όπως τραγουδάνε ανέκαθεν οι άνθρωποι κι όπως θα τραγουδάνε όσο θα υπάρχουνε.

Χωρίς τραγούδια δεν υπάρχει ζωή όπως δεν υπάρχει ζωή χωρίς τον ήλιο. Κι εμείς εδώ έχουμε δύο φορές περισσότερο ανάγκη από τραγούδι γιατί ποτές δεν μας βρίσκει ο ήλιος. Το κελλί 267 είναι βορεινό. Μοναχά τους καλοκαιρινούς μήνες για λίγα λεφτά στο ηλιοβασίλεμα, ο ήλιος ζωγραφίζει τα σιδερένια κάγκελα στον ανατολικό τοίχο – και τη στιγμή εκείνη ο πατέρας όρθιος ακουμπισμένος στο κρεβάτι του παρακολουθεί τη φευγαλέα τούτη επίσκεψη του ήλιου… Κι έχει το πιο θλιμμένο βλέμμα που μπορείς να βρεις εδώ μέσα.

Ο ήλιος, με πόσην απλοχεριά αστράφτει!

Με άλλο τίτλο. Ίσως η πρώτη έκδοση στα Ελληνικά

Αυτός ο καταστρόγγυλος μάγος, τι θαύματα που κάνει μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, και τι λίγοι άνθρωποι που ζούνε μέσα στον ήλιο. Όμως θα λάμψει, κι οι άνθρωποι θα ζήσουνε μεσ’ τις αχτίδες του. Είναι ωραίο να το ξέρεις αυτό. Θέλεις ωστόσο να μάθεις και κάτι άλλο πολύ λιγότερο σημαντικό: Θα λάμψει άραγε και για μας;

Το κελλί μας είναι βορεινό, μονάχα μερικές φορές το καλοκαίρι, όταν η μέρα είναι αληθινά ώμορφη, βλέπουμε τον ήλιο να δύει. Ω, πατέρα, πόσο θάθελα ωστόσο έστω και μια φορά ακόμα να τον έβλεπα και ν’ ανατείλει!"

2^ο απόσπασμα:

"Η ανάσταση είναι μιάν υπόθεση κάπως ξεχωριστή, ξεχωριστή σε σημείο που είναι αδύνατο να την περιγράψεις. Ο κόσμος είναι όλο θέλγητρα μιαν ώμορφη μέρα όταν έχεις κοιμηθεί καλά. Όμως τότε, στην ανάσταση, είναι σαν νάναι η ζωή ακόμα πιο ωραία και σαν νάχεις κοιμηθεί όσο ποτέ άλλοτε καλά. Σου φαίνεται πως ξαίρεις θαυμάσια τη σκηνή της ζωής, όμως είναι σαν εκείνος που διευθύνει το φωτισμό ν’ άναβε μονομιάς όλους μαζί τους προβολείς με τους δυνατούς φακούς και να σου πρόβαλλε ξαφνικά μπροστά σου ολοφώτιστη ολόκληρη τη σκηνή. Σου φαίνεται πως βλέπεις καλά, όμως τότε είναι σαν πρόσθεσες στα μάτια σου κιάλια προσαρμοσμένα σ’ ένα μικροσκόπιο. Μιαν ανάσταση είναι ολότελα υπόθεση άνοιξης, σαν την άνοιξη που σου αποκαλύπτει αναπάντεχες χαρές, ακόμα και στο πιο γνωστό σου τοπίο.

Και τούτο ακόμα κι όταν ξαίρεις πως δεν είναι παρά για μια στιγμή μονάχα. Κι όταν ακόμα το περιβάλλον σου είναι πλούσιο κι ευχάριστο όσο μπορεί να είναι το κελλί της φυλακής του Πάνκρακ.

Ωστόσο μια μέρα, στο τέλος, θα σε βγάλουν έξω στον κόσμο. Μια μέρα θα σε κουβαλήσουνε ξανά γι ανάκριση, και μάλιστα χωρίς φορείο, και παρ’ όλο που μπορεί αυτό να σου φαίνεται των αδυνάτων αδύνατο, θα περπατήσεις.

