Οικοδόμος: Με αφορμή το «ειδικό πρόγραμμα συνταξιοδότησης» του βουλευτή κ. Τσουκαλά

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Τσουκαλάς δήλωσε στο φετινό βουλευτικό «πόθεν έσχες» του 1.000.000 ευρώ, τα οποία δικαιολόγησε ως αποζημίωση από «ειδικό πρόγραμμα συνταξιοδότησης»  της ιδιωτικής  τράπεζας στην οποία εργαζόταν. Ο κ. Τσουκαλάς εκτός από βουλευτής είναι σήμερα συνταξιούχος τραπεζικός και πριν μεταπηδήσει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ήταν για πολλά χρόνια στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και συνδικαλιστικό στέλεχος της ΠΑΣΚΕ στον χώρο των τραπεζών (πρόεδρος ΟΤΟΕ κλπ).

Οικοδόμος: Θα μπορούσε να είναι πετυχημένο ανέκδοτο. Δεν είναι: "Μαθήματα συνδικαλισμού και... διαδηλώσεων από τη ΓΣΕΕ"...

"―Πώς μπορεί να υψωθεί ένα πανό; ―Ποια είναι τα πιο έξυπνα συνθήματα;"

Οικοδόμος: Πρόβλεψη καιρού για συγκέντρωση συμπαράστασης έξω από την ΕΡΤ

Συγκέντρωση για σήμερα το απόγευμα έχουν προγραμματίσει ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ έξω από το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην οδό Μεσογείων,  για να συμπαρασταθούν στους εργαζόμενους της ΕΡΤ που εκδιώχτηκαν μετά την έφοδο των ΜΑΤ. Για την ίδια χρονική στιγμή, στο σημείο αυτό, η ΕΜΥ προβλέπει πως ο καιρός θα είναι άστατος και με νεφώσεις, ωστόσο το ενδεχόμενο να βρέξει αποκλείστηκε κατηγορηματικά.

Οικοδόμος: Ποινική δίωξη κατά του διευθυντή της ΜΕΒΓΑΛ για τη μη καταβολή δεδουλευμένων προς τους εργαζόμενους. Εργοδοτικό σωματείο «Ο Αξιός»: ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ!

Σκέψου να είσαι εργαζόμενος στη ΜΕΒΓΑΛ, να σε έχουν απλήρωτο, να κάνεις υπομονή δουλεύοντας τσάμπα, να έχεις απελπιστεί από την ανέχεια, οι μήνες να περνούν και κάποια στιγμή να επεμβαίνει η δικαιοσύνη ασκώντας ποινική δίωξη στον εργοδότη σου, ζητώντας του να σε ξοφλήσει…Και πάνω που αρχίζεις να ελπίζεις πως θα πληρωθείς επιτέλους για τον ιδρώτα σου, να έρχεται το  σωματείο σου, δηλαδή κάποιοι  συνάδελφοί σου που ψήφισες για να προβάλουν και να υπερασπίζονται τα συμφέροντά σου, και να  στέκονται, όχι δίπλα σου όπως πίστευες και περίμενες, αλλά στο πλευρό του αφεντικού. Απίστευτο; Δεν είναι φανταστικό σενάριο, είναι γεγονός:

Οικοδόμος: Φωτόπουλος «vs» Παναγόπουλος στη ΓΣΕΕ...

Μετά από τις ολιγοήμερες διακοπές τους στην όμορφη Αλεξανδρούπολη και αφού εξασφάλισαν «αντικείμενο» για άλλα τρία χρόνια οι δυο «πρώην» σύντροφοι συνδικαλιστές και οι παρατάξεις τους θα παλέψουν για να εξασφαλίσουν τις συμμαχίες που θα τους επιτρέψουν, ο ένας να παραμείνει και ο άλλος να διεκδικήσει την πολυπόθητη καρέκλα του προέδρου της ΓΣΕΕ. Από την θέση αυτή θα μπορούν να συμμετέχουν στους διάφορους «κοινωνικούς διαλόγους», να φωτογραφίζονται με τον «συνάδελφό» τους (πρόεδρο) του ΣΕΒ, να μοιράζονται την αγωνία τους για την «βιωσιμότητα» του «χρέους» και την άφιξη της «ανάπτυξης» με τον εκάστοτε υπουργό εργασίας, και να χειροκροτούν τους αρχηγούς τους στα συνέδρια των κομμάτων τους.  Πώς είπατε;… αν ακούστηκε κάτι για αγωνιστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων;… για οργάνωση του αγώνα και αντίσταση στην καπιταλιστική λαίλαπα;… Μα «αγώνα» δίνουν οι άνθρωποι… για τη διατήρηση της «κοινωνικής συνοχής»… 

Τα τελευταία νέα από το «μέτωπο» της καρέκλας στη ΓΣΕΕ, από το inews.gr: «Οι πρόσφατες εκλογές στη ΓΣΕΕ κατέγραψαν το “τσαλάκωμα” της ΠΑΣΚΕ, η οποία αναδείχτηκε μεν πρώτη δύναμη με 16 έδρες, έχασε ωστόσο 6 έδρες σε σχέση με την “καθαρή” πλειοψηφία που είχε στο σημερινό προεδρείο. Το ρήγμα προκλήθηκε κυρίως λόγω της απόσχισης του προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Νίκου Φωτόπουλου, ο οποίος είχε τη… διακριτική στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, και κατάφερε να κερδίσει 3 έδρες, ενώ η ΔΑΚΕ κέρδισε 11 έδρες, η παράταξη του ΚΚΕ 10 έδρες και η… επίσημη παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ 5 έδρες.

Ενόψει της συγκρότησης προεδρείου, στο παρασκήνιο βρίσκονται σε εξέλιξη έντονες ζυμώσεις, με τον Νίκο Φωτόπουλο να βρίσκεται στο επίκεντρο, και να προκύπτει βέτο από πολλές πλευρές για το ενδεχόμενο να υποστηριχτεί ακόμη μια θητεία του Γιάννη Παναγόπουλου στην προεδρία της ΓΣΕΕ. Ο σημερινός πρόεδρος της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής οργάνωσης της χώρας άλλωστε, βρίσκεται υπό διαρκή πίεση και αμφισβήτηση, καθώς πολλοί τον κατηγορούν για “χαλαρή” στάση στο θέμα των κινητοποιήσεων λόγω του Μνημονίου.»

 

[ΜΑΡΤΗΣ 2013]

Οικοδόμος: Συνδικαλιστές-τουρίστες στην Αλεξανδρούπολη!

Φωτογραφία 902.gr

Αυτή την εικόνα παρουσίαζε η αίθουσα που διεξάγεται το 35^ο συνέδριο της ΓΣΕΕ, σήμερα το πρωί. Ένα δάσος από άδειες καρέκλες. Την ίδια στιγμή που στην αίθουσα βρίσκονταν όλοι οι αντιπρόσωποι του ΠΑΜΕ (που κατήγγειλαν το γεγονός), οι εκπρόσωποι των άλλων παρατάξεων απουσίαζαν πανηγυρικά, όπως απουσίαζαν πάντα από τα πραγματικά προβλήματα και τους αγώνες των εργατών. Μόνο που η πρόκληση αυτή τη φορά ξεπερνάει κάθε προηγούμενη.

