Οικοδόμος: «Βαρούν κλαρίνα» στην Κουμουνδούρου…

(Εναλλακτικός τίτλος ανάρτησης: «Τα κλαρίνα του δεκαπενταύγουστου», όμως τον έχουμε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν, τέτοιες μέρες, για τα κανονικά πανηγύρια, οπότε...).

Οικοδόμος: Όταν μιλάνε για «εξευτελισμό» οι ξεφτιλισμένοι…

Απ’ την… πολλή «κριτική» ματιά «στο παρελθόν του κομμουνιστικού

 κινήματος», γίνεσαι μέχρι υφυπουργός του συζύγου της κυρίας Δάφνης…

«Το σημερινό ΚΚΕ νομίζει ότι η ελληνική κοινωνία χωρίζεται σε αστούς και εργάτες, στην εργατική λαϊκή οικογένεια και στην αστική οικογένεια. Σε λίγο θα μας ζητήσει να ετοιμαζόμαστε για το βουνό. Δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει Πουλαντζά, αρκεί να κοιτάξεις γύρω σου, για να δεις τη σύνθετη πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Αυτές τις αναλύσεις τις είχε εγκαταλείψει ακόμα και η Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ (γι' αυτό και κατέρρευσε, θα μας πουν οι ζηλωτές του κομμουνισμού) (...) Το κακό για τους ζηλωτές του σημερινού ΚΚΕ είναι ότι κανείς δεν τρομάζει μαζί τους. Το χειρότερο είναι ότι τους παίρνουν στην πλάκα.

Οικοδόμος: «Αριστερή» αλητεία και αφασία

Μερικές φορές, όταν συζητώ με κάποιον ψηφοφόρο άλλου κόμματος, πειραματίζομαι. Μπαίνω στο μυαλό του συνομιλητή  που  ξεχωρίζει τους πολιτικούς σε καλούς και κακούς, σε δεξιούς και αριστερούς, σε έντιμους και σε ανέντιμους και προσπαθώ να  ακολουθήσω τον δικό του δρόμο σκέψης. Ο ένας, λέει,  είναι «καλός», ο άλλος είναι «λίγος», ο χ είναι «σοβαρός», ο ψ είναι «λαμόγιο» κοκ. Η σημερινή κουβέντα έγινε  με πρώην φανατικό ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ που τώρα ψηφίζει -με τον ίδιο σχεδόν φανατισμό- Κουβέλη. Στην ερώτηση «σε τι διαφέρει η ΔΗΜΑΡ από το ΠΑΣΟΚ και δεν ψηφίζει ακόμα ΠΑΣΟΚ, η απάντηση είναι πως το ΠΑΣΟΚ γέμισε λαμόγια, ενώ οι άνθρωποι της ΔΗΜΑΡ ξεχωρίζουν για το ήθος τους. «Ενίσχυσε» κιόλας την άποψή του με το επιχείρημα των «αριστερών» καταβολών. Άρα «αριστερό ήθος».

Ο αριστερός Κουβέλης, συνέχισε, είναι ο έντιμος πολιτικός που έχει ανάγκη η συγκυβέρνηση, επειδή λειτουργεί σαν αντίβαρο στην μνημονιακή πολιτική των «δυο άλλων». Μόλις ακούω -για πρώτη φορά- τη λέξη «πολιτική»,   βγαίνω από τη λογική του συνομιλητή μου και του λέω πως η ΔΗΜΑΡ έχει ψηφίσει ΟΛΑ τα αντιλαϊκά νομοσχέδια και οι κυβερνητικές επιλογές είναι ΚΑΙ δικές της, δεν τις στηρίζει απλά. Η απάντηση είναι πως «ο Κουβέλης δεν είναι ίδιος με Βενιζέλο και  Σαμαρά».

Επιστρέφοντας  στη λογική του, του απαριθμώ ένα σωρό απίστευτους τύπους που εκλέχτηκαν βουλευτές εκμεταλλευόμενοι την υπερβολική προβολή τους από τα ΜΜΕ (ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, μοντέλα, τηλεμαϊντανοί, ψώνια, ψυχάκηδες, μπράβοι νυχτερινών κέντρων κλπ.) και των ρωτάω με ποιο κριτήριο πιστεύει πως ψηφίστηκαν. Η απάντηση: «καλύτερα φρέσκα πρόσωπα και άπειροι, παρά οι ίδιοι και οι ίδιοι. Τους φάγαμε στη μάπα τόσα χρόνια τους άλλους».

Η συζήτηση φτάνει στη γνωστή ατάκα του βουλευτή της ΔΗΜΑΡ Κυρίτση, που χτες, όταν δεν του άρεσε η ερώτηση ενός πολίτη στα Τρίκαλα, νευρίασε, ύψωσε τον τόνο της φωνής του και του είπε «θα πάρετε τα τέτοια μου», συνοδεύοντας τα λόγια του με την ανάλογη χειρονομία. «Ε, και τι θέλεις να κάνει, άνθρωπος είναι κι αυτός, νευρίασε»… ήρθε η απάντησή του.

Μετά από αυτό, ακόμα και η κοινή λογική πηγαίνει περίπατο. Τι να πεις σε αυτό το άτομο που υποφέρει οικονομικά, που έχει αποδεχτεί την υπάρχουσα κατάσταση ως αναπόφευκτη, που αποδέχεται και αναπαράγει όλα όσα η κυβερνητική προπαγάνδα του μεταφυτεύει στον εγκέφαλο, που δικαιολογεί την αλητεία ακόμα και ως κοινωνική συμπεριφορά και από πάνω αυτοαποκαλείται... αριστερός;

Εύχομαι την επόμενη φορά να  σας τα «δώσει» κιόλας (...), του είπα  φεύγοντας ενώ νευρίασα περισσότερο όταν τον είδα με την άκρη του ματιού μου να χαζογελάει.

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Οικοδόμος: Έξαλλος ο κ. Κουβέλης με τις απειλητικές διαστάσεις του φαινομένου της ανεργίας

Απειλητικές διαστάσεις παίρνει το φαινόμενο της ανεργίας

Φανερά εκνευρισμένος εμφανίστηκε χτες το πρωί στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ  ο πρόεδρος του κόμματος κ. Φώτης Κουβέλης. Παρήγγειλε έναν σκέτο καφέ, καθώς ο θυρωρός, ανήσυχος (ο πρόεδρος δεν παρήγγειλε και κουλουράκι όπως συνήθιζε), έκλεινε πίσω του την μεταλλική πόρτα του ασανσέρ.
Δευτερόλεπτα αργότερα διέσχιζε με νευρικό βηματισμό τον μακρύ διάδρομο του 2^ου ορόφου,  ακολουθούμενος από στενό συνεργάτη του, υπεύθυνο για εργασιακά θέματα, που μετέφερε δέμα αποτελούμενο από μεγάλο αριθμό φακέλων. Μετά την έξοδο του υπαλλήλου του μικρού καφενείου που βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου, η βαριά συρόμενη πόρτα του προεδρικού γραφείου έκλεισε και ακολούθησε ησυχία η οποία όμως δεν κράτησε για πολύ.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες που μας μετέφερε αξιόπιστη πηγή  του  γραφείου του ιστορικού ηγέτη της αριστεράς (που τράβηξε και την φωτογραφία από το γραφείο του κ. Κουβέλη αμέσως μετά την αποχώρησή του και λίγο πριν αναλάβουν τα συνεργεία επισκευών και καθαρισμού), και μεταδίδουμε κατ’ αποκλειστικότητα, ανάμεσα σε συνεχείς θορύβους αντικειμένων που προσέκρουαν με δύναμη στο πάτωμα, σπασίματα  που προέρχονταν από εκσφενδονισμούς κορνιζών, ποτηριών και κούπας καφέ, καθώς και άλλων διακοσμητικών αντικειμένων και συνεχών χτυπημάτων (μάλλον χεριού) σε οριζόντια επιφάνεια επίπλου γραφείου ή κάθετη επιφάνεια γυψοσανίδας, ακούστηκαν από το στόμα του κ. Κουβέλη οι εξής φράσεις: «θα μου το πληρώσει», «κούνια που τον κούναγε», «Αντωνάκης», «αν νομίζει πως θα με έχει συνεχώς δίπλα του», χωρίς να επιβεβαιώνεται η ακριβής σειρά με την οποία ελέχθησαν.