Στο διάδρομο έχει κάγκελα, στη σκάλα έχει κάγκελα και σέρνεσαι πιο πολύ στα τέσσερα παρά στα δυο σου πόδια, κάτω βρίσκεις τους συγκρατούμενούς σου που σε αναλαβαίνουνε και σε μεταφέρουνε στο αμάξι της φυλακής. Κι ύστερα βρίσκεσαι καθισμένος εκεί, δέκα, δώδεκα πρόσωπα μέσα σ’ ένα σκοτεινό κελλί με ρόδες. Καινούργιες φυσιογνωμίες, σου χαμογελάνε, τους χαμογελάς, κάποιος κάτι σου ψιθυρίζει και δεν ξαίρεις ποιος είναι, σφίγγεις το χέρι κάποιου και δεν ξαίρεις ποιανού – και τέλος το αμάξι μπαίνει μ’ ένα τράνταγμα στη μεγάλη πύλη του Μεγάρου Πέτσεκ. Οι σύντροφοι σε κατεβάζουνε. Μπαίνετε σε μιαν ευρύχωρη σάλλα με γυμνούς τοίχους, πέντε πάγκοι κολλητοί στη σειρά, κι απάνω τους καθισμένοι άνθρωποι σε στάση προσοχής, τα χέρια πάνω στα γόνατα, τα μάτια στηλωμένα, πάνω στο γυμνό τοίχο μπροστά σου…και τούτο είναι, παιδί μου, ένα κομμάτι απ’ τον καινούργιο κόσμο σου, που το βαφτίσανε: «το σινεμά…»."

(Αφιερώνεται στη Σοφία)

 

[ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2012]

Οι κουκούλες βγήκαν. Μια απάντηση και ΤΕΛΟΣ

Claude Monet: "Venice Twilight"

Κάποιοι τις τελευταίες μέρες ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Ένα πρόσωπο άρρωστο, σκοτεινό, αποκρουστικό, γεμάτο μίσος και στέρηση, που προκαλεί θλίψη και οίκτο σε αυτούς που το «αντικρίζουν». Τα γνωστά «ανώνυμα» κι ανάμεσά τους, μαέστρος που διευθύνει αυτήν την παρακμιακή ορχήστρα, ένας… «επώνυμος».

Ας γυρίσω λίγο το χρόνο πίσω. Όταν ο «Οικοδόμος» έκανε την εμφάνισή του στην blogόσφαιρα και σχεδίαζα τις πρώτες αναρτήσεις, άπειρος αλλά γεμάτος με όρεξη και ενθουσιασμό για τη συνέχεια, δεν μπορούσα να φανταστώ πολλά πράγματα. Το blog δεν ξεκίνησε με αυτήν την μορφή, αυτήν την θεματολογία, δεν ξεκίνησε σαν ένα πολιτικό blog. Ήταν από την πρώτη στιγμή, παραμένει μέχρι σήμερα και θα παραμένει μέχρι να γίνει κάποια στιγμή το «κλικ» και να κατεβούν οι διακόπτες, ένα blog έκφρασης της προσωπικότητας του διαχειριστή του, της πείρας στο αντικείμενο της δουλειάς του των αγαπημένων του ασχολιών και της ταπεινής γνώμης του.

Με τον καιρό κλήθηκα από τις εξελίξεις να πάρω θέση σε όσα συνέβαιναν γύρω μας. Δεν δίστασα ούτε στιγμή. Δεν σκέφτηκα πως μπορεί να χάσω κάποιους αναγνώστες-φίλους που θα προτιμούσαν να με βλέπουν να ασχολούμαι μόνο με τούβλα και τσιμέντα, ή άντε και με πέτρινα γιοφύρια. Έκανα αυτό  ακριβώς που μου επέτασσε η συνείδησή μου. Πήρα θέση στα πολιτικά πράγματα. Και δεν κρύφτηκα ποτέ. Έκανα γνωστό σε όσους περνούν από εδώ πως ανήκω στο χώρο του ΚΚΕ με την ευρεία έννοια. Πως δεν ήμουν ποτέ (από δική μου επιλογή) μέλος του, αλλά πως ήμουν -και είμαι φυσικά- δίπλα του, από την ημέρα που κατάλαβα τι θα πει κοινωνική ανισότητα, απ’ όταν δηλαδή κατάλαβα την ζωή και τον κόσμο γύρω μου. Αυτό με αφορμή πολλές αναρτήσεις και διαλόγους που ακολούθησαν μετά μέσα από τα σχόλια, χρειάστηκε να το «φωνάξω» πολλές φορές.

