Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Τί είναι η ζωή τελικά;

Όταν νιώθεις τις κολώνες σου να τραντάζονται από τους συνεχόμενους μετασεισμούς που προκαλούν η αίσθηση της καθημερινής απώλειας και  η «ρεαλιστική» θεώρηση των πραγμάτων.

Όταν τα «ανήλιαγα στενά» γίνονται όλο και περισσότερα στις γειτονιές αυτής της πόλης και  οι πόρτες των κρύων σπιτιών ανοίγουν (από μέσα) στον κυνισμό και την μοιρολατρία.
Όταν βλέπεις τα πάντα να γκρεμίζονται και οι σωροί των ερειπίων να σκεπάζουν τις ανθρώπινες ψυχές. Όταν όλα γύρω σου μοιάζουν χαμένα…
…σφίγγεις τα δόντια και τις γροθιές σου και προχωράς. Αγώνας χωρίς σταματημό  είν’ η ζωή, για να γίνει  η χαραμάδα της ελπίδας ουρανός.

[ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2012]