Ακολούθησε μεγαλύτερο διάστημα ησυχίας και ενώ ο υπεύθυνος ασφαλείας του οράφου ετοιμαζόταν να χτυπήσει την πόρτα και να ρωτήσει αν όλα βαίνουν καλώς, αυτή άνοιξε και εμφανίστηκε ταραγμένος ο συνεργάτης του κ. Κουβέλη που κινήθηκε με ελαφρύ τροχάδην  προς το ασανσέρ, σκουπίζοντας παράλληλα τα υγρά κόκκινα μάτια του με λευκό  χειρομάντηλο. Μερικά λεπτά αργότερα ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ έδωσε εντολή στην ιδιαιτέρα γραμματέα του να καλέσει τους εκπροσώπους του τύπου για το απόγευμα της ίδιας ημέρας προκειμένου να προβεί σε ανακοινώσεις δέσμης προτάσεων για την λήψη μέτρων που θα περιορίσουν το «απειλητικό», όπως χαρακτηριστικά είπε, φαινόμενο της ανεργίας.

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Γελοίοι και επικίνδυνοι

Είναι γελοίοι. Απελπιστικά γελοίοι. Δεν αξίζουν ούτε το σάλιο μας. Και θα παρέμεναν μόνο γελοίοι, αν δεν κυβερνούσαν κιόλας. Αυτό τους κάνει και  επικίνδυνους…

Τσούκαλης: "Δεν θα συνεργαστούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, αν καταργήσει το μνημόνιο" (enikos):

«Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ, επιμένει ότι θα καταργήσει με ένα άρθρο το μνημόνιο, τότε δεν υπάρχει περίπτωση ενδεχόμενης συνεργασίας», είπε στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, στον Real fm,  ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ, Νίκος Τσούκαλης.

 

«Όταν αποφασίσαμε να συμμετέχουμε στην κυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ξέραμε ότι αυτά τα κόμματα μας οδήγησαν εδώ που φτάσαμε. Αλλά έπρεπε να προκύψει βιώσιμη κυβέρνηση. Δυστυχώς για τη χώρα, δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική λύση».

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

«Αριστεροί» σπογγοκωλάριοι

Θα νικήσουμε!

Πολλές φορές η οργή και ή αηδία μου αφαιρούν τη δυνατότητα να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψω τα συναισθήματά μου για την αιτία που τα προκαλεί. Το «αριστερό» κόμμα της συγκυβέρνησης κέρδισε με το σπαθί του μια μόνιμη θέση σε αυτές τις αιτίες. Είναι αμέτρητες οι περιπτώσεις που οι εκπρόσωποι της ΔΗΜΑΡ, με επικεφαλής τον ξεπεσμένο αρχηγό τους, προκάλεσαν ακόμα και αυτήν την κοινή «αριστερή» λογική με τις αποφάσεις και τις πολιτικές που –με εκπληκτικό σθένος- στήριξαν.

Θλιβερά απολειφάδια  μιας άλλοτε «ανανεωτικής αριστεράς»,  Κουβέληδες, Χατζησωκράτηδες, Τσουκάληδες, Μπίστηδες κλπ., μαζί με μια χούφτα «νεοαριστερούς» φλώρους, περιφέρουν την σαπίλα και τον ξεπεσμό τους στα τηλεοπτικά παράθυρα και θα είχαν κερδίσει απλά τον γέλωτα  -τον δικό μου και πολλών άλλων- αν δεν ασκούσαν εξουσία.

Σε μια κατάπτυστη ανακοίνωσή τους για την σφαγή των Παλαιστινίων αμάχων της Γάζας (από τις βόμβες του κράτους του Ισραήλ), οι ξεφτιλισμένοι σπογγοκωλάριοι του κεφαλαίου, αποκαλούν την σφαγή… «ισραηλοπαλαιστινιακή σύγκρουση»!!!. Αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο τον χασάπη με τον αμνό. Τον δολοφόνο με το θύμα. Ούτε –έτσι, για τα μάτια του κόσμου- μια φράση συμπαράστασης στις μάνες και τους πατεράδες αυτών των δεκάδων αθώων παιδιών που θάβονται, κάθε ώρα που περνάει, κάτω από τα ερείπια των σπιτιών από τις ισραηλινές βόμβες. Για τα άλλα, τις αιτίες αυτής της... "σύγκρουσης" δεν περιμέναμε έτσι κι αλλιώς να βγάλουν άχνα. Τ' αφεντικά  μαλώνουν..

Κατρακύλα; Ξεφτίλα; Ξεπεσμός; Οι λέξεις χάνουν πια το νόημά τους, με την ίδια ευκολία που τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ, έχασαν την  τσίπα τους (αν ποτέ διέθεταν)…

ΥΓ. Η φωτογραφία της ανάρτησης θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί από κάποιους «αριστερούς» (αλλά και αριστερούς...) μπλαμπλάδες σαν...  "προσπάθεια «συναισθηματοποίησης» της απόκρισης του αναγνώστη στο θέμα". Η συκοφαντία  εξάλλου (που δεν ξεκινάει  πάντα από την ίδια αφετηρία) είναι το όπλο όσων ποτέ δεν τα κατάφεραν να αντιπαρατεθούν στα ίσα με τα επιχειρήματα που θέτει η ίδια η ζωή…

 

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

«Αριστερές» κυβερνήσεις και κομμουνιστές. Με αφορμή το παράδειγμα της Ν. Αφρικής

Πέρασαν τρεις μήνες από την  σφαγή των απεργών μεταλλωρύχων στα ορυχεία της Μαρικάνα στη Ν. Αφρική. Από τη μέρα που σφαίρες αστυνομικών σκότωσαν δεκάδες εργάτες που διεκδικούσαν ψωμί και δικαιώματα. Λίγες μέρες μετά, το γεγονός «ξεθύμανε» για τα εγχώρια ΜΜΕ. Η σκληρή ελληνική «επικαιρότητα» και η γεωγραφική θέση (έγινε μακριά από τη γειτονιά μας) το έβαλαν στην άκρη. Απόμεινε ο Ριζοσπάστης να μας ενημερώνει για τους απόκληρους αυτής της αφρικανικής χώρας, που ζουν την δική τους τραγική «επικαιρότητα». Οι απεργίες δεν σταμάτησαν μετά την σφαγή της Μαρικάνα. Συνεχίστηκαν, έγιναν πιο έντονες, παρόλο που υπήρξαν και άλλοι νεκροί (μέχρι προχτές) και απλώνονται σταδιακά και σε άλλους κλάδους εργαζομένων. Σειρά είχαν οι εργαζόμενοι στα οδικά μεταφορικά μέσα και πιο πρόσφατα οι εργάτες γης. Μιας γης που ανήκει στην πλειονότητά της σε λευκούς τσιφλικάδες, ανέγγιχτους από τις «κοσμοϊστορικές αλλαγές» που επήλθαν στη χώρα με την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων. Ας γυρίσουμε όμως (για) λίγο πίσω.