Την ώρα που η εργατική τάξη της χώρας δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο από την κυβέρνηση των πλουτοκρατών, την ώρα που η ξεπουλημένη ηγεσία των καρεκλοκένταυρων της ΓΣΕΕ καλεί τους εργαζόμενους να μείνουν έξω από «χρώματα» και «μακριά από κόμματα», την ώρα που ξοφλημένες συνδικαλιστικές καριέρες αλλάζουν στέγη για να μπορέσουν να παραμείνουν στο προσκήνιο, την ίδια ώρα, όλοι αυτοί και μαζί οι υπόλοιποι αντιπρόσωποί τους, αντί να συζητούν με ποιους τρόπους οι εργάτες θα σταθούν όρθιοι, απουσιάζουν με τρόπο θρασύ και προκλητικό από την αίθουσα του συνεδρίου, συμπεριφερόμενοι σαν τουρίστες σε διακοπές! Φαίνεται πως τους κούρασε το πολύ άγχος τους για το πώς το «χρέος» θα γίνει «βιώσιμο», και πότε  θα έρθει  η «ανάπτυξη»… 

 

[ΜΑΡΤΗΣ 2013]

Οικοδόμος: Τι κρύβει η διάσπαση της ΠΑΣΚΕ στη ΓΣΕΕ

Οι ανακατάξεις στο χώρο της λεγόμενης «κεντροαριστεράς» και οι αποχωρήσεις πολλών στελεχών πρώτης γραμμής (προσχωρώντας ή…κάνοντας τα γλυκά μάτια στον ΣΥΡΙΖΑ) από τον μέχρι πρότινος «πυλώνα» της ΠΑΣΟΚ, δεν άφησαν ανεπηρέαστη την συνδικαλιστική παράταξή του, την ΠΑΣΚΕ. Η διάσπαση, που διαφαινόταν από καιρό, συνέβη λίγες μέρες πριν το 35^ο συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ Νίκος Φωτόπουλος, η πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας Στάβυ Σαλουφάκου, ο Μιχάλης Κουρουτός πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών (ΟΙΕΛΕ), ο Νίκος Ορφανός, πρώην μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Εργαζομένων στα Πετρελαιοειδή, ο Νίκος Κουλουμπαρίτσης, μέλος του Δ.Σ του συνδικάτου των εργαζομένων στον ΟΑΣΑ, ο Στέφανος Μπασινάς, πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Εύβοιας και άλλα συνδικαλιστικά στελέχη, συγκρότησαν νέα  παράταξη με τίτλο «ΕΜΕΙΣ» (Ενωτικό Μέτωπο Εργατικών Ισχυρών Συνδικάτων).

Φέρνει όμως  κάτι «νέο» στους εργαζόμενους η παράταξη αυτή; Στη διακήρυξή της μεταξύ άλλων υποστηρίζει ότι είναι «κομματικά αυτόνομη και ιδεολογικά ανεξάρτητη, προερχόμενη από το δημοκρατικό κίνημα, με όραμα μια σύγχρονη σοσιαλιστική κοινωνία», ενώ καταγγέλει τα μέχρι τώρα «φαινόμενα συντεχνιακού, γραφειοκρατικού και κομματικού συνδικαλισμού, που έχουν ξεπεραστεί από τα γεγονότα και από την ιστορία». Προφανώς, όσοι έβαζαν την υπογραφή τους, ειδικά κάτω από την τελευταία φράση, θα διέκριναν καθαρά τα πρόσωπά τους ανάμεσα στις λέξεις να γελούν…

Μετά τις τελευταίες αγωνιώδεις προσπάθειες της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ (που ελέγχεται από την ΠΑΣΚΕ) να κρατήσει τους εργαζόμενους μακριά από "χρώματα και κόμματα", μετά την πρόσφατη  κήρυξη της…αυτονόμησης της ΠΑΣΚΕ, από τον πρόεδρό της Παναγόπουλο, έρχεται η δημιουργία μιας ακόμα «αυτόνομης» και «ιδεολογικά ανεξάρτητης» συνδικαλιστικής παράταξης, που διεκδικεί κεντρικό ρόλο, αρχικά στο επικείμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Όλες αυτές οι κινήσεις των τελευταίων εβδομάδων δεν είναι ασφαλώς ξεκομμένες από τις πλήρως τεκμηριωμένες καταγγελίες του ΠΑΜΕ για κρούσματα νοθείας και αλλοίωσης των πραγματικών συσχετισμών που θα επιχειρηθούν στο συνέδριο της ΓΣΕΕ (άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά…) με ευθύνη των παρατάξεων του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, οι οποίες θα κονταροχτυπηθούν για το ποια θα ελέγξει από καλύτερες θέσεις το συνδικαλιστικό κίνημα,  προς όφελος των συμφερόντων της πλουτοκρατίας και των κομμάτων που την υπηρετούν.

Ένα είναι σίγουρο για τους εργαζόμενους: όπου ακούνε πολλές «αυτονομίες», «ανεξαρτησίες» κλπ. ας κρατάνε μικρό καλάθι. Με το ένα ή με το άλλο όνομα, οι παρατάξεις αυτές, ό,τι και αν διακηρύσσουν, θα συνεχίσουν να κάνουν τα πάντα για να κρατάνε το εργατικό κίνημα ανοργάνωτο και καθηλωμένο, υποταγμένο στις βάρβαρες πολιτικές του κεφαλαίου και της κάθε «τρόικας» (εσωτερικού και εξωτερικού), ή συμβιβασμένου με πολιτικές "άλλης" διαχείρισης, ανήμπορο να αντιδράσει  και να επηρεάσει τις εξελίξεις προς όφελος δικό του και των  λαϊκών στρωμάτων.

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ξεγελαστούν ακόμα μια φορά από το «νέο» που δήθεν κομίζουν οι παλιές ή οι καινούργιες συνδικαλιστικές παρατάξεις. Σήμερα διαθέτουν την πείρα για να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα. Όλες οι παρατάξεις και  οι συνδικαλιστές έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν εξετάσεις στους εργαζόμενους. Κάποιοι στρογγυλοκάθονται στα πάνελ των «κοινωνικών διαλόγων», συγχρωτίζονται σε δεξιώσεις με τους «κοινωνικούς εταίρους», αποσπώντας τα εύσημα του ΣΕΒ και των κυβερνήσεων. Και κάποιοι άλλοι, καθημερινά, στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία, στα πεζοδρόμια,  πρωτοστατούν στην οργάνωση της πάλης των εργαζομένων, σε βάση ταξική, διεκδικώντας όλα όσα πραγματικά ανήκουν στην τάξη τους.

Ο μόνος δρόμος που ανοίγεται μπροστά, δρόμος μακρύς και δύσκολος, είναι για τους εργαζόμενους ο δρόμος της ανυποχώρητης ταξικής πάλης. Ανεξάρτητα από ποιο κόμμα ψήφιζε κανείς μέχρι τώρα, ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς σε όλα με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, οι εργαζόμενοι σε αυτόν το δρόμο πρέπει να βαδίσουν  για να μπορούν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο, για το συνδικαλιστικό κίνημα, τον τόπο και τη ζωή τους.