Να ξεκαθαρίσω πως το blog μπορεί να υποστηρίζει τον αγώνα για την  απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα καπιταλιστικά δεσμά, και να οραματίζεται, να παλεύει με τις όποιες δυνάμεις του για το χτίσιμο της κομμουνιστικής κοινωνίας, δεν εκπροσωπεί όμως το ΚΚΕ, δεν εκφράζει τις επίσημες θέσεις του (υπάρχουν οι ιστοσελίδες του κόμματος και του Ριζοσπάστη για αυτό) αλλά τις υποστηρίζει και συμβάλει όσο μπορεί στη διάδοσή τους. Αυτό δεν σημαίνει για μένα απλά αναδημοσίευση των επίσημων κειμένων του κόμματος από το blog. Σημαίνει διάβασμα (με όσες δυνατότητες διαθέτω), προβληματισμό, κριτική σκέψη και πάνω απ’ όλα ελεύθερη έκφραση της δικής μου άποψης. Αυτό κάποιοι ίσως δεν μπορούν να το αντιληφτούν, κάποιοι δεν θέλουν και κάποιοι το «παρεξηγούν» -για να το πω κομψά- και το παρερμηνεύουν κατά πως θέλουν και τους βολεύει. Και κάποιοι το θεωρούν «αδυναμία» και επιτίθενται με τρόπους τόσο "πρωτότυπους" που τις τελευταίες μέρες με ξάφνιασαν.

Να κάνω μια παρένθεση εδώ και να πω πως έχω γράψει μερικές φορές πως δεν νιώθω άξιος να λέγομαι κομμουνιστής. Αυτό το έγραψα όχι από τυπική μετριοφροσύνη αλλά επειδή το πιστεύω βαθιά. Οι  λέξεις κομμουνιστής-κομμουνιστικό  έχουν κακοποιηθεί από πολλούς, έχουν υποφέρει από περισσότερους, έγιναν διαχρονικά ο μανδύας πολλών δεινών που έβλαψαν και βλάπτουν την εργατική τάξη και την κομμουνιστική υπόθεση, που συκοφάντησαν τις πανέμορφες ιδέες της κοσμοθεωρίας μας, τα πιο ευγενικά, πανανθρώπινα ιδανικά που  γέννησε η ανθρώπινη σκέψη από την εμφάνιση της στη γη. Χρησιμοποιήθηκαν από εχθρούς και «συντρόφους» για να συκοφαντήσουν, να υποσκάψουν τα θεμέλια του κόμματος της εργατικής τάξης. Έγιναν κάποτε η μόδα που ακολούθησαν οι «πολλοί» και αποτελούν συχνά το εφαλτήριο που εκτοξεύει διάφορους σαλτιμπάγκους της πολιτικής στα "μεγάλα" πόστα και στα ψηλά αξιώματα του αστικού κράτους.

Η ιδιότητα «κομμουνιστής» είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια «άνθρωπος». Δεν μπορείς να γίνεις κομμουνιστής, όσο κι αν το θέλεις, όσο κι αν το πιστεύεις, αν δεν γίνεις πρώτα άνθρωπος.  Γιατί ο κομμουνιστής αφιερώνει τη ζωή του για την ανάδειξη, μέσα από την μετεξέλιξη της κοσμοθεωρίας του σε πράξη, του μεγαλείου της ανθρώπινης ψυχής, των ευγενέστερων ενστίκτων του ανθρώπου. Αγωνίζεται για  το ξερίζωμα των πιο ταπεινών καταλοίπων που δημιουργεί η διαπαιδαγώγησή του στο καπιταλιστικό περιβάλλον. Αναγνωρίζει τις αδυναμίες του, τις απιθώνει απέναντί του και τις πολεμάει. Παλεύει με τον «κακό» εαυτό του κάθε μέρα και ικανοποιείται μόνο όταν καταφέρει να τον νικήσει ολοκληρωτικά, δηλαδή ποτέ.

Ο κομμουνιστής είναι για μένα μια έννοια ιερή, ταυτόσημη της θυσίας. Μια ιδιότητα που βαραίνει τις πλάτες αυτού που την κουβαλά με περισσή ευθύνη, με ατέλειωτες απαιτήσεις σε θυσίες προσωπικές, επαγγελματικές, οικογενειακές. Με τη θυσία της ίδιας του της ζωής, όταν χρειαστεί, για να θυμηθούμε ξανά τους συντρόφους μας των πέτρινων χρόνων. Κομμουνιστής είναι ο πρωτοκαπετάνιος μας, ο Άρης, είναι ο Δήμος ο Λιγδόπουλος, είναι η Ηλέκτρα μας, είναι ο «μπάρμπας» ο Πλουμπίδης, είναι η Βαγγελίτσα η Κουσιάντζα, είναι οι χιλιάδες νεκροί-ζωντανοί ήρωες του λαού μας, γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί, που θυσιάστηκαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να βγάζουμε πάνω σ’ ένα πληκτρολόγιο τα ‘σώψυχά μας. Είναι μια ιδιότητα πολύ «βαριά» για να την οικειοποιείται ο καθένας και να την περιφέρει από δω κι από κει.