Το γεγονός της σφαγής των απεργών στη Μαρικάνα προκάλεσε μεγάλη αίσθηση σε ολόκληρο τον κόσμο, κάτι στο οποίο συντέλεσε και ο αριθμός των νεκρών. Αίσθηση προκάλεσε στη συνέχεια και η προκλητική, από τη μεριά του προέδρου της χώρας και της κυβέρνησης συνολικά, στάση, που ούτε λίγο ούτε πολύ φόρτωνε την ευθύνη στους νεκρούς που… πήγαιναν γυρεύοντας. Να υπενθυμίσουμε εδώ πως  η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής, που  θεωρείται «αριστερή», αποτελείται από συνασπισμό κομμάτων στον οποίο συμμετέχει και το ΝΑΚΚ (Νοτιο Αφρικάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα).

Όπως είναι φυσικό, η συμμετοχή ενός κόμματος, που φέρει στον τίτλο του τη λέξη «κομμουνιστικό», σε μια  κυβέρνηση που δίνει εντολή στην αστυνομία να πυροβολήσει στο ψαχνό απεργούς εργάτες, είναι κάτι που δεν μπορεί να περάσει –το λιγότερο- απαρατήρητο.

Το ιστολόγιο καταδίκασε με έντονο τρόπο από την πρώτη στιγμή και τα αιματηρά γεγονότα και την συμμετοχή του ΝΑΚΚ στην ματωβαμμένη κυβέρνηση, συμμετοχή που συνεχίζεται ακόμα και μετά από αυτά. Στον (επίσης έντονο) διάλογο που ακολούθησε, καταγράφτηκαν διάφορες απόψεις, όπως «δεν πρέπει να βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα, να περιμένουμε» ή  «δεν ωφελεί  να κρίνουμε συναισθηματικά τα γεγονότα».

Υπήρξαν αναγνώστες που έκριναν σωστό να «ταυτίσουν»  το ΝΑΚΚ με το ΚΚΕ (και τα δυο φέρουν το "κομμουνιστικό" στον τίτλο τους), θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζονται το δεύτερο, μην παίρνοντας όμως ξεκάθαρη θέση (οι αναγνώστες) για τη στάση του πρώτου. Αναπτύχθηκαν και απόψεις γύρω από πεδία «διπλωματικά» και  «πολιτικής», που αφορούσαν τις σχέσεις των δύο κομμάτων, όπως αυτές αναπτύσσονται μέσα από διεθνείς συναντήσεις και συνέδρια που συμμετέχουν ΚΚ από όλον τον κόσμο. Η μια, προσπαθώντας να χτυπήσει το ΚΚΕ, έσπευσε να το «καταδικάσει» για τις σχέσεις του με το ΝΑΚΚ, με σχόλια του τύπου «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι». Η άλλη,  από την αντίθετη μεριά, κρίνοντας τους κρίνοντες το ΝΑΚΚ, έβαζε το ερώτημα «και τι θέλετε δηλαδή, να καταγγείλει το ΚΚΕ τις σχέσεις του με το ΝΑΚΚ;». Και οι δυο απόψεις, ξεκινώντας από διαφορετική αφετηρία, ανακάτευαν το ΚΚΕ σε ένα ζήτημα, παραβλέποντας την  ξεκάθαρη θέση του για αυτό.

Δεν έχει νόημα να επανέλθουμε πιο αναλυτικά στα παλιά, αφού –θα μπορούσε να πει κάποιος- δεν αφορούν τίποτα περισσότερο από τον διαδικτυακό μας μικρόκοσμο. Το σημαντικότερο όμως, κατά τη γνώμη του ιστολογίου πάντα, είναι πως  δεν πρέπει να απομακρυνθούμε από την πραγματικότητα. Τι λέει αυτή η πραγματικότητα;

Ότι στο άλλο άκρο του ημισφαιρίου συμβαίνει κάτι περισσότερο από μια συνηθισμένη  απεργιακή κινητοποίηση. Χιλιάδες εργάτες, από όλο και περισσότερους κλάδους, μπαίνουν σε έναν αγώνα που όχι μόνο δεν ανακόπηκε από τους δεκάδες δολοφονημένους συναδέλφους τους, όπως πίστευε και θα ήθελε η «αριστερή» κυβέρνηση Ζούμα, αλλά έφερε –σε κάποιες περιπτώσεις- και νικηφόρα αποτελέσματα. Γιατί όμως ο αγώνας τους εξαπλώνεται;

Τι είναι αυτό που ξεσηκώνει τους εργάτες;

"Όσον αφορά στη ζωή των εργατών γης, στα εύφορα τσιφλίκια της Ν. Αφρικής, αυτή είναι τουλάχιστον εφιαλτική. Ακόμη και έκθεση του «Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» τον Αύγουστο του 2011, με τίτλο: «Οι συνθήκες δικαιωμάτων στις βιομηχανίες Φρούτων και Οίνου στη Ν. Αφρική» ήταν σωστός καταπέλτης. Η έκθεση κατέγραψε μεταξύ άλλων:

- Τις ακατάλληλες συνθήκες στέγασης σε καλύβες, ακόμη και χοιροστάσια που «βαφτίστηκαν» κατοικίες δίχως πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό, ηλεκτρικό και αποχέτευση.

- Τρομοκράτηση και εκβιασμός εργατών για έξωση από παραχωρημένες εργατικές «κατοικίες». Σημειώνεται δε ότι από το 1994-2004 έχουν γίνει πάνω από 930.000 εξώσεις εργατών παρά το νόμο του 1997 που υποτίθεται πως τις απαγορεύει...

- Έλλειψη οιουδήποτε εξοπλισμού προστασίας των εργατών π.χ. από επικίνδυνα παρασιτοκτόνα.

- Χαμηλές αμοιβές και εκφοβισμός από τους γαιοκτήμονες που τρομοκρατούν τους εργάτες, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να μην γραφτούν σε σωματεία και ξεκινήσουν συνδικαλιστική δράση.

Οι κινητοποιήσεις των εργατών γης στο Δυτικό Ακρωτήρι ταρακούνησαν τους φορείς των γαιοκτημόνων που είδαν με ανησυχία το ξεκίνημα απεργιών. Ωστόσο, δεν έδειξαν πως αντιλαμβάνονται το πρόβλημα ή πως προτίθενται να δουν πιο θετικά το αίτημα για αύξηση του πενιχρού μεροκάματου των ανθρώπων του μόχθου. Η τελευταία πρόταση των γαιοκτημόνων ήταν αύξηση του μεροκάματου των 70 ραντ κατά μόλις 10 ραντ. Ωστόσο, είναι βέβαιο πως θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν τη στάση τους καθώς η υπομονή των εργατών έχει εξαντληθεί από καιρό..."(1)

Αυτή την κατάσταση ζουν μεγάλες μάζες εργατών σε μια χώρα που, τα κόμματα της αριστεράς, μετά την κατάρρευση του απαρτχάιντ, δημιούργησαν ελπίδες στους εξαθλιωμένους, και μαζί την ψευδαίσθηση, πως τα πράγματα θα αλλάξουν γι’ αυτούς. Πέρασαν από τότε 20 χρόνια και εξακολουθούν να ζουν στις ίδιες απάνθρωπες συνθήκες οι εργάτες και να γεμίζουν τις τράπεζές τους με χρυσάφι οι πλουτοκράτες. Οι κοινωνικές αντιθέσεις οξύνονται παρά το ότι στην κυβέρνηση βρίσκονται κόμματα της αριστεράς. Και δηλώσεις όπως αυτή : «Η Νότια Αφρική είναι μία δημοκρατική χώρα, όχι μία χώρα του απαρτχάιντ και ένα περιστατικό δεν μπορεί να σημαίνει πως το σύστημά μας είναι ένα σύστημα που σκοτώνει ανθρώπους»(2), όχι μόνο δεν πείθουν για το αληθινό τους αλλά προκαλούν μεγαλύτερη οργή στους καταπιεσμένους εργάτες και σε εμάς που παρακολουθούμε από μακριά τις εξελίξεις.