 

[ΜΑΡΤΗΣ 2013]

ΕΝΩΜΕΝΟ ΚΤΙΣΤΑΔΙΚΟ: Η πασοκική αντίληψη για τον «ανεξάρτητο» συνδικαλισμό – Το πραξικόπημα στη ΓΣΕΕ το 1985

Με αφορμή  πρόσφατη ανακοίνωσή της ΓΣΕΕ που καλεί τους εργάτες να συστρατευτούν  «μακριά από χρώματα και κόμματα», το ιστολόγιο ανέσυρε από το αρχείο της μνήμης του (με τη βοήθεια της "Πανοικοδομικής")  μια σειρά από γεγονότα που αποκαλύπτουν στους νεώτερους αναγνώστες και θυμίζουν στους παλιότερους, πως αντιμετώπιζαν από καταβολής του τον συνδικαλισμό οι αστικές κυβερνήσεις και τον διασπαστικό ρόλο που έπαιζαν στο εργατικό κίνημα οι ελεγχόμενοι από αυτές συνδικαλιστές. Και επειδή αποτελεί πρόκληση να επικαλούνται συνδικαλισμό «μακριά από χρώματα και κόμματα» ο πρόεδρος -κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ- της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος και η παράταξή του, θεωρήσαμε χρήσιμο να θυμηθούμε με ποιον τρόπο αντιμετώπισε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1985, τον –με δημοκρατικές διαδικασίες- απεγκλωβισμό της διοίκησης ΓΣΕΕ από τον έλεγχό της και το πέρασμα της Συνομοσπονδίας στο πλευρό των εργαζομένων (μια ακόμη αναφορά μας, στην οποία παρουσιάζεται συνοπτικά η «ακομμάτιστη» πορεία των διοικήσεων της ΓΣΕΕ τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, μπορείτε να δείτε ΕΔΩ). Για την ΠΑΣΚΕ και το ΠΑΣΟΚ «ανεξάρτητος» συνδικαλισμός σήμαινε και σημαίνει πρόσδεσή του στο άρμα των αστικών κυβερνήσεων και των συμφερόντων που υπηρετούν, σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Ε. Γιαννόπουλος, υπ. Εργασίας

Την Παρασκευή 11 του Οκτώβρη 1985, και ενώ έχουν ήδη κλείσει τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση του Αντρέα Παπανδρέου (υπ. Εθνικής Οικονομίας ο Κ. Σημίτης, υπ. Οικονομικών ο Δ. Τσοβόλας, υπ. εργασίας ο Ε. Γιαννόπουλος), ανακοινώνει μια σειρά από αντεργατικά μέτρα με τη δικαιολογία ότι η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση. Με τα μέτρα αυτά χτυπιέται ακόμα περισσότερο το ήδη χαμηλό εργατικό εισόδημα. Μετά από υποτίμηση κατά 15% της δραχμής, εκτινάσσονται στα ύψη οι τιμές σε μια σειρά από βασικά είδη και υπηρεσίες, όπως το νερό, το ψωμί, η ζάχαρη, τα καύσιμα, και τα ασφάλιστρα αυτοκινήτων. Με το τέχνασμα της «πρόβλεψης» του τιμάριθμου και την αφαίρεση του «εισαγόμενου πληθωρισμού», καταργείται ουσιαστικά ο θεσμός της  ΑΤΑ (Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή) στους μισθούς. Για να μετριάσει τις αντιδράσεις των εργαζομένων και της κοινωνίας, η κυβέρνηση διακηρύσσει σε όλους τους τόνους πως «όλοι θα πληρώσουν για την κρίση». Οι εργαζόμενοι ξέρουν πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Δεκάδες σωματεία και ομοσπονδίες οργανώνουν απεργίες και μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην αντεργατική πολιτική της.

Κ. Σημιτης, υπ. Εθν. Οικονομίας

Οι εξελίξεις δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστη την ΓΣΕΕ. Στις 18 του Οκτώβρη συγκαλείται η ολομέλεια της διοίκησής της  με θέμα συζήτησης τις κυβερνητικές εξαγγελίες. Ο πρόεδρος της ΓΣΣΕ Γ. Ραυτόπουλος, επικεφαλής της συνδικαλιστικής παράταξης ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ) τάσσεται υπέρ των αντεργατικών μέτρων και μαζί του ακόμα 17 μέλη (ΠΑΣΚΕ)  της διοίκησης. Ο αντιπρόεδρος και άλλοι έξι της κυβερνητικής παράταξης (ΠΑΣΚΕ) τάσσονται κατά  των μέτρων και προτείνουν απεργία. Ο Γενικός Γραμματέας και οι άλλοι 15 σύμβουλοι της παράταξης ΔΑΣ (ΚΚΕ), και οι 2 της παράταξης ΑΕΜ (ΚΚΕ «εσωτερικού»), τάσσονται κατά των μέτρων με κοινή πρόταση για απεργία. Για να αποφευχθεί το αδιέξοδο και να παρθεί αγωνιστική απόφαση, υποστηρίζουν τελικά την πρόταση των «εφτά». Τότε οι 7 αναιρούν την αρχική τους πρόταση αποσύροντας την απεργία. Τελικά ψηφίζονται τρεις προτάσεις: Του προέδρου Ραυτόπουλου 18 ψήφοι, του Γεν. Γραμματέα 18 ψήφοι και των «εφτά» 7 ψήφοι. Περνάει η πρόταση του προέδρου αφού η ψήφος του μετράει διπλή.

Δ. Τσοβόλας, υπ. Οικονομικών

Την επόμενη μέρα, οι «εφτά» που… τόλμησαν να μην υπερψηφίσουν τα κυβερνητικά μέτρα διαγράφονται από το ΠΑΣΟΚ με συνοπτικές διαδικασίες. Οι διεργασίες για να δοθεί μια αγωνιστική προοπτική στη ΓΣΕΕ έχουν αρχίσει κάτω από την επίδραση των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων της 21 και 24 του Οκτώβρη. Στη συνέχεια στέλνονται τρία εξώδικα στον πρόεδρο Ραυτόπουλο για να συγκαλέσει, σύμφωνα με το καταστατικό, την Εκτελεστική Επιτροπή και την ολομέλεια της ΓΣΕΕ. Αυτός αρνείται πεισματικά να ασκήσει τα -σύμφωνα με το καταστατικό- καθήκοντά του. Στο μεταξύ η κυβέρνηση περνάει Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία απαγορεύει τις αυξήσεις σε μισθούς και μεροκάματα για δυο μήνες, απαγορεύοντας ουσιαστικά της συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Στις 27 του Οκτώβρη συνέρχεται η Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ και αποφασίζει να προτείνει στην Ολομέλεια:

1)     Αναβολή του Γενικού Συμβουλίου (που ήταν προγραμματισμένο για τις 30 και 31 του μήνα), αφού λόγω της άρνησης του προέδρου Ραυτόπουλου να ασκήσει τα καθήκοντά του, δεν είχε ετοιμαστεί κανονικά η σύγκλισή του.

2)     Απεργία στις 14 Νοέμβρη.

3)     Καθαίρεση του προέδρου και του ταμία, αφού είχαν «κώλυμα» να προσέλθουν στα όργανα (σύμφωνα με το καταστατικό).

Στις 29 του Οκτώβρη συνέρχεται η Ολομέλεια. Απέχουν ο πρόεδρος Ραυτόπουλος και οι 17 της ΠΑΣΚΕ που τον ακολουθούν. Τα υπόλοιπα 27 μέλη της διοίκησης αποφασίζουν:

1)     Καθαίρεση του προέδρου και ταμία για «αντικαταστατικές και ύποπτες μεθοδεύσεις».

2)     Κήρυξη πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης.

3)     Αναβολή του Γενικού Συμβουλίου για τις 18 και 19 του Νοέμβρη.

Γ. Ραυτόπουλος

Στις 30 και 31 του Οκτώβρη γίνονται δυο ολομέλειες της νέας διοίκησης, σύμφωνα πάντα με το καταστατικό, για την συμπλήρωση των κενών θέσεων της Εκτελεστικής Επιτροπής και του προεδρείου. Εκλέγεται νέος πρόεδρος ο Γιάννης Παπαμιχαής (παράταξη των «εφτά»), ο Η. Παναγιωταρόπουλος αντιπρόεδρος, ο Π. Κελαϊδής ταμίας και ο Γ. Γεωργόπουλος μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής.