Επανέρχομαι στα προηγούμενα. Δεν ασκείται δημοσιογραφία σ’ αυτό το blog.  Γράφονται κατά καιρούς κάποια άρθρα με αφορμή όσα ζούμε όλοι, στα οποία καταθέτω τις απόψεις μου και στη συνέχεια γίνεται ένας κατά κάποιο τρόπο διάλογος με τους αναγνώστες. Όποτε είδα από τη μεριά του κόμματος ελλείψεις και λάθη (πάντα κατά την άποψή μου) στην τακτική του, θεώρησα υποχρέωσή μου να τα τονίσω, να τα κρίνω και –μερικές φορές- να προτείνω και κάτι, έχοντας σαν στόχο να βοηθήσω το κόμμα και προτεραιότητα πάντα αυτό που (κατά τη γνώμη μου το τονίζω) υπηρετεί τα συμφέροντα της τάξης μου. Όπου θεώρησα πως το κόμμα μου «φαλτσάρει» έβαλα τις φωνές. Δεν ισχυρίστηκα ποτέ πως είμαι ο «κάποιος» ή ότι είμαι αλάνθαστος στην κρίση μου. Δεν απαίτησα ποτέ οι άλλοι να  συμφωνήσουν μαζί μου. Διεκδίκησα όμως και διεκδικώ να μην διαστρεβλώνονται και να μην συκοφαντούνται οι απόψεις μου από κανέναν. Αυτό το απαιτώ και το δικαιούμαι όσο το δικαιούται ο καθένας που εκφράζει τη γνώμη του  ελεύθερα. Πολλές φορές –μέσα από τα σχόλια σ’ αυτό το blog- έγιναν μεγάλοι και έντονοι διάλογοι με άλλους bloggers ή σχολιαστές, συχνά  διαφωνήσαμε, ανταλλάσσοντας όμως πολιτικά επιχειρήματα. Όχι βρισιές και  υποννοούμενα, ούτε χυδαιότητες και προσβολές.

Δεν έλειψαν  κάποιες φορές και οι "επιθέσεις" από "τ’ αριστερά" στον γράφοντα  (ειδικότερα) ή σε άλλους σχολιαστές, από κάποιους συντρόφους που έχοντας την δική τους οπτική (απόλυτο δικαίωμά τους) για τα πράγματα, θεώρησαν πως τα γραφόμενά μου ή τα σχόλια των άλλων σχολιαστών «δεν βοηθούν» το κόμμα. Από μέρους μου έδινα πάντα απαντήσεις με τρόπο τέτοιο που να καταλάβουν οι σύντροφοι πως (κατά τη γνώμη μου) δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο, αλλά το αντίθετο. Για να μην επεκταθώ, πρόκειται για τα γνωστά προβλήματα που ταλανίζουν τον χώρο του διαδικτύου: ο ρόλος των blogs και το ποια και πόση κριτική μπορεί (και αν πρέπει) να γίνεται στο κόμμα δημόσια. Το κλείνω εδώ, οι απόψεις μου έχουν εκφραστεί πολλές φορές από εδώ και βρίσκονται στo αρχείo του blog, αλλά και σαν σχόλια σε άλλα ιστολόγια.

Τα σχόλια του blog ήταν πάντα ανοιχτά (χωρίς προέγκριση) για περίπου ένα χρόνο από την  λειτουργία του. Μέχρι που άρχισαν οι πρώτες επιθέσεις από διάφορα φασιστικά στοιχεία (ήταν η περίοδος που θέριευε κοινοβουλευτικά η ΧΑ) με χυδαίες βρισιές, προειδοποιήσεις και απειλές. Ο λόγος που εφάρμοσα την προέγκριση ήταν πως δεν «χρωστούσε» τίποτα ο αναγνώστης του blog να μπαίνει σε μια ανάρτηση και να πέφτει πάνω σε εμετικά σχόλια. Και επί πλέον είναι και ζήτημα αισθητικής. Όμως οι «ανώνυμες» επιθέσεις δεν σταμάτησαν. Συνεχίστηκαν, από «τ’ αριστερά» στη συνέχεια (από όλο το εύρος της), έγιναν πιο έντονες, πιο προσβλητικές, πιο χυδαίες, πιο απειλητικές και έφτασαν στο αποκορύφωμά τους χτες, με κορωνίδα τους την κατά μέτωπο επίθεση που δέχτηκα από «επώνυμο» blog, που αυτοαποκαλείται «κόκκινο» και ισχυρίζεται πως «υπηρετεί την κομμουνιστική ιδεολογία» και εκφράζει το ΚΚΕ…