Χρήσιμα συμπεράσματα

1. Ας γίνει ξεκάθαρο πως «όσο η αστική τάξη παραμένει στην εξουσία, όσο τα μέσα παραγωγής και η γη συνεχίζουν να είναι στα χέρια καπιταλιστών, τόσο δε θα λύνονται ριζικά και ουσιαστικά κεντρικά ζητήματα που αφορούν στην ουσία της ζωής και των συνθηκών δουλειάς της εργατικής τάξης στη χώρα.»(3) Αυτό ίσχυε πάντα και θα ισχύει σε όλες τις γωνιές της γης, ανεξάρτητα από το χρώμα των ανθρώπων, την γλώσσα και τον πολιτισμό τους. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, των μνημονίων και των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους γιατί το ΚΚΕ «δεν  θέλει» να «συμπαραταχτεί» μαζί τους. Αυτό φυσικά το ξέρει και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που «επιμένει» στην «έκκλησή» του για δημιουργία «αριστερής» κυβέρνησης.

2. Οι πραγματικά αριστεροί αυτού του τόπου δεν μπορούν να τρέφουν ψευδαισθήσεις που καλλιεργούν οι δήθεν «αριστερές» προτάσεις του οπορτουνισμού και της εκκολαπτόμενης «νέας» σοσιαλδημοκρατίας  -για την «αναγκαιότητα» της συμμετοχής των κομμουνιστών σε κυβερνητικά σχήματα που δήθεν θα «ανακουφίσουν» το λαό- με μοναδικό σκοπό τον εγκλωβισμό του κινήματος στην αδράνεια και την πλήρη υποταγή. «Φαντάζεστε μια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να συμμετέχει και να διαχειρίζεται τις υποθέσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ; Δηλαδή, να δίνει «γην και ύδωρ» για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις; Φαντάζεστε μια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να συμβιβάζεται με τη στρατηγική «Ευρώπη 2020» για την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή που απαιτεί αντεργατικά μέτρα για να κάνουν επενδύσεις οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι; Φαντάζεστε μια τέτοια κυβέρνηση με το ΚΚΕ να ενισχύει την πολιτική συνύπαρξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σε Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία; Μα τότε το ΚΚΕ θα είχε απεμπολήσει όχι μόνο τη γραμμή σύγκρουσης και ρήξης με τους αντιπάλους, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, αλλά και τις άμεσες διεκδικήσεις των εργαζομένων για ανακούφιση, βελτίωση της ζωής τους, θα απεμπολούσε το ίδιο το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Καραμπινάτη προδοσία του λαού.»(4)

3. Για την συμμετοχή των κομμουνιστών σε κυβερνήσεις διαχείρισης του συστήματος: «Το βασικό ζήτημα που αναδείχτηκε και αποτελεί σημαντική πείρα για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα είναι η συμμετοχή ή όχι ενός Κομμουνιστικού Κόμματος σε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, ανεξάρτητα αν εμφανίζεται με το όνομα «αριστερή», «προοδευτική» κ.λπ. Το ΚΚΕ τηρεί στάση αρχών και θέλουμε να σημειώσουμε τα εξής:

Πρώτα απ' όλα είναι ανάγκη να καταπολεμηθεί η λογική του «μικρότερου κακού». Η λογική αυτή οδηγεί Κομμουνιστικά Κόμματα σε επικίνδυνες πολιτικές στήριξης της σοσιαλδημοκρατίας στο όνομα του περιορισμού της εκλογικής δύναμης της «δεξιάς». Οδηγεί Κομμουνιστικά Κόμματα σε επικίνδυνες πολιτικές ουράς γενικότερα απέναντι σε αστικά κόμματα στο όνομα της αντιμετώπισης φασιστικών, ακροδεξιών σχημάτων. Η πείρα είναι πολύ αρνητική.

Επί της ουσίας, διαιωνίζεται ένας φαύλος κύκλος που στερεί ή περιορίζει την ιδεολογικοπολιτική αυτοτέλεια των Κομμουνιστικών Κομμάτων που τα ξεστρατίζει από τη χάραξη και εφαρμογή σταθερής επαναστατικής γραμμής, η οποία θα αξιοποιεί τις εκλογικές μάχες ως μορφές πάλης που δεν είναι αποσπασμένες από τη γενικότερη ταξική πάλη, την πάλη για τη συγκέντρωση δυνάμεων, για την εξουσία.»(5)

4. Για την κριτική μας στα κόμματα: «Το κριτήριο για να κρίνεις ένα κόμμα δεν είναι τι δηλώνει αυτό, αλλά το πρόγραμμά του, η στάση του απέναντι στο εκμεταλλευτικό σύστημα, στο μεγάλο κεφάλαιο, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στην ταξική πάλη και την προοπτική της.»(6)

5. Τι έδειξε η πείρα από τις «αριστερές» κυβερνήσεις σε μια σειρά χώρες και τη Ν. Αφρική: «Καμία κυβέρνηση που διαχειρίζεται τον καπιταλισμό, την εξουσία των μονοπωλίων και την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, καμία κυβέρνηση που υλοποιεί πρόγραμμα που βασίζεται στα κέρδη των καπιταλιστών, στην ανταγωνιστικότητα, στην παραγωγικότητα και την κερδοφορία των μεγάλων οικονομικών ομίλων, δεν μπορεί να ακολουθήσει πολιτική προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Καμία τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέξει τους νόμους του συστήματος, τις αντιθέσεις του, να ματαιώσει την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης.»(7)

Η πρόταση του  ΚΚΕ, η μόνη πραγματικά φιλολαϊκή λύση

Με ποιον τρόπο θα απελευθερωθεί ο εργάτης από τις αλυσίδες του; Υπάρχει διέξοδος σήμερα; «Η απάντηση είναι η πάλη για το σοσιαλισμό. Κι αυτό δεν είναι ακαδημαϊκό ζήτημα. Δεν είναι ένα ζήτημα μέσα σε όλα τα άλλα. Είναι το βασικό, το κυρίαρχο αυτό που καθορίζει όλα τα άλλα. Δεν αρκεί, δηλαδή, η αναφορά στην έννοια του σοσιαλισμού στο πρόγραμμα, στα ντοκουμέντα ενός Κομμουνιστικού Κόμματος είτε η αποδοχή περί της αναγκαιότητας και επικαιρότητας του σοσιαλισμού. Αυτό κατά κανόνα γίνεται, αλλά έχει μικρή αξία όταν άλλες προγραμματικές επιλογές οδηγούν στην επισκίαση της πάλης για το σοσιαλισμό και η τακτική που καθορίζεται είναι αποσπασματική και προκύπτει από ενδιάμεσο διαχειριστικό στόχο. Το βασικό είναι η πάλη για το σοσιαλισμό και οι απαιτήσεις που έχει. Ωστε η πάλη αυτή να καθορίζει στην πράξη τον προσανατολισμό στο εργατικό κίνημα, στο πολιτικό πλαίσιο που δίνουν οι κομμουνιστές τη μάχη κατά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, στα αιτήματα, στους στόχους πάλης, στην οικοδόμηση της ταξικής ενότητας της εργατικής τάξης, στην πολιτική των συμμαχιών, στις επεξεργασίες του Κόμματος για τα λαϊκά προβλήματα.»(8)

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]

ΔΗΜΑΡ – "Δημοκρατία"… α λα "αριστερά"

«Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 60, παράγραφος 1.