Η αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων είναι γεγονός. Η ΓΣΣΕ παύει να είναι χειροκροτητής της κυβερνητικής πολιτικής και να ελέγχεται από την κυβέρνηση. Ανοίγεται μπροστά της ο δρόμος των αγωνιστικών διεκδικήσεων. Εργαζόμενοι και συνδικάτα την υποστηρίζουν. Υπολογίζεται ότι 2000 από τα 3500 πιο μαζικά πρωτοβάθμια σωματεία βρίσκονται στο πλευρό της. Το ίδιο και οι περισσότερες και οι μεγαλύτερες δευτεροβάθμιες οργανώσεις.

Το πραξικόπημα

Η κυβέρνηση βλέποντας πως η ΓΣΕΕ ξεφεύγει από τον έλεγχό της κάνει μια πρωτοφανούς ωμότητας επέμβαση στο συνδικαλισμό, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την εποχή που η Συνομοσπονδία βρισκόταν στα χέρια  εργατοπατέρων, εγκάθετων των κυβερνήσεων του μοναρχοφασισμού, της δεξιάς και της χούντας.

Στις 29 του Οκτώβρη γίνεται η πρώτη απόπειρα δικαστικής παρέμβασης, που αποτυχαίνει χάρη στην έγκαιρη παρέμβαση των συνδικαλιστών. Η κυβέρνηση βάζει τον εντολοδόχο της στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας (ΕΚΠ) να καταθέσει αγωγή για να σταματήσει με ασφαλιστικά μέτρα την συνεδρίαση της κρίσιμης Ολομέλειας της ΓΣΕΕ (στην οποία καθαιρέθηκαν ο πρόεδρος Ραυτόπουλος και ο ταμίας). Αποτυχαίνει γιατί δεν υπήρχε έγγραφο του ΕΚΠ για τέτοια ενέργεια. Η αίτηση αποσύρεται.

Γ. Αλ. Μαγκάκης, υπ. Δικαιοσύνης

Στις 30 του Οκτώβρη, στις 9 το πρωί, ο προϊστάμενος του Ειρηνοδικείου αναγγέλει μπροστά σε συνδικαλιστές την απόφασή του να κάνει δεκτή την αίτηση του ΕΚΠ, πριν ακόμα αυτή κατατεθεί (πρωτοκολλήθηκε στις 9.30 π.μ.). Με προσωρινή διαταγή αναστέλλει τις αποφάσεις της Ολομέλειας της ΓΣΣΕ (καθαίρεση προέδρου και ταμία, αναβολή του Γενικού Συμβουλίου και απεργία στις 14 του Νοέμβρη). Η αναστολή ορίζεται μέχρι τις 11 του Νοέμβρη που θα εκδικαστεί η αίτηση του ΕΚΠ. Το δικαστικό πραξικόπημα έχει επιτελεστεί. Ξεσηκώνεται θύελλα αντιδράσεων στα συνδικάτα. Το απόγευμα της ίδιας μέρας γίνονται διαδηλώσεις εργαζομένων στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, και πικετοφορίες στην Πάτρα και άλλες πόλεις. Στις 31 του Οκτώβρη ο υπουργός δικαιοσύνης Γεώργ. Αλέξ.  Μαγκάκης καλύπτει την παράνομη απόφαση του δικαστηρίου, χαρακτηρίζοντας «έντιμο» το δικαστή, που «κινήθηκε στα πλαίσια του νόμου».

Η αντίληψη των αστικών κυβερνήσεων για τον «ανεξάρτητο» συνδικαλισμό ποτέ δεν άλλαξε. Οι μέθοδοι που ακολουθούν για να κρατάνε αλυσοδεμένο το συνδικαλιστικό κίνημα και να μην κινδυνεύουν έτσι τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας παρέμειναν οι ίδιες. Κρατικοδίαιτες συνδικαλιστικές οργανώσεις και πολλά προνόμια στους εκπροσώπους τους (διάφορες απαλλαγές, παχυλοί μισθοί, συντάξεις κλπ), ίδρυση διασπαστικών σωματείων όπου δεν μπορούσαν να υποτάξουν τις ταξικές δυνάμεις, διαγραφή ταξικών σωματείων από τις δευτεροβάθμιες οργανώσεις, αλλοίωση -μέσω αποκλεισμών πολλών ταξικών σωματείων- της αντιπροσωπευτικότητας των συνεδρίων πολλών ομοσπονδιών και της Συνομοσπονδίας, ΓΣΕΕ-προθάλαμος κυβερνητικών αξιωμάτων και άλλων πόστων στον κρατικό μηχανισμό κ.α.

Με αυτές τις πρακτικές, οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου (με μπροστάρη το ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησε περισσότερα χρόνια), χρησιμοποιώντας τους εργατοπατέρες υποτακτικούς τους (τύπου Παναγόπουλου), κατάφεραν τις τελευταίες δεκαετίες να απαξιώσουν την έννοια  του όρου «συνδικαλισμός» στη συνείδηση της πλειοψηφίας των εργαζομένων, με καταστροφικά αποτελέσματα σήμερα, όσο αφορά τις θέσεις από τις οποίες υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους. 

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Οικοδόμος: Η «έξω από κόμματα και χρώματα» ΓΣΕΕ. Οι πρόεδροι και η παράταξή τους από το 1981 μέχρι σήμερα

Να κατάλαβε άραγε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Παναγόπουλος πως οι πολλές «διαβουλεύσεις» (στα πλαίσια του «κοινωνικού διαλόγου»), με τους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης και τους υπουργούς της κυβέρνησής της είναι αδιέξοδες και ξαφνικά σήκωσε την παντιέρα του πανεργατικού ξεσηκωμού;... Οι εργάτες λέει μπορούν να επιβάλλουν τη δύναμή τους, αρκεί να συστρατευτούν και να μείνουν «μακριά από κόμματα και χρώματα».  Μήπως  με αυτό εννοεί κάτι σαν τη δική του στάση ως συνδικαλιστής, ή τη στάση των προηγούμενων «αχρωμάτιστων» συναδέλφων του στην ηγεσία της ΓΣΕΕ και την συνεισφορά τους –πάντα «μακριά από κόμματα»- στην υπόθεση των συμφερόντων της εργατικής τάξης;… Ας πάμε λίγο πίσω και ας θυμηθούμε κάποια στοιχεία για τους προέδρους της ΓΣΕΕ, τη διαδρομή τους και την παράταξη από την οποία προέρχονται, την περίοδο της –πάλι μακριά από χρώματα- πράσινης «αλλαγής» μέχρι τις μέρες μας και θα επανέλθουμε στα «χρώματα» και τα κόμματα για να δούμε τι εννοεί ο κ. Παναγόπουλος.

Το 21^ο συνέδριο της ΓΣΕΕ πραγματοποιείται λίγες μέρες πριν τις εκλογές του Οκτώβρη του 1981, τις οποίες κερδίζει για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ. Όπως και τα προηγούμενα, δεν είναι γνήσιο, δεν είναι αντιπροσωπευτικό, και στις εκλογές για την ανάδειξη οργάνων εκλέγεται (για μια ακόμα φορά) δεξιά διοίκηση (Καρακίτσος κλπ). Οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης προσφεύγουν στα δικαστήρια καταγγέλοντας τη νοθεία. Τα δικαστήρια καταργούν την διοίκηση και διορίζουν νέα, μαζί  και προεδρείο. Συνολικά 30 από τις 45 θέσεις της νέας διοίκησης δίνονται σε συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ), και τη θέση του προέδρου αναλαμβάνει ο Ορέστης Χατζηβασιλείου. Όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψηφίζει τον αντεργατικό νόμο 1365/83  (έμεινε στην ιστορία το απεργοκτόνο «άρθρο 4») που μεταξύ άλλων απαγορεύει και τις αυξήσεις μισθών σε συγκεκριμένους κλάδους εργαζομένων, ο Ορ. Χατζηβασιλείου  παραιτείται.