Ξεκαθαρίζω (αφού πρέπει δυστυχώς να επεξηγώ συνεχώς τα αυτονόητα) πως δεν θεωρώ επίθεση ένα σχόλιο που διαφωνεί με την άποψή μου, ακόμα κι αν με ειρωνεύεται, με λοιδωρεί, με κατηγορεί για οτιδήποτε. Θεωρώ πως μου επιτίθεται αυτός που με συκοφαντεί συστηματικά, αυτός που  διαστρεβλώνει τα γραφόμενά μου διαρκώς και παρά τις «εξηγήσεις» μου, αυτός  που χρησιμοποιεί άθλια υπονοούμενα και ορολογία υποκόσμου, αυτός που με απειλεί προσωπικά (και αλλιώς) σαν παρακρατικός, αυτός που κινείται στο σκοτάδι και στο βούρκο και δεν μπορεί, δεν έχει τις δυνατότητες να αντιπαρατεθεί μαζί μου με πολιτικά επιχειρήματα.

Η αφορμή για το αποκορύφωμα των επιθέσεων αυτών δόθηκε με την ανάρτηση δυο άρθρων μου (των δύο ακριβώς προηγούμενων από αυτό που διαβάζετε αυτήν την στιγμή) όπου σχολίασα το θέμα της σφαγής των απεργών μεταλλωρύχων στη Νότια Αφρική, από την αστυνομία που -αυτονόητα- ελέγχει η κυβέρνηση της χώρας. Το «πρόβλημα» όμως των διάφορων συγκεκριμένων «ανώνυμων» (σε καμιά περίπτωση δεν τσουβαλιάζω όλους τους ανώνυμους σχολιαστές! το ξαναλέω) δεν ήταν αυτό. Ήταν που στην κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής συμμετέχει το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας (μέχρι που κάποιος «ανώνυμος» το… αμφισβήτησε και αυτό!).

Αυτό το γεγονός θεώρησα υποχρέωσή μου όχι να το αποσιωπήσω, αλλά αντίθετα, να το τονίσω, να το φωνάξω, να το καταγγείλω. Αυτό με ορμήνευε η συνείδησή μου. Το τονίζω λοιπόν από τον τίτλο κιόλας της ανάρτησης. Στη συνέχεια αναρωτιέμαι για ποιο λόγο ο Ριζοσπάστης δεν σχολιάζει τις κατάπτυστες και προκλητικές δηλώσεις του προέδρου της χώρας για τη σφαγή, ενώ στο ίδιο άρθρο του σχολιάζει ειρωνικά ανάλογες δηλώσεις της εργοδοσίας των ορυχείων. Κατά τη γνώμη μου αυτό έπρεπε να γίνει μέσα στο ίδιο άρθρο. Χωρίς χρονοτριβές. Κάνω μια αναφορά στην συμμετοχή του ΚΚΝΑ σε συνάντηση αδελφών κομμάτων στην οποία  συμμετείχε και το ΚΚΕ, και την υπογραφή από μέρους του κειμένου που καταδικάζει τον ιμπεριαλισμό και κλείνω με την θέση του κόμματος (που με εκφράζει απόλυτα) για τον ρόλο των δήθεν αριστερών κυβερνήσεων και τη στάση που πρέπει να κρατά ένα κομμουνιστικό κόμμα απέναντί τους. Όλα αυτά μπορείτε να τα διαβάσετε, αν θέλετε ΕΔΩ.