ΔΗΜΑΡ - Καταστατικές Αρχές του κόμματος:

"Για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ η δημοκρατία, με την πολιτική, κοινωνική και οικονομική έννοια και η ελευθερία είναι αδιαπραγμάτευτες αξίες στην κοινωνική, την πολιτική και την ατομική ζωή των ανθρώπων.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ φιλοδοξεί να υπερβεί τους γνωστούς τύπους των συγκεντρωτικών, γραφειοκρατικών και αρχηγικών κομμάτων εκλογικής πελατείας. Η εμπειρία καταγράφει ότι και τα κόμματα της Αριστεράς δεν έχουν μείνει ανέπαφα από τέτοια χαρακτηριστικά.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στηριγμένη στις αρχές της Δημοκρατίας της διαφάνειας, της πολυφωνίας και της αποτελεσματικότητας, σε συνδυασμό με τη συλλογικότητα και την ατομική ευθύνη στη λειτουργία και τη δράση, οφείλει να επιβεβαιώνει καθημερινά την αντιστοιχία της παρουσίας της με τις ιδέες και τα οράματα που επαγγέλλεται." (πηγή)

Η είδηση από το ethnos.gr:

"Και ο βουλευτής Μαγνησίας της Δημοκρατικής Αριστεράς Π. Μουτσινάς προστίθεται στην ομάδα των διαφωνούντων βουλευτών του κόμματος (μαζί με τον Οδ. Βουδούρη και τον Γ. Μιχελογιαννάκη) εν όψει της ψηφοφορίας για τα μέτρα των 11,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. «Αυτά τα μέτρα δεν ψηφίζονται. Περιμένω από τον Φώτη Κουβέλη να καταλάβει ότι η συγκυρία είναι διαφορετική και να αλλάξουμε στάση», δήλωσε ο βουλευτής σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό της Μαγνησίας.

Πάντως στη Δημοκρατική Αριστερά είναι αποφασισμένοι να βάλουν τέλος στον «χορό» των διαφωνιών δημιουργώντας μπλοκ υποστήριξης του Φώτη Κουβέλη και των επιλογών του κόμματος. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Ν. Τσούκαλης προσφάτως ότι οι διαφωνούντες με κεντρικές πολιτικές επιλογές θα θέσουν εαυτούς εκτός κόμματος. Η Δημοκρατική Αριστερά προσανατολίζεται -αν βουλευτές ψηφίσουν αρνητικά- να μην τους καλεί στις συνεδριάσεις των οργάνων και δεν θα αναγνωρίζει ότι εκπροσωπούν το κόμμα. Ο πολιτικός «αποκλεισμός» προβλέπεται πιο σκληρός για τα μέλη του κόμματος σε σχέση με τους συνεργαζόμενους..."

Ο ευγενής και μειλίχιος κυρ Φώτης αγρίεψε. Δεν θα ανεχτεί να τον εκθέσουν στους ανωτέρους του δυο τρία "κουκιά". Για να μάθουν μερικοί ποιος κάνει κουμάντο στο μαγαζί. Τα κεφάλια κάτω λοιπόν, η δουλειά πρέπει να βγει. Αλλιώς... "πήρες τον πούλο" που λέει κι ο Γρηγόρης...

Δεν  προξενούν πια  καμιά εντύπωση. Για το «Αριστερά» αγωνιούσαν –προεκλογικά- οι άνθρωποι να μας πείσουν. Για το «Δημοκρατική» δεν το έδεσαν κόμπο…

 

[ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2012]

«Αριστεροί» ψεύτες!

Από πού αντλούν αυτό το  θράσος οι «αριστεροί» σπογγοκωλάριοι των κεφαλαιοκρατών; Πως γίνεται τα «αριστερά» καθάρματα-συνεργοί στο μεγάλο  αυτό έγκλημα κατά του λαού να προκαλούν βάναυσα την κοινή λογική, μετατρέποντας το μαύρο σε άσπρο; Πως είναι δυνατό ο βιαστής να "ψήνει" το θύμα πως ό,τι του έκανε, έγινε για το καλό του; Που σταματούν τα όρια της δημαγωγίας, της πρόκλησης  και της ψευτιάς;

Ιδού οι αναίσχυντοι:

"ΔΗΜΑΡ: Είναι το πρώτο και το τελευταίο πακέτο μέτρων που θα έχει την υπογραφή μας

Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Αριστεράς και βουλευτής Βασίλης Οικονόμου μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό είπε ότι: «Η Δημοκρατική Αριστερά προσπαθεί να αλλάξει το μείγμα των μέτρων που αποφασίστηκαν τον Φεβρουάριο του 2012, ώστε να ισχύσει το κριτήριο της δικαιοσύνης. Θα υπάρξουν επώδυνα μέτρα αλλά θέλουμε να μην είναι οριζόντια να είναι αναλογικά κατανεμημένα και αυτοί που έχουν μεγαλύτερα εισοδήματα να πληρώσουν περισσότερα, γι αυτό και θα επιτεθούμε στους φοροφυγάδες» και τόνισε ότι οι συντάξεις του ΟΓΑ δεν θα περικοπούν, οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι δεν θα πειραχθούν συμπληρώνοντας όμως ότι «είναι γεγονός ότι τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Είναι όμως το πρώτο και το τελευταίο πακέτο μέτρων που θα έχει την υπογραφή μας»

Ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ επέμεινε αν αυτή η προσπάθεια στεφτεί με επιτυχία θα ακολουθήσει η ανάπτυξη και η αποκατάσταση των αδικιών αλλιώς «ο άλλος δρόμος είναι η δραχμή και τότε θα μπούμε σε μια δραματική περίοδο για την μεσαία τάξη και τα χαμηλά εισοδήματα»" (πηγή).

"Ρεσιτάλ δημαγωγίας

Από την πλευρά της ΔΗΜΑΡ, τα στελέχη της επιχειρούν κι αυτά με κολοσσιαία ψέματα να καλλιεργήσουν το άλλοθι της στήριξης που παρέχουν στο νέο εξοντωτικό για το λαό πακέτο μέτρων. Ο κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος, Ν. Τσούκαλης μιλώντας χτες στον «Αθήνα 9.84» δήλωσε ότι «όταν θα έρθει εκείνη η στιγμή, αν δεν έχουμε πειστεί ότι το πακέτο αυτό των μέτρων είναι το τελευταίο και δεν είναι ενταγμένο σε ένα ορατό, ρεαλιστικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης (...) τότε θα είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστούν και να υποστηριχθούν».

Στη ΔΗΜΑΡ, βεβαίως, γνωρίζουν καλά ότι τα μέτρα αυτά δεν θα είναι τα τελευταία, ενώ και η υποτιθέμενη «ανασυγκρότηση», η επαναφορά δηλαδή στην ανάπτυξη θα γίνει - όταν και εάν - στα αποκαΐδια και του τελευταίου απ' τα δικαιώματα του λαού.

Ψευδολογώντας ασύστολα και ο άλλος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος Β. Οικονόμου ισχυρίστηκε (ρ/σ «Βήμα») πως το κόμμα προσπαθεί να αλλάξει το «μείγμα» των μέτρων, όταν είναι γνωστό πως έχει πει «ναι σε όλα» και πως «είναι όμως το πρώτο και το τελευταίο πακέτο μέτρων που θα έχει την υπογραφή μας»... Υποσχέθηκε δε ότι έρχεται «η ανάπτυξη και η αποκατάσταση των αδικιών εάν πετύχουμε». Δεν εκφράστηκε με την ίδια βεβαιότητα ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Α. Παπαδόπουλος (ρ/σ ΑΝΤ1), ο οποίος δήλωσε, «εύχομαι να είναι το τελευταίο, μακάρι να μπορούσα να δεσμευτώ»"(πηγή).