Γιώργος Ραυτόπουλος, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ (1983 – 1989).

Στο 22^ο της ΓΣΕΕ, που για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες γίνεται με συνθήκες μεγάλης (όχι όμως πλήρους) αντιπροσωπευτικότητας, εκλέγεται πρόεδρος ο Γ. Ραυτόπουλος. Είναι μια περίοδος που η αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ αρχίζει να διαψεύδει τις προσδοκίες των εργαζομένων, που συσπειρώνονται γύρω από τις δυνάμεις που προωθούν αγώνες σε ταξική κατεύθυνση. Τον Οκτώβρη του 1985 και ενώ ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ (ο οποίος έχει ήδη δηλώσει στήριξη στην αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ) αρνείται πεισματικά να συγκαλέσει τα όργανα, για να τοποθετηθεί και η συνομοσπονδία, μια ομάδα συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ ανεξαρτητοποιείται και   ανατρέπεται έτσι η κυβερνητική πλειοψηφία. Η νέα πλειοψηφία που δημιουργείται καθαιρεί τον Ραυτόπουλο και εκλέγει νέα διοίκηση.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που δεν μπορεί να διανοηθεί ότι δεν θα  ελέγχει τη διοίκηση της ΓΣΕΕ, παρεμβαίνει πραξικοπηματικά και με απόφαση του δικαστή Θέμελη καταργεί  το δημοκρατικά εκλεγμένο προεδρείο και διορίζει πάλι τον Ραυτόπουλο. Ξεσπάει σάλος στους εργάτες, γίνονται συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, ο υπουργός δικαιοσύνης δηλώνει πως ο Θέμελης «ορθώς έπραξε» και μένουν στην ιστορία  οι δηλώσεις του υπουργού εργασίας Γιανόπουλου, πως «δεν μπορεί το ΚΚΕ, με 10% στη Βουλή, να έχει την πλειοψηφία στα συνδικάτα και εμείς (δηλαδή το ΠΑΣΟΚ) να παίρνουμε στις εκλογές 48%»  («επιχείρημα» που αναπαρήγαγαν  και τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ για να δικαιολογήσουν το πραξικόπημα στη ΓΣΕΕ, και τον διορισμό Ραυτόπουλου, που δεν διέφεραν σε τίποτα από τις πρακτικές των εποχών της δεξιάς).

Ας δούμε όμως και κάποια στοιχεία από το βιογραφικό του κ. Ραυτόπουλου, από την επίσημη ιστοσελίδα του. Ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, μέλος και αναπληρωτής Γραμματέας της Επιτροπής Συνδικαλιστικού, μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου,  μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ 1977 - 2004. Διετέλεσε Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1992-1994). Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων (1995-1996). Του ΠΑΣΟΚ και επί ΠΑΣΟΚ φυσικά, να μην ξεχνιόμαστε, όσο κι αν ο ίδιος ο κ. Ραυτόπουλος επιχειρεί να κοροϊδέψει σήμερα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και την ελληνική κοινωνία ολόκληρη. Είναι τυχαίο που στο  βιογραφικό του, δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη ΠΑΣΟΚ; Όχι. Όπως ίσως να μην είναι τυχαίο και το γεγονός πως από την επίσημη ιστοσελίδα της ΓΣΕΕ, στην καρτέλα με τα συνέδρια της Ομοσπονδίας, ενώ υπάρχει ιστορική αναφορά (έστω ανακριβής σε κάποιες περιπτώσεις) σε όλα τα συνέδρια από την ίδρυσή της, στα συνέδρια της εποχής των διορισμών του Ραυτόπουλου στην προεδρία της ΓΣΕΕ (22ο και 23ο), οι σελίδες είναι λευκές!

Και ενώ η ιστορία από χρόνια είχε πετάξει τον κ. Ραυτόπουλο στα αζήτητα, ο ίδιος  έκανε την εμφάνισή του, πού λέτε; Στην Πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρώντας να αναλάβει πόστο στην «νέα εποχή» που ανατέλλει κάτω από τον ήλιο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα «γιούχα» και τα «έξω» ακούστηκαν πολύ μακριά από το στάδιο που γινόταν η συνδιάσκεψη, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του κ. Ραυτόπουλου αλλά και όταν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (λέγε με Αλέξη) προσπάθησε να τον τοποθετήσει αριστίνδην!!! (η λέξη αυτή χρησιμοποιείται σύμφωνα με το λεξικό Μπαμπινιώτη: «για όσους επιλέγονται λόγω της αξίας τους σε συγκεκριμένο αξίωμα, με ελεύθερη επιλογή της ηγεσίας», χωρίς δηλαδή να ψηφιστεί από τα όργανα του κόμματος!!!)  στη Συντονιστική Επιτροπή (το κορυφαίο όργανο του κόμματος). Δεν τα κατάφερε ο Αλέξης, αλλά κάποιον τρόπο θα βρει στο μέλλον. Η τεράστια πείρα του κ. Ραυτόπουλου  είναι πολύτιμη και η «αξία» του αναμφισβήτητη. Θα του χρειαστούν.

Λάμπρος Κανελλόπουλος,  Πρόεδρος της ΓΣΕΕ (1989 -1993).

Εντάχθηκε στο ΠΑ.ΣO.Κ. από την ίδρυση του και είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από το 1984. Βουλευτής ΠΑΣΟΚ 1993-1996-2000. Διετέλεσε υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από 22.1.96 έως 25.9.96. Γραμματέας της ΠΑΣΚΕ από το 1986. Μέλος της Επιτροπής επεξεργασίας του κυβερνητικού προγράμματος του ΠΑΣOΚ (1993). Γραμματέας του Τομέα Συνδικαλιστικού του ΠΑΣOΚ (από τις αρχές του 1994). Μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΚΕ του ΠΑΣOΚ από το 1984. Από το 2001 Πρόεδρος της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής UNICEF. Αν κάποιος αναρωτηθεί για το τελευταίο, δηλαδή τι σχέση μπορεί να έχει ένας πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ με το αντικείμενο αυτό, η απάντηση είναι κοινή με αυτή του ερωτήματος «πως γίνεται και σε θέσεις, όπως γενικών γραμματέων υπουργείων, προέδρων οργανισμών κλπ. διορίζονται πάντα όσοι δεν ξαναβγήκαν βουλευτές». Κανένας δεν μένει χωρίς δουλειά.

Χρήστος Πρωτόπαπας, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ (1993 – 1996)

Από το πλούσιο  βιογραφικό του: Ενταγμένος ιδεολογικά και κομματικά στο ΠΑΣΟΚ από το 1976. Εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από το 1990 έως το 2005. Επί σειρά ετών ήταν Γραμματέας της ΠΑΣΚΕ. Διετέλεσε μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ. Επί σειρά ετών ήταν αναπληρωτής Γραμματέας του Τομέα Συνδικαλιστικού του ΠΑΣΟΚ. Από το 2005 έως σήμερα είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ εξελέγη για πρώτη φορά στις 22.09.1996 στη Β’ Περιφέρεια Αθηνών. Στη συνέχεια, ανέλαβε τα καθήκοντα του Υφυπουργού Εργασίας & Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στις εκλογές της 9ης Απριλίου 2000 επανεκλέγεται Βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β’ Περιφέρεια Αθηνών, διατηρεί τη θέση του ως Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ενώ του ανατίθεται και η αρμοδιότητα της δημιουργίας του "Ολυμπιακού Χωριού", για τους αγώνες του 2004. Τον Οκτώβριο του 2001 αναλαμβάνει τα καθήκοντα του Υπουργού Τύπου & Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης μέχρι το Φλεβάρη του 2004 οπότε και προκηρύχθηκαν εκλογές. Στις εκλογές της 7ης Μαρτίου 2004 επανεξελέγη Βουλευτής.