Τι ήταν να το γράψω αυτό;  Κάποιοι σχολιαστές (ελάχιστοι είναι η αλήθεια) με στόλισαν με διάφορα «κοσμητικά επίθετα» και «σκοπιμότητες» που κατά τη γνώμη τους υπηρετώ. Τα περισσότερα (σχεδόν όλα) σχόλια είναι εκεί αναρτημένα. Στα περισσότερα από αυτά απάντησα. Κάποια  δεν δημοσιεύτηκαν φυσικά γιατί η χυδαιότητά τους ξεπερνούσε κάποια  "όρια" και οι απειλές τους ξεπερνούσαν κάθε όριο. Και έτσι κάποιοι σήμερα με κατηγορούν για λογοκρισία… Δεν πειράζει.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως μπορεί κάποιος φερόμενος υποστηρικτής του κόμματος, κάποιος που δηλώνει κομμουνιστής (!) να κατηγορήσει το συγκεκριμένο κείμενο σαν «προβοκατόρικο», «αντικομμουνιστικό», «πρακτόρικο» και άλλα γραφικά.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί κάποιοι ταυτίζουν το ΚΚΕ με ό,τι άλλο αυτοχαρακτηρίζεται ως «κομμουνιστικό». Γιατί πρέπει το ΚΚΕ καλά και ντε να νιώθει «συνένοχο», επειδή ένα κόμμα που συνυπέγραψαν την ίδια διακήρυξη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, συμμετέχει σε μια κυβέρνηση που έβαψε τα χέρια της στο αίμα αθώων εργατών και για πιο λόγο κάποιοι φίλοι και υποστηρικτές του ΚΚΕ (όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν) να «ζορίζονται» γι’ αυτό.

Γιατί η αναφορά μου (σε πραγματικό γεγονός και όχι υπόθεση)  στο Ριζοσπάστη είναι καλά και ντε «χυδαία επίθεση». Και γιατί στο τέλος όλη η ανάρτηση (σύμφωνα με τους συγκεκριμένους «ανώνυμους») «στρέφεται ενάντια στο κόμμα», όταν στέκεται δίπλα στους νεκρούς εργάτες και απέναντι στην δήθεν αριστερή, αιμοσταγή κυβέρνηση που την καταδικάζει, και την προβάλλει σαν «παράδειγμα» προς αποφυγή. Την συμμετοχή δηλαδή των κομμουνιστών σε τέτοιου είδους κυβερνήσεις. Και στο τέλος υπερτονίζει την απόλυτα σωστή θέση του ΚΚΕ, για το πώς στέκεται ένα ΚΚ απέναντι στις κυβερνήσεις αυτές.

Συνέχισα με την επόμενη ανάρτησή μου στην οποία προσπάθησα να «ενισχύσω» την πρώτη και όσα περιγράφω μέχρι τώρα και να καταγγείλω κάποιους συγκεκριμένους (πάντα «ανώνυμους»…) σχολιαστές που φάνηκε ξεκάθαρα πως δεν τους καίγεται καρφί για το ΚΚΕ και τις θέσεις του αλλά οι σκοποί τους είναι άλλοι, ακριβώς αντίθετοι από όσα διαλαλούν. Όποιος έχει τη διάθεση και την υπομονή να διαβάσει τα σχόλια και των δυο αναρτήσεων θα μπορέσει να διακρίνει ποιους εννοώ. Και έρχεται τα μεσάνυχτα (οι βρυκόλακες χτυπούν πάντα μεσάνυχτα απ’ ότι θυμάμαι από παλιές ταινίες) το «επώνυμο» σχόλιο, διαχειριστή του γνωστού ιστολογίου, όπως έγραψα και πιο πάνω.

Ενός blog που έχει εμπλακεί και στο παρελθόν σε βρώμικες επιθέσεις (δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ –στα σχόλια, δυστυχώς είναι πολλά), σε άλλα, γνωστά  ιστολόγια  και στα πρόσωπα που έγραφαν σε αυτά και για το οποίο έχουν γραφτεί κατά καιρούς, από πολλούς συντρόφους διάφορα για τη σκοτεινή δράση του. Που δεν είχαν πέσει όμως στην αντίληψή μου από νωρίτερα σε όλη τους την έκταση και δεν είχα δώσει την πρέπουσα  σημασία. Ένα blog όμως που έχει αναδημοσιεύσει μέχρι τώρα αρκετά άρθρα μου και σε μια δύσκολη στιγμή για την ύπαρξή του, του συμπαραστάθηκα όσο περισσότερο μπορούσα. Φαίνεται πως τότε που με είχε ανάγκη ήμουν «καλός σύντροφος» ενώ τώρα… διαβάστε τι μου καταλογίζει:

 «ΜΗ ΚΑΡΤΕΡΑΤΕ ΝΑ ΛΥΓΙΣΟΥΜΕ

Να γιατι ΤΟ Κ.Κ.Ε ειναι ηρωικο !!!

Να γιατί θα σπάσουν τα μούτρα τους για άλλη μιά φορά οι σύγχρονοι Μανιαδάκηδες

που εμφανίζονται σαν "φίλοι" του ΚΚΕ το τελευταίο διάστημα...

Η απάντηση είναι εδώ :

Το ΚΚΕ παλευει για τα πανανθρωπινα ιδανικα,

Για οτι πιο σκληρο ! ! !