"ΔΗΜ.ΑΡ.

Δημαγωγία πέρα από κάθε όριο

Πρόκληση για το λαό συνιστούν οι δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου της ΔΗΜ.ΑΡ. Α. Παπαδόπουλου χτες στο ρ/σ «Αθήνα 9.84», όπου ισχυρίστηκε ότι καλώς στράγγισαν μισθωτούς και συνταξιούχους γιατί «είχαν λίπος»!

Προσπαθώντας να δώσει την εντύπωση ότι το κόμμα του δίνει δήθεν μάχη για τη διάσωση των χαμηλών συντάξεων και μισθών, προανήγγειλε γερό τσεκούρι σε όσους αμείβονται με κάτι παραπάνω από φιλοδωρήματα, λέγοντας ότι «ρίχνουμε το βάρος σε αυτούς που είναι πιο χαμηλά οι μισθοί τους (...) αντιλαμβανόμαστε ότι και άλλες κατηγορίες ανθρώπων έχουν υποστεί μεγάλες μειώσεις, ωστόσο, σε αυτές τις κατηγορίες υπήρχε όλο το προηγούμενο διάστημα λίπος».

Ευθυγραμμισμένος με τον πρωθυπουργό, ισχυρίστηκε ψευδέστατα ότι «αυτό είναι το τελευταίο πακέτο μέτρων, για να ξεφύγουμε επιτέλους από αυτή την ακατάσχετη μετρολαγνεία και να πάμε στη συζήτηση για το εθνικό στρατηγικό σχέδιο της χώρας». Οταν ακριβώς αυτό το σχέδιο καταλήγει στην πλήρη χρεοκοπία του λαού, προκειμένου να διαμορφωθούν οι καλύτεροι δυνατοί όροι για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Σε άλλη συνέντευξη («Βήμα fm») ο Α. Παπαδόπουλος είπε ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. δίνει έμφαση «στο τι μπορεί να γίνει με τη σπατάλη, με τον περιορισμό της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, και, βεβαίως, με τα εξοπλιστικά προγράμματα», ενώ για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις πρόσθεσε ότι «πρέπει να δούμε και τα θέματα που σχετίζονται και με την εκκλησιαστική περιουσία και με τα μισθολογικά των κληρικών», καθώς «σε αυτή τη φάση, δεν μπορεί και ο χώρος αυτός να είναι έξω από τις περικοπές»"(πηγή).

Όμως...

Την άνοδο από την πολιτική αφάνεια τους την έδωσε ο λαός.

Τη δυνατότητα να συγκυβερνούν και να ντύνουν με «αριστερό» περιτύλιγμα την πιο αποκρουστική συγκυβέρνηση που ανέλαβε να «τελειώσει τη δουλειά» σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και υπέρ των πλουτοκρατών, τους την έδωσε ο λαός.

Τη δύναμη να αποφασίζουν μέτρα που σφαγιάζουν τους φτωχούς και αφανίζουν τους αδύναμους, τους την έδωσε ο λαός.

Το «δικαίωμα» στο απύθμενο θράσος, την φτηνή δημαγωγία, την πρόκληση και το ψέμα, το αντλούν από τη δύναμη που τους έδωσε ο ίδιος ο λαός.

Ε! Φτάνει! Κάποια στιγμή ας σκεφτεί και λίγο αυτός ο λαός!

Σε  ποιους δίνει τη δύναμη να αποφασίζουν για το δικό του μέλλον.

Αν αξίζει ακόμα να περιμένει και να ελπίζει στις «καλύτερες» μέρες που του τάζουν αυτοί που σήμερα τον εξαθλιώνουν.

Ας σκεφτεί ο λαός, πόση –πραγματική- δύναμη κρύβεται μέσα στην απογοήτευση και την ηττοπάθειά του και πόσα είναι ικανή να αλλάξει αυτή η δύναμη. Φτάνει να ξυπνήσει και να σκεφτεί…και...τότε...

[ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2012]

Οι… "παρκαδόροι" του ΠΑΣΟΚ

Όταν είσαι άνεργος, τα πρωινά σε βρίσκουν στο σπίτι. Ό,τι δουλειές κι αν έχεις, κάποια στιγμή θα κάτσεις στο πισι για ενημέρωση. Μεσημέριασε κι ακόμα η σελίδα του Ριζοσπάστη έχει ακόμα αναρτημένη την έκδοση της Κυριακής, ποιος ξέρει γιατί. Ελπίζω μόνο να ‘ναι τεχνικοί οι λόγοι, γιατί οι καιροί εκτός από «πονηροί», είναι και πολύ-πολύ δύσκολοι οικονομικά. Λέω λοιπόν θα φύγω και
πηγαίνω… «αλλού». Έπειτα, λέει, από (μεγάλα γράμματα) «σκληρές διαπραγματεύσεις 14 ωρών, το Eurogroup ενέκρινε το δάνειο». Αφού ανακουφίστηκα (δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα από… το άγχος μήπως και δεν εγκριθεί), προχώρησα… παραμέσα για τα δευτερεύοντα πολιτικά.

Πάντα γινόταν πολύς λόγος για τις δημοσκοπήσεις. Οι εκπρόσωποι του δικομματισμού αμφισβητούν την εγκυρότητά τους, εκατέρωθεν, κατά πως τους συμφέρει. Βλέπουμε πως συγκεκριμένοι τηλεοπτικοί σταθμοί, συγκεκριμένα ραδιόφωνα και εφημερίδες, είναι πελάτες, σχεδόν μόνιμα, των ίδιων εταιρειών δημοσκοπήσεων.  Παρακολουθώντας τους τελευταίους μήνες όσες δημοσκοπήσεις ανακοινώνονται –υπάρχουν και οι… εσωτερικής χρήσης, των κομμάτων,  που δεν μαθαίνουμε ποτέ τι καταγράφουν- βλέπουμε ένα καινούργιο κόμμα, τη ΔΗ.ΜΑΡ, να… αναλαμβάνει ρόλο… αξιωματικής αντιπολίτευσης! Μέχρι και στο… 18% (!!!) είδαμε να ψηλώνουν οι  στήλες των γραφικών στις οθόνες μας.  Θα μπορούσαμε όλοι να εκπλαγούμε από τα ιδιαίτερα ψηλά –για τέτοιο κόμμα- ποσοστά, αν είμαστε κάτοικοι μιας άλλης χώρας, ή αν… λείπαμε καιρό και ξαφνικά ξυπνούσαμε από… κώμα. Κάτι σαν την μάνα στο «Good buy Lenin».

Επειδή όμως τίποτα από τα δύο δεν ισχύει, τουλάχιστον στη δική μας περίπτωση, μπορούμε να καταλάβουμε, όσοι διαθέτουμε τα… στοιχειώδη, τι παιχνίδι παίζεται στις… απόκρημνες κορυφές της διαχείρισης της εξουσίας. Σκοντάφτω λοιπόν πάνω σ’ ένα άρθρο, που διαβάζοντάς το, είναι σαν να διαβάζεις τις σκέψεις όλων αυτών που κατάλαβαν πια πως οι τριβές στην κοινωνία δημιούργησαν ρήγματα. Τα μηνύματα που παίρνουν οι επιτελείς, ειδικά των δύο (μέχρι στιγμής) μεγάλων (μέχρι στιγμής) κομμάτων, τους κάνουν να ανησυχούν. Οι μεγαλύτερες ανησυχίες τους δεν προέρχονται τόσο από τις δημοσκοπήσεις, αλλά από την αυξανόμενη ένταση της αντίδρασης  τμημάτων του λαού, που εκφράστηκε ήδη πιο «ορατά» στις τελευταίες κινητοποιήσεις.