Τον Ιούνιο του 2006 ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου τον όρισε Συντονιστή του Τομέα Ανάπτυξης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ενώ από τον Δεκέμβρη του 2006 έως τον Ιούλιο του 2007 ήταν Υπεύθυνος του Τομέα Υγείας και Πρόνοιας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Τον Οκτώβρη του 2009 επανεκλέγεται Βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β’ Περιφέρεια Αθηνών, ορίζεται Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ. Ο πρώην συνδικαλιστής κ. Πρωτόπαπας... υπηρετώντας τον ελληνικό λαό στο κοινοβούλιο, όχι απλά υπερψήφισε τα μνημόνια και κάθε αντεργατικό-αντιλαϊκό νομοσχέδιο που τον εξαθλιώνουν, αλλά υπερασπίζεται και με φανατισμό τις επιλογές του. Ανήκει στους πρωτεργάτες αυτής της πολιτικής.

Χρήστος Πολυζωγόπουλος, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ (1996 – 2006)

Από το βιογραφικό του: Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ από τη μεταπολίτευση (2ο Συνέδριο) αδιάλειπτα ως σήμερα. Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου και στη συνέχεια μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου (Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ Μάρτη 2005) του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε:  Γραμματέας της ΠΑΣΚΕ.  Αναπληρωτής Γραμματέας του Τομέα Συνδικαλιστικού του ΠΑΣΟΚ.  Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικών Κινητοποιήσεων του ΠΑΣΟΚ, υπεύθυνος για τα Μαζικά Κινήματα  Μέλος της 9μελούς Επιτροπής Εκλογικού Αγώνα του ΠΑΣΟΚ και υπεύθυνος για τις Δημοτικές και Νομαρχιακές Εκλογές (νομός Αττικής).  Συντονιστής Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου 2008 (ΚΟΕΣ) του ΠΑΣΟΚ.

Γιάννης Παναγόπουλος, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ (2006 - )

Ακολουθεί απόσπασμα από το βιογραφικό του κ. Παναγόπουλου: Πρόεδρος της ΠΑΣΚΕ, και µέλος του Εθνικού Συµβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για «χρώματα» και κόμματα. Μήπως ήταν αχρωμάτιστοι και ακομμάτιστοι οι προαναφερόμενοι συνδικαλιστές; Μήπως οι παρατάξεις που τους ανέδειξαν; Διαβάζοντας τα βιογραφικά όλων αυτών των κυρίων (δεν αναφερόμαστε στον Ορέστη Χατζηβασιλείου) βλέπουμε πως προέρχονται όλοι από έναν πολιτικό φορέα (ΠΑΣΟΚ) που διαχειρίστηκε για σχεδόν τρεις δεκαετίες την εξουσία που του έδωσε ο λαός, υπηρετώντας πολιτικές αντίθετες στα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού. Οι πρωθυπουργοί άλλαζαν,  οι κυβερνήσεις ανασχηματίζονταν, όμως η προσηλωμένη στα συμφέροντα της πλουτοκρατίας πολιτική παρέμενε σταθερή. Σε μια διαδρομή  που πέρασε από διάφορα στάδια (αριστερή δημαγωγία, παρασιτισμός, «αυριανισμός», «εκσυγχρονισμός», «ισχυρή Ελλάδα», «λεφτά υπάρχουν» κλπ.) μέχρι την Ελλάδα του σήμερα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Οι ίδιοι συνδικαλιστές άλλωστε μετά τη θητεία τους στη ΓΣΕΕ, εξαργύρωναν την προσφορά τους με υπουργικούς θώκους ή άλλες θέσεις που χάραζαν ή υλοποιούσαν τις αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές. Και όλοι τους φυσικά (εκτός Ραυτόπουλου που τελευταία έγινε θαμώνας της Κουμουνδούρου) μέχρι σήμερα παραμένουν πιστοί στο κόμμα που τους ανέθρεψε.

Πρέπει ένας εργάτης, ένας συνδικαλιστής ή ένας πολίτης γενικότερα να σταθεί μακριά από χρώματα και κόμματα; Και γιατί ο κ. Παναγόπουλος αναπαράγει μέσα από την ανακοίνωση της ΓΣΕΕ το παραμύθι του «ανεξάρτητου» και του «ακομμάτιστου», που πλασάρει έντεχνα η άρχουσα τάξη και τα επιτελεία της προπαγάνδας της; Η απάντηση είναι ΟΧΙ και την ξέρουν καλά και αυτοί και εμείς. Γιατί τα προβλήματα του εργάτη δεν δημιουργούνται από παρθενογένεση, αλλά από πολιτικές, και οι πολιτικές όπως είναι γνωστό υποστηρίζουν συμφέροντα. Και επειδή η κοινωνία που ζούμε, η οποία είναι και λέγεται καπιταλιστική -όσο και αν κάποιοι «δαγκώνονται» μόλις ακούν αυτοί τη λέξη- χωρίζεται σε τάξεις, τα συμφέροντα της τάξης των εργατών (που παράγουν ό,τι κινείται και δεν κινείται γύρω μας χωρίς να κερδίζουν αυτό που δικαιούνται), αναπόφευκτα θα έρθουν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα  της άρχουσας τάξης, της τάξης των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών, δηλαδή αυτών που  συσσωρεύουν τον πλούτο.

Όσο κοντή μνήμη κι αν έχει ο λαός, η ιστορία καταγράφει την πορεία όλων των κομμάτων και των προσώπων που τα υπηρετούν και κρατάει το κατάστιχό της ανοιχτό στον καθένα. Το κόμμα του κυρίου Παναγόπουλου, του κυρίου Πολυζωγόπουλου, του κυρίου Πρωτόπαπα, του κυρίου Κανελλόπουλου και του κυρίου Ραυτόπουλου, το ΠΑΣΟΚ, υπηρέτησε πιστά τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, κρυμένο πίσω από τη μάσκα της αριστεράς παλιά και  της κεντροαριστεράς  αργότερα, μέχρι που την πέταξε και έδειξε το πραγματικό, αποκρουστικό του  «πρόσωπο».

Δεν είναι τυχαίο που η προπαγάνδα υπέρ του «ανεξάρτητου» συνδικαλισμού εκπορεύεται από τα επιτελεία της άρχουσας τάξης. Θέλουν να κρατήσουν τον εργάτη αμέτοχο σε όσα του συμβαίνουν, να μην αντιδρά, υποταγμένο. Και αν αντιδράσει να το κάνει με τρόπο ανώδυνο για αυτούς και τα συμφέροντά τους. Έτσι θα εκτονωθεί γρήγορα  και θα μπορούν μετά πάλι να τον ελέγχουν. Και αυτοί οι συνδικαλιστές και οι παρατάξεις τους που ευαγγελίζονται το «όλοι μαζί ενωμένοι αλλά μακριά από κόμματα», από το 1981 μέχρι σήμερα, υπηρετώντας το κόμμα τους  και τα συμφέροντα που αυτό υπηρετεί, έκαναν τα πάντα για να ευνουχίσουν το συνδικαλιστικό κίνημα, να αποπροσανατολίσουν τους αγώνες των εργαζομένων, να συκοφαντήσουν και να χτυπήσουν τις ταξικές δυνάμεις, καταφέρνοντας σε μεγάλο βαθμό να απαξιώσουν τον θεσμό του συνδικαλισμού και να κλείσουν τον κόσμο της δουλειάς στο σπίτι.