Για οτι πιο δυσκολο ! ! !

Για οτι πιο ομορφο . . .

Το ΚΚΕ σαρώνει στην πορεία του όλα τα χαφιεδάκια του συστήματος.

Πολλά απ' αυτά σήμερα εμφανίζονται με την προβιά του "φιλοΚΚΕ"...

Και αυτά τα ηλίθια νιμίζουν ότι θα μας ξεγελάσουν...

Είναι βαθιά νυχτομένοι , πολύ βαθιά...

Τους γνωρίζουμε... αλλά άστους να αυτοαποκαλυφτούν, που θα πάει , η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και όλοι γνωριζόμαστε, εξ' άλλου στην μπλογκόσφαιρα είμαστε μαζεμένοι λίγοι και βλαμμένοι, οπότε εύκολα με εύκολες  κατατάσεις, "οικοδόμους", "κτίστες", "γκέισες", "μαύρες χήρες", "τον μεξικάνο Αντώνη" , "τον ΜΑΧΑΙΡΗοβγάλτη", και πολλές άλλες γραφικές φυσιογνωμίες...

Εντοπίζεις και τα λαμόγια..

Αυτοί όμως νομίζουν ότι ακόμα μας κοροιδεύουν και συνεχίζουν τον χαβά τους...

Συνεχίζουν να προκαλούν...

 Αυτός ο μαχαιροβγάλτης "Αντώνης" που δηλώνει και καθηγητής πανεπιστημίου!!! ( αν είναι δυνατό) , Θαπείς πόσα μα πόσα λαμόγια είναι "καθηγητές" Πανεπιστημίου, έτσι είναι και ο λεγάμενος,   αλλά αυτός ρε παιδιά γλείφει το ΚΚΕ τόσο που ξεπερνάει και τον Σαμαρά απέναντι στο γλύψιμο στον αφέντη Μάνεση...

Κάποιος αφελής διερωτάται και τι να πάρει το "Αντώνη" (έχει και ψευδόνυμο το γύφτο :"Lenin reloaded" ...)...

Λοιπόν μούγκα στην στρούγκα απο καθηγητάδες και μαστόρια...

Ο καθηγηταράς προτείνει στον τουβλά  ¨σβήσε τα ανώνυμα σχόλια..."

 Αμέσως ο τουβλάς υπακούει, βέβαια ο τουβλάς ή αλλοιώς "οικοδόμος" απο καιρού είχε προσχωρήσει και αφίετο στις ορέξεις,... τις ανώμαλες σεξοδιεφθαρμένες ορέξεις του καθηγητή "Αντώνης"...

Ο "professore Antonio" , professore del culo,   ψάχνει για τεκνά του διαδικτύου, οπότε βρήκε ευκαιρο και διαθέσημο κάποιο νέο "οικοδόμο"

Ο νέος ενέδωσε και ο πουράκλας "Antonio" βρήκε το ταίρι του...

(Μου θυμίζει Τον  Antonio di Firenze  που εν έτη 1979 ήρθε σε γάμο συμφωνία με την πρώτη τρασβεστι παγκόσμια )... Ο Αντώνης της Φλωρεντιας ήταν Ελληνας .. αλλά οι εποχές άλλαξαν και το ΚΚΕ δεν καταλαβαίνει απο αντώνηδες φλώρους και απο αντώνηδες ζιγκολό...

Οπότε όλα τα λαμόγια δια μέσω των τουβλάδων και λοιπών οικοδόμων θέλουν να σοδομήσουν το ΚΚΕ...

Οι Αντωνηδες πάντα ήθελαν πρωταγωνιστικό ρόλλο αλλά στο τέλος πήραν τον πούλο...

 Αυτος βέβαια αξίζει και στα λεγόμενα παλληκάρια της "οικοδομής" ...

ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ...

Αναρτήθηκε απο bandiera rossa»

http://tasosnastos.blogspot.gr/2012/08/blog-post_20.html#more

Καλούμαι τώρα λοιπόν να «απαντήσω» σε αυτόν τον λίβελο, που συνέγραψε ένας συνάνθρωπός μας που είναι φανερό πόσο του έλειψαν, στην παιδική του ηλικία, βασικά στοιχεία που βοηθούν στην ολοκλήρωση ενός φυσιολογικού ανθρώπου. Ένας συνάνθρωπός μας στερημένος  συγκεκριμένων λειτουργιών του ανθρώπινου σώματος (άλλωστε σε αυτόν τον… «τομέα» επικεντρώνει την «κριτική» του στις αναρτήσεις μου), που φαντασιώνεται σε κοινή θέα εικόνες, που τον βοηθούν στο να αυτοϊκανοποιηθεί, χωρίς προφανώς να τον ενδιαφέρει το γεγονός πως κάποιοι τον βλέπουν. Ένας άνθρωπος που προφανώς στερείται, εκτός των άλλων,  εγκεφάλου και της στοιχειώδους δυνατότητας να μπορεί να αντιπαρατεθεί σε διάλογο με πολιτικά επιχειρήματα.

