Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων να προσπαθούν να πιαστούν απ’ τους ανθρώπους που ξεχωρίζουν. Τους πιο άξιους, τους ιδεολόγους, τους βαρύσκιωτους, τους οραματιστές, αυτούς που τραβάνε μπροστά και βάζουν πλάτη αγόγγυστα «για να γυρίσει ο ήλιος». Ακουμπώντας πάνω τους παίρνουν απ’ τη δύναμή τους για να πατήσουν στα δικά τους πόδια, να σταθούν σιγά σιγά στο πλευρό τους και να γίνουν, αν αντέξουν, σαν κι αυτούς. Αυτή η διαδικασία κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Γιατί η «μοίρα» του κομμουνιστή έχει χαραγμένη πάνω της την ευχή και την κατάρα του καιρού του. Σε μια εποχή που το να δώσεις έχει άμεση σχέση με το τι παίρνεις για αντάλλαγμα, ο κομμουνιστής ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα, από το βαρύ φορτίο της αφειδώλευτης προσφοράς, της αγνής ανιδιοτέλειας, της ευθύνης και της πανανθρώπινης αποστολής του. Όλοι έχουν απαιτήσεις από τον κομμουνιστή, ακόμα και οι εχθροί του κι ας περιμένουν με αγωνία πότε θα «γλιστρήσει». Και όλοι, μα όλοι, σπεύδουν να μοιραστούν τη σοδειά του αγώνα του.