Γι’ αυτό οι εργάτες σήμερα, όλοι οι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι, πρέπει να γυρίσουν την πλάτη σε αυτούς, το κόμμα τους και όλα τα κόμματα που τους κοροϊδεύουν. Διαθέτουν την πείρα να δουν το συμφέρον τους και να κρίνουν ποιες δυνάμεις το υποστηρίζουν. Κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει μόνος του. Απέναντι στη λαίλαπα της καπιταλιστικής επίθεσης, η πιο δυνατή απάντηση θα δοθεί με την οργάνωση των πολλών, με την πάλη της εργατικής τάξης που θα συνειδητοποιήσει  τη δύναμή της και θα αναλάβει τις ευθύνες της. Και όταν μιλήσει, η φωνή της θα ακουστεί σαν βροντή.

 

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2013]

Υπουργός Εργασίας Βρούτσης: Δεν ξέρω, δεν μπορώ, θα δούμε… για τις συντάξεις των εργατοπατέρων

Ο λαλίστατος -όταν πρόκειται να επιχειρηματολογήσει υπέρ της κατάργησης ενός εργατικού δικαιώματος-  υπουργός Εργασίας κύριος Βρούτσης, ικανότατος υπηρέτης-εφαρμοστής των άγριων πολιτικών υπέρ του κεφαλαίου, προβαλλόμενος από τα αστικά ΜΜΕ σαν ισχυρός «διαπραγματευτής» με την τρόικα, δηλώνει… αδυναμία να δώσει συγκεκριμένα στοιχεία στη Βουλή, για το πόσοι και ποιοι είναι αυτοί που παίρνουν σύνταξη «λόγω συνδικαλιστικής ιδιότητας».

Δηλαδή για το πόσοι και ποιοι εργατοπατέρες επωφελήθηκαν από έναν νόμο που έφτιαξε η Μεταξική δικτατορία (και ισχύει μέχρι σήμερα!) για να μπορεί το σύστημα να εξασφαλίζει  οικονομικά μέχρι και τα βαθιά γεράματα τους εργατοπατέρες συνδικαλιστές, ανταμείβοντάς τους με αυτόν τον τρόπο για τις πολυτιμότατες υπηρεσίες τους σε αυτό. Ένα νόμο που το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα διεκδικούσε πάντα την κατάργσή του.

Τα στοιχεία ζήτησαν με ερώτηση που κατέθεσαν βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, στην οποία ζητούσαν να μάθουν ποιοι λαμβάνουν ονομαστικά τη σύνταξη αυτή τα τελευταία 20 χρόνια, ποιες είναι οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση της «Ειδικής Σύνταξης» και «αν ισχύει και για περιπτώσεις συνδικαλιστών, οι οποίοι θήτευσαν στο Κοινοβούλιο ή σε υπουργικούς θώκους».

Όπως αναφέρει η είδηση από το ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Σε έγγραφο του υπουργού Εργασίας Γιάννη Βρούτση που διαβιβάστηκε στη Βουλή διευκρινίζεται ότι, «στο μηχανογραφικό αρχείο που τηρείται για τους συνταξιούχους του τέως Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης Εκπροσώπων και Υπαλλήλων Εργατικών Επαγγελματικών Οργανώσεων (ΤΕΑΕΥΕΕΟ) το οποίο έχει συγχωνευθεί από το 1999 στο ΙΚΑ-ΤΕΑΜ, μετέπειτα ΕΤΕΑΜ και σήμερα ΕΤΕΑ, δεν υπάρχει ένδειξη που να διαχωρίζει τους συνταξιούχους λόγω συνδικαλιστικής δράσης». Όπως αναφέρει ο κ. Βρούτσης, «ονομαστικά στοιχεία θα υπάρξουν αφού γίνει η επεξεργασία και ο διαχωρισμός των εν λόγω συνταξιούχων από τους αντίστοιχους ατομικούς φακέλους που τηρούνται στα αρμόδια υποκαταστήματα του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, από τα οποία εξυπηρετείται το τέως ΕΤΕΑΜ».

Με δυο λόγια, ζήσε Μάη μου… Ειδικά για το τελευταίο ερώτημα - για το εάν την σύνταξη έλαβαν συνδικαλιστές, οι οποίοι θήτευσαν στο κοινοβούλιο ή σε υπουργικούς θώκους- ο κ. Βρούτσης «επισημαίνει στους βουλευτές ότι προκειμένου ασφαλισμένος να δικαιωθεί σύνταξης λόγω συνδικαλιστικής ιδιότητας, δεν εξετάζεται αν αυτός έχει θητεύσει στο Κοινοβούλιο ή σε υπουργικό θώκο, παρά μόνο αν πληρούνται οι σχετικές συνταξιοδοτικές προϋποθέσεις του τέως ΤΕΑΕΥΕΕΟ». Ο υπουργός σημειώνει ταυτόχρονα ότι «η σύνταξη αυτή χορηγείται χωρίς να απαιτείται προηγούμενη συνταξιοδότηση από φορέα κύριας ασφάλισης, ενώ δεν εφαρμόζονται οι διατάξεις περί διπλοσυνταξιούχων και χορηγείται παράλληλα με την επικουρική σύνταξη λόγω απασχόλησης».

Συντάξεις από παντού για κάποιους που ίσως και να μη δούλεψαν πραγματικά ποτέ στη ζωή τους. Προσέφεραν όμως ανεκτίμητες υπηρεσίες στα αφεντικά τους, ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων που δήθεν εκπροσωπούσαν…

«Σε κάθε περίπτωση ο υπουργός Εργασίας σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι στο πλαίσιο εξορθολογισμού του ασφαλιστικού συστήματος, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ειδικές αυτές συνδικαλιστικές συντάξεις χρηματοδοτούνται κατά κύριο λόγο από μέρος των εσόδων των ασφαλιστικών οργανισμών, προωθείται νομοθετική ρύθμιση για τη διακοπή χορήγησης τους και την κατάργηση του σχετικού δικαιώματος».

Για να καταλαβαινόμαστε λοιπόν, όταν ο υπουργός λέει ότι οι συντάξεις των εργατοπατέρων «χρηματοδοτούνται κατά κύριο λόγο από μέρος των εσόδων των ασφαλιστικών οργανισμών», εννοεί πως πρόκειται για ποσοστά από τις ασφαλιστικές εισφορές αυτών που δουλεύουν  στο μεροκάματο και είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ. Από τον δικό τους ιδρώτα τρέφονται τα παράσιτα.

Τέλος, η είδηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ κάνει αναφορά και  στο νόμο του Μεταξά, στον οποίο καταγράφονται οι προϋποθέσεις για να πάρει κάποιος σύνταξη εργατοπατέρα: «ο νόμος 971/1937 παρείχε το δικαίωμα ειδικής σύνταξης σε συνδικαλιστικούς εκπροσώπους και ότι Πρόεδροι, Γενικοί Γραμματείς Πρωτοβάθμιων και Δευτεροβάθμιων Συνδικαλιστικών Οργανώσεων, μέλη της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος που διετέλεσαν για 12 χρόνια μέχρι και το 1999, σε ένα από τα αξιώματα αυτά δικαιούνται την καταβολή της. Η σύνταξη χορηγείται από το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και χρηματοδοτείται με ποσοστό επί των ασφαλιστικών εισφορών του ΙΚΑ.» 