Έχει κάθε δικαίωμα να λέει και να γράφει ό,τι θέλει για μένα, ειδικά τώρα που έβγαλε την κουκούλα (δυο τουλάχιστον από τα «ανώνυμα» σχόλια που δέχτηκα και βρίσκονται αναρτημένα, είναι ίδια με το σχόλιο και το εμετικό  κείμενο στα οποία  αναγκάστηκε στο τέλος να βάλει την υπογραφή του). Τα γραπτά άλλωστε μένουν (αν δεν τα σβήσει στη συνέχεια) για να αποδεικνύουν, σε μεγάλο βαθμό, ποιοι είμαστε και τι κρύβουμε μέσα μας. Και όσοι μας διαβάζουν, μας κρίνουν και μπορούν να καταλάβουν, όταν μας «γνωρίσουν», ποιοι είμαστε και που στ' αλήθεια πάμε.

Δεν μας χαρακτηρίζουν οι ταμπελίτσες με τα τρία γράμματα που καρφιτσώνουμε στο πέτο, δεν μας χαρακτηρίζουν τα σφυροδρέπανα που κρεμάμε στο blog μας, δεν μας χαρακτηρίζουν τα τσιτάτα που αναπαράγουμε (ο «σύντροφος» δεν είναι ικανός ούτε να συντάξει στοιχειωδώς ένα δικό του άρθρο με δομή, επιχειρήματα και όχι κραυγές. Το επιβεβαιώνει με το -τύπου "εγέρθητωωω- πόνημά του  που φιλοξενώ). Τέλος δεν μας χαρακτηρίζουν τα επαναστατικά εμβατήρια όσο κι αν τα βάλουμε να  παίζουν στη διαπασών. Οι απαιτήσεις που μας φορτώνει η εποχή μας, ξεπερνούν  τα «εφόδια» που κάποτε ίσως να μπορούσαν να "πείσουν" κάποιους.

Μας χαρακτηρίζει η σκέψη, οι πράξεις, η διαδρομή   και πάνω απ’ όλα η συνείδησή μας (ή απλά, η έλλειψή της).

ΥΓ 1. Προτείνω στον «σύντροφο» να στεγάσει στο δικό του blog τα ένα-δυο  «ανώνυμα» (εκτός κι αν συνεχίζει να είναι ο ίδιος) που συνεχίζουν να με βρίζουν και να με απειλούν, ώστε όλοι μαζί να χτυπήσουν πιο…  αποτελεσματικά τον «εχθρό» του κόμματος, δηλαδή εμένα. Τους ενημερώνω πως δεν θα τους επιτρέψω να νιώσουν άλλη ηδονή βλέποντας τα «σχόλιά» τους αναρτημένα εδώ.

ΥΓ 2. Δεν θέλω να έχω καμιά απολύτως σχέση με το tasosnastos.blogspot.gr ούτε αυτοί μαζί μου και τους αφαιρώ το δικαίωμα να αναδημοσιεύσουν ξανά ανάρτησή μου. Δεν το έχω ξανακάνει, είναι η πρώτη φορά.

ΥΓ 3. Θέλω να πω σε κάποιους συντρόφους bloggers πόσο δίκιο είχαν παλιότερα (όταν εντελώς άπειρος εγώ, ενθουσιαζόμουν μερικές φορές), που με αφορμή ανάλογα περιστατικά μου έλεγαν πως στο διαδίκτυο πολλές φορές η εικόνα που βλέπουμε δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα και πόσοι απίθανοι τύποι μπορεί να κρύβονται πίσω από μια οθόνη. Το ίδιο αποδίδω και σε φίλους αναγνώστες που μου το επισήμαναν και αυτές τις μέρες. Μόνο που σήμερα πια έχω καταλάβει πολλά.

ΥΓ 4. Δεν θα επανέλθω με ανάρτηση σ’ αυτό το θέμα. Δυστυχώς έχω να ασχοληθώ στη ζωή μου με πολύ σοβαρότερα ζητήματα από τα καπρίτσια κάποιων ανεγκέφαλων. ΤΕΛΟΣ.

[ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012]