Τα επιτελεία τους βρίσκονται σε σύγχυση,  που μεταβάλλεται σε πανικό. Βάζουν λοιπόν μπροστά τα μεγάλα όπλα. Πως θα χτυπήσουν αυτό το κομμάτι του λαού που συνεχώς αυξάνεται σε όγκο; Που συνειδητοποιεί πως δεν έχει άλλη επιλογή από τη σύγκρουση και την ανατροπή; Από όπλα ποτέ δεν ξέμεινε η άρχουσα τάξη. Διαθέτει πολλά και διαφόρων ειδών. Εκτός από τις δυνάμεις  καταστολής, που όποιος κάνει μια «επίσκεψη» στη Βουλή, τον υποδέχονται… καταλλήλως, εκτός της τρομοκρατίας που διαχέουν παντού όπου υπάρχει αέρας και αναπνέουμε, με πρωτεργάτες τους «παπαγάλους» της «ενημέρωσης», οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου προχωρούν τώρα σε μέτρα ακόμα πιο αποτελεσματικά. Χτύπημα του κινήματος από τ’ αριστερά. Πάρτε μια… «ισχυρή»  ΔΗ.ΜΑΡ να ‘χετε!

Αυτοί που προέρχονται από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, ξέρουν τα… κατατόπια. Αριστερή φρασεολογία, «ήπιες» πρακτικές, «πολιτισμένη» και «καθώς πρέπει» εκπροσώπηση (ηγεσία), εκλεπτυσμένος λαϊκισμός και φυσικά όλα αυτά εντός μιας «καλής»  Ε.Ε. και εντός του συστήματος βεβαίως-βεβαίως. Που να τρέχουμε τώρα για ανατροπές και άλλα «δύσκολα», θα σκεφτεί  ο μικροαστούλης, βολεμένος και βαθιά διεφθαρμένος (υλικά και ηθικά)  «πολίτης» αυτής της χώρας. Εδώ βέβαια «κολλάει» και το «φαινόμενο Καζάκης», στον οποίο θα αναφερθούμε στο μέλλον. [Λέμε στους «αγανακτισμένους» και σε όλους όσους ξαφνικά ανακάλυψαν (τώρα που τσουρουφλίζεται σιγά-σιγά και ο δικός τους κώλος)  πως εκτός του καναπέ τους υπάρχει και το πεζοδρόμιο, χαϊδεύουμε τ’ αυτιά τους, μιλάμε για «αναίμακτες επαναστάσεις» και άμεσες «ανατροπές» του συστήματος, και φυσικά, -σωστά μαντέψατε- όλα αυτά πασπαλισμένα με τον απαραίτητο αντικομμουνισμό, σε μπόλικες δόσεις].

Επιχειρούν   τον αποπροσανατολισμό του λαού, προσδίδοντας σε μια «συνιστώσα» που έγινε κόμμα (για να επανέλθουμε στη ΔΗ.ΜΑΡ) μεγαλύτερη «εκλογική αξία» από την πραγματική, ώστε να στρέψουν τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, κυρίως, στα πιο βατά μονοπάτια του συστήματος. Στα γνωστά «δοκιμασμένα» λημέρια της σοσιαλδημοκρατίας. Ο μόνος τρόπος για να το επιτύχουν είναι η έντεχνα καμουφλαρισμένη προπαγάνδα. Προβολή μέσα από τα  τηλεοπτικά κανάλια, από νεανικά «προοδευτικά» φύλα, σπρώξιμο από διάφορες  «εναλλακτικές» ιστοσελίδες κοινωνικού προβληματισμού και «ελεύθερης» έκφρασης των ιδεών και το κυριότερο, «φούσκωμα» των ποσοστών της στις «ανεξάρτητες» δημοσκοπήσεις «έγκριτων» δημοσκόπων. Κάτι ανάλογο με κείνο,  παλιότερα, του ΣΥΡΙΖΑ… Δεν ξεχνιέται εύκολα…

Μέσα από το άρθρο που θα διαβάσουμε, φαίνεται πολύ καθαρά η τρικυμία στην οποία έχουν περιπέσει, αλλά και οι ανησυχία τους. Δείτε πως θέλουν να «διαβάζουμε» την κρίση του συστήματος. Ποιες «είναι» οι αιτίες της κρίσης που τους βολεύει να υιοθετεί ο λαός. Δείτε ποιες είναι οι «λύσεις» στα αδιέξοδά τους που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Ώσπου στο τέλος, μας το ξεφουρνίζουν. Εκφράζουν «φωναχτά» τι είναι αυτό το μοναδικό που τους προκαλεί τρόμο και θέλουν με κάθε τρόπο να αποτρέψουν: η άνοδος της (και εκλογικής) επιρροής του ΚΚΕ  στο λαό.

Ξεκινάει το άρθρο: «Μα τί βρίσκει ο μέσος ψηφοφόρος και επιλέγει τη ΔΗΜ.ΑΡ του Φώτη Κουβέλη; Πώς είναι δυνατό ένα κόμμα χωρίς ξεκάθαρες θέσεις να βρίσκεται σε θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης; Είναι δυνατό το κόμμα του Χατζησωκράτη και του Μαργαρίτη να πηγαίνει τόσο ψηλά; Εάν προσπαθήσει κανείς να δει την πορεία αυτού του κόμματος που από το 2% βρέθηκε στο δημοσκοπικό 18%, σίγουρα δεν θα πρέπει να μιλήσει με όρους πολιτικής αλλά περισσότερο να ανατρέξει στα εργαλεία της ψυχανάλυσης! Διότι αυτό που συμβαίνει με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και τον Φώτη Κουβέλη περισσότερο θυμίζει τη σχέση "πατέρα - παιδιού" παρά κόμματος και πολιτικού ακροατηρίου. Μείζον λοιπόν είναι το έλλειμμα ηγεσίας στο χώρο της ευρείας κεντρο-αριστερής, ανανεωτικής πτέρυγας της κοινωνίας. Μετά από δύο χρόνια απίστευτων ακροβασιών και σειράς τραγελαφικών αποφάσεων, ο Γιώργος Παπανδρέου εκτός του ότι δίχασε την παράταξή του, κούρασε ταυτόχρονα και ένα σκεπτόμενο κοινό. Δεν μπορεί  δηλαδή να είναι η χώρα σου στο χείλος της καταστροφής κι εσύ να κυβερνάς με το κηπουρολόι ή να πηγαίνεις για κανό. Να χάνεις τέσσερις μήνες σε e-goverment και μοντερνιές ενώ η χώρα βουλιάζει.»

Το μείζον πρόβλημα είναι η έλλειψη ηγεσίας! Αν είχαμε έναν πιο «άξιο»  ηγέτη, που δεν θα μας «κούραζε» (εμάς τους… σκεπτόμενους) και θα επέλεγε κατάλληλους συνεργάτες (και όχι τους… κολλητούς του), θα  τα… κατάφερνε καλύτερα η κυβέρνηση και η χώρα δεν θα έφτανε σ’ αυτό το σημείο! Από την άλλη, αναρωτιέται με… αφέλεια για την «άνοδο» στις «έγκυρες» δημοσκοπήσεις και τα «μεγάλα» ποσοστά της ΔΗ.ΜΑΡ.  Παρουσιάζεται σαν γεγονός, που απλά… χρήζει ψυχανάλυσης. Ο Κουβέλης έγινε ξαφνικά πολιτικός… γίγας και κονταροχτυπιέται στα ίσια με τους «μεγάλους»! Μην κάθεσαι κουτέ αναγνώστη να κουράζεις το μυαλουδάκι σου (όσο σου απόμεινε) για το τι φταίει που σου γκρεμίζουν τη ζωή κομμάτι-κομμάτι. Ποια… κρίση του καπιταλισμού, ποια… συστήματα τώρα και άλλα… δύσκολα. Εσύ σε ένα σύστημα μεγάλωσες, αυτό… εμπιστεύεσαι. Το ζήτημα είναι να βρεθούν τα κατάλληλα πρόσωπα, οι «άξιοι» ηγέτες. Κάνε υπομονή, θα στρώσουν τα πράγματα, θα δεις. Έρχεται ο Βενιζέλος… ή μήπως όχι…

«Αυτό το κενό ηγεσίας, ο φθαρμένος Βαγγέλης Βενιζέλος δεν μπορεί να το καλύψει. Κι αυτό επειδή έχει διπλή φθορά. Τόσο αυτήν της πρόσφατης πολιτείας του στο χώρο της οικονομίας, όσο όμως και την έτερη, των πληγών από τις εσωκομματικές εκλογές του 2007».