 

[ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2012]

Σας θυμίζει κάτι το όνομα «Λυκιαρδόπουλος» κύριε Βρούτση;

Ο περιβόητος Λυκιαρδόπουλος

Αποτελεί μέγιστη πρόκληση για τους εργαζόμενους η ξαφνική «ανακάλυψη» από τον χασάπη των εργατικών δικαιωμάτων, υπουργό «εργασίας» Βρούτση, των εργατοπατέρων κυβερνοσυνδικαλιστών και των συνταξιοδοτικών και άλλων προνομίων που απολαμβάνουν ελέω των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, εδώ και πολλές δεκαετίες. Αποτελεί πρόκληση και η χρονική στιγμή –λίγες μέρες πριν τον απεργιακό παλλαϊκό ξεσηκωμό- που διάλεξε να κάνει σαματά με αφορμή το κόψιμο των συντάξεών τους και να συκοφαντήσει για μια ακόμη φορά το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Δεν είχε ακουστά ο κύριος Βρούτσης τι σημαίνει εργατοπατέρες; Δεν ήξερε τίνος δημιούργημα είναι; ποιον υπηρετούν; ποιον ρόλο έπαιξαν και ακόμα παίζουν μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα; Δεν πιστεύουμε πως έχει δα τόσο κοντή μνήμη, τεχνοκράτης γαρ… μάλλον για
επιλεκτική πρόκειται  και  χαρακτηρίζει  αυτόν και το συνάφι του. Αντίθετα, η κοντή μνήμη είναι κύριο χαρακτηριστικό  αυτών που τους ψηφίζουν και τους δίνουν το δικαίωμα να προκαλούν και να χλευάζουν το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα που αντιστέκεται στα αντεργατικά, απάνθρωπα σχέδιά τους.

Να του θυμίσουμε εμείς λοιπόν του κυρίου υπουργού. Και όχι μόνο αυτού. Να θυμίσουμε και σ’ αυτούς που συγκυβερνούν μαζί του, στα συνεταιράκια του. Στο ΠΑΣΟΚ που εξέθρεψε και γιγάντωσε (με το αζημίωτο…φυσικά) τον  κυβερνητικό συνδικαλισμό των εγκάθετων εργατοπατέρων και στην συνέχεια τον «εκσυγχρόνισε». Και στην «αριστερή» ΔΗΜΑΡ, που οι συνδικαλιστές της (κάτω από την ίδια ιδεολογική στέγη ανεξάρτητα κόμματος) γίνονταν ορντινάτζες τους  και έδιναν  τα πάντα για να έχουν την εύνοιά τους. Να θυμίσουμε σε όλους αυτούς που παίζουν,  εκτός από την επιβίωσή μας και με την νοημοσύνη μας, μια μόνο από τις πολλές περιπτώσεις εγκάθετων συνδικαλιστών. Ο «παντός καιρού» και κυβέρνησης Λυκιαρδόπουλος που μόλυνε με την παρουσία και ανάμιξή του, τον ιστορικό κλάδο των οικοδόμων για δεκαετίες.

Δημοσιεύουμε ένα τρικάκι-καταγγελία της Ομοσπονδίας Οικοδόμων με μια φωτογραφία που «λέει» πολλά, και ένα "βιογραφικό" του περιβόητου εργατοπατέρα Λυκιαρδόπουλου. Τον Απρίλη του 1986 όταν στην «σοσιαλιστική» κυβέρνηση Α. Παπανδρέου ξεχώριζε με την παρουσία του ως υπουργός εργασίας ο ανεκδιήγητος Ευάγγελος Γιαννόπουλος, γινόταν το νόθο 23ο συνέδριο που οργάνωναν οι διορισμένοι της ΓΣΕΕ.  Στη φωτογραφία του τρικ-καταγγελίας με τίτλο «Να ποιοι συνεργάζονται με ποιους», ο Γιαννόπουλος χαριεντίζεται με τον χουντοσυνδικαλιστή  Λυκιαρδόπουλο στο χώρο του συνεδρίου.

 Αντιγράφουμε την καταγγελία ολόκληρη, για να γίνει πιο εύκολη η ανάγνωσή της:

«ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

Να ποιοι συνεργάζονται με ποιους

Η φωτογραφία αυτή  δημοσιεύτηκε στον ημερήσιο τύπο στις 5 Απρίλη 1986. Τα δυο κεντρικά πρόσωπα είναι: Αριστερά ο γνωστός χουντικός εργατοκάπηλος διασπαστής του κλάδου των οικοδόμων Λυκιαρδόπουλος και δεξιά ο υπουργός Εργασίας Ε. Γιαννόπουλος. Η φωτογραφία τραβήχτηκε την Παρασκευή 4 Απρίλη στη διάρκεια του νόθου 23ου συνέδριου που οργάνωσαν οι διορισμένοι της Γ.Σ.Ε.Ε. Η φωτογραφία «μιλάει» από μόνη της και ίσως δεν χρειάζονται σχόλια. Για την ιστορία αναφέρουμε μερικά:

1. Ο Λυκιαρδόπουλος από το 1931 μέχρι το 1950 έχει σε βάρος του 11 καταδικαστικές αποφάσεις δικαστηρίων για ποινικά αδικήματα όπως λιποταξία, κλοπές, σωματική βλάβη κλπ.
2. Το 1953 με καθοδηγητές τους εκπροσώπους της Αμερικάνικης Πρεσβείας Μακ Κόη και Γκουντ, τον υπουργό εργασίας Λ. Γονή και τον οργανωτικό της Γ.Σ.Ε.Ε. Πατσαντζή, ο Λυκιαρδόπουλος ίδρυσε διασπαστική Ομοσπονδία Οικοδόμων και μέχρι σήμερα δρα πάντα σαν διασπαστής του κλάδου ζώντας απ’ τα κονδύλια του ΟΔΕΠΕΣ και της Εργατικής Εστίας.
3. Στη διάρκεια της δικτατορίας υπηρετεί τη Χούντα από το πόστο του σαν Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων. Συγχαίρει τους δικτάτορες για το αιματοκύλισμα του Πολυτεχνείου.
4. Το 1976 χάνει την Ομοσπονδία Οικοδόμων και Συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας στο 9ο Συνέδριο, που περνάει πια σε ταξικά χέρια. Αμέσως το 1977 ιδρύει Ομοσπονδία με σωματεία σφραγίδες.
5. Μετά το 1981 προσφέρει τις υπηρεσίες του στο νέο κυβερνητικό συνδικαλισμό. Τη χρηματοδότησή του μετά την κατάργηση του ΟΔΕΠΕΣ αναλαμβάνει το Υπουργείο Εργασίας με τα κονδύλια του 3% τη; Εργατικής Εστίας. Πέρα απ’ την «Ομοσπονδία» που έφτιαξε, δημιούργησε και «Εργατικό Κέντρο Νομών Αττικής Πειραιά και Νήσων» για επιπλέον κονδύλια. Παρά το ότι απ’ το 22ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ ενέκριναν να πάρει μέρος για να εξασφαλίσουν τους ψήφους και την περιπόθητη «αυτοδυναμία» αφού προηγούμενα οι οργανώσεις φαντάσματα του Λυκιαρδόπουλου είχαν χρηματοδοτηθεί γενναία από τον υπουργό Εργασίας. Στις 12 Μάρτη πήρε άλλες 500.000 δραχμές.

Όσοι μιλάνε για «ανίερες συμμαχίες» και για «σύμπλευση» ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους απ’ την ιερή συμμαχία Λυκιαρδόπουλου-Γιαννόπουλου, τους εναγκαλισμούς τους και τα πλατιά τους χαμόγελα. Σημειώνουμε ότι πριν λίγες μέρες είχε δημοσιευτεί