![]() |
| Φωτο: 902 |
«Οι
νεκροί μάς πονούν, γιατί παίρνουν μαζί τους και ένα μεγάλο κομμάτι δικό μας. Όταν
φεύγουν με τη γνωστή θλιβερή τελετή, τους χειροκροτούμε […] Τους κλαίμε κι
αφήνουμε λουλούδια επάνω στον τάφο τους. Κι όταν τους θυμούμαστε, με κάποια
αφορμή, και μιλούμε γι' αυτούς κρατούμε «ενός λεπτού σιγή», για να τους
τιμήσουμε. Γιατί πιστεύουμε πως την ώρα της «σιγής» τούς θυμούμαστε πιο έντονα
και μετρούμε, όσο κρατάει αυτό το «λεπτό», πιο αντικειμενικά το κόστος της
απώλειάς τους για μας και τους άλλους», έγραφε ο ακριβός μας Γ.Χ.
Χουρμουζιάδης.
Τα
φέρνει έτσι η ζωή κάποιους σημαντικούς ανθρώπους να τους γνωρίσεις βαθύτερα αφού «φύγουν». Ανασύρεις τότε στη
μνήμη σου εκείνες τις στιγμές που κάποτε πέρασες από μπροστά τους, όπως και
τόσοι άλλοι σαν και σένα, που τους έσφιξες το χέρι ή και συζήτησες για λίγο μαζί τους, που άκουσες άλλους
συντρόφους να μιλάνε γι’ αυτούς, που διάβασες λίγες γραμμές από τις σελίδες που γέμισε η διαδρομή τους, ή που έγραψαν οι ίδιοι στο χαρτί. Και όταν φύγουν
για το στερνό ταξίδι, νιώθεις σαν να μην ήξερες σχεδόν τίποτα γι’ αυτούς. Και τότε
το βάρος της απώλειας γίνεται δυσβάσταχτο.