Άρα βιάστηκα να… χαρώ. Ο Βενιζέλος δεν κάνει για τη δουλειά. Έχει… φθαρεί. Εξάλλου είναι ο υπουργός που πέρασε τα μέτρα, έκανε τα πάντα για να ψηφιστούν, εκτέθηκε, δεν μας κάνει αυτός. Πώς να πείσει τον κοσμάκη που υποφέρει «εξ’ αιτίας του», να τον ψηφίσει μεθαύριο στις εκλογές (αν γίνουν…). Θα προξενήσει κι άλλες… «πληγές» στο κόμμα του, στην σύγκρουση για την εξουσία που πλησιάζει.  Έχει γούστο, να γίνει και καμιά διάσπαση στο ΠΑΣΟΚ και να… τρέχουμε να μαζέψουμε τους ψηφοφόρους «της ευρείας κεντρο-αριστερής, ανανεωτικής πτέρυγας της κοινωνίας» (όλα αυτά μαζί;) μετά, οπότε… αν είναι κάποιοι να φύγετε, εμείς… φροντίσαμε για εσάς:

«Να λοιπόν που αυτή τη δύσκολη σχέση ΓΑΠ- Μπένι έρχεται να ισορροπήσει ένας εξωθεσμικός ως προς το ΠΑΣΟΚ πολιτικός - πατερούλης. Ο Φώτης Κουβέλης για τον οποίο θα έχετε παρατηρήσει πως όλοι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ ... στάζουν μέλι. Σε όσες παρέες και να βρεθεί κανείς θα ακούσει το πόσο "σοβαρός" είναι ο Φώτης, το πόσο "εκτός διαπλοκής" αλλά και την παντελή απουσία αλαζονείας που υπάρχει από τη μεριά του.»

Δεν το έχετε παρατηρήσει κι εσείς; Σε όλες τις συζητήσεις, για… τον Κουβέλη μιλούν. Όπου και να πάω, ένα όνομα βγαίνει από τα χείλη των απογοητευμένων της «της ευρείας κεντρο-αριστερής, ανανεωτικής πτέρυγας της κοινωνίας»: Φώτης Κουβέλης! Έχει την «εγκυρότητα» του Αριστερού, την «σοβαρότητας» που του προσδίδουν τα ΜΜΕ, είναι «άφθαρτος», ευγενής, πράος και καλός νομικός. Τα έχει όλα. Αυτός είναι λοιπόν δυσαρεστημένε ψηφοφόρε του ΠΑΣΟΚ, η μόνη επιλογή σου αν πρόκειται να μην ψηφίσεις ΠΑΣΟΚ. Και πάνω που πας να ησυχάσεις, ότι βρήκες επιτέλους το δρόμο σου…

«Μέχρις εκεί όμως. Κι αυτό διότι εάν ξύσει κανείς τη μπογιά της ΔΗ.ΜΑΡ θα βρει από κάτω το απόλυτο τίποτα. Στελέχη που ποτέ δεν εργάστηκαν στη ζωή τους όπως ο Χατζησωκράτης ή ο Μαργαρίτης, διανοούμενους του Κολωνακίου και άλλους "ευγενείς" της εγχώριας Αριστεράς του καφενέ. Λίαν εσχάτως θα δει κανείς και απολειφάδια του ΠΑΣΟΚ σε επίπεδο κυρίως τοπικής αυτοδιοίκησης, τον πρώην πρόεδρο της ΕΡΤ και στενό συνεργάτη του Κώστα Λαλιώτη, Παν Παν, τον Μπίστη που έχει αλλάξει σαράντα σχηματισμούς σε όλη του τη διαδρομή, τον χρεοκοπημένο διαφημιστή Γιάννη Κακουλίδη, που αφού δεν έσωσε την εταιρεία του θέλει να σώσει την πατρίδα! Θα δει την Ρεπούση που θέλει να κατέβει στον Πειραιά, τον Λυκούδη αλλά και παλιούς βουλευτές του ΠΑΣΟΚ όπως ο Νίκος Γαλανός κ.ά.

Κοινώς, ντεκαντάνς. Κι αυτό είναι που τελικά θα στοιχίσει στη ΔΗ.ΜΑΡ. Το ότι βασίζεται σε φθαρμένα υλικά. Πως πάει να χτίσει το νέο, με βάση το παλιό. Πως είναι ένα κόμμα προσωπικών φιλοδοξιών, κάποιων τύπων που μυρίστηκαν εύκολη έδρα».

…σε γυρίζουν πίσω. Η «καλοσύνη» (του Κουβέλη) έχει και τα… όριά της. Να μην το παρακάνουμε κιόλας. Αν το καλοσκεφτείτε, και η ΔΗ.ΜΑΡ, λέει το άρθρο, «βασίζεται σε φθαρμένα υλικά», άρα καλύτερα ένα ΠΑΣΟΚ με «άφθαρτο» αρχηγό για να είμαστε σίγουροι. Σίγουροι πως θα προχωρήσουμε αταλάντευτα μπροστά για το… καλό της πατρίδας. Για το καλό δηλαδή, των τραπεζών και των βιομηχάνων, των παρατρεχάμενων και των λαμόγιων, των με «αριστερό» προφίλ μιζαδόρων του συστήματος και άλλων τρωκτικών του πλούτου αυτής της χώρας και του ιδρώτα του λαού της. Το συζητούν άλλωστε στους διαδρόμους της Βουλής, κατ’ ιδίαν, στα γραφεία τους, παντού. Τρέμουν την οργή του λαού που υποφέρει. Τρέμουν στην ιδέα πως αυτός ο λαός αρχίζει να πιστεύει πως μπορεί να τους τιμωρήσει. Τρέμουν την άνοδο της επιρροής των κομμουνιστών μέσα στο λαό. Την άνοδο της επιρροής της πραγματικής, μαχητικής, επαναστατικής αριστεράς, που προτείνει ξεκάθαρα την μοναδική λύση στα αδιέξοδα του λαού που βάζει το σύστημα: την ανατροπή του!

Αν όμως μετά από όλ’ αυτά κάποιοι κάνουν το βήμα και δεν τους ψηφίσουν (που απ’ ότι φαίνεται θα είναι πολλοί), άλλη μια  εναλλακτική για το σύστημα «λύση» θα είναι εκεί και θα τους περιμένει. Το ομολογούν κυνικά οι ίδιοι:

«Για την ιστορία λοιπόν θα θυμίσω αυτό που μου είπε γνωστός υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ. "Προτιμώ τους ψηφοφόρους μας να πάνε στη ΔΗ.ΜΑΡ. Εκεί θα αισθάνομαι ότι τους έχουμε ...παρκάρει"!»

Οι… "παρκαδόροι" ανέλαβαν ήδη δράση!

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2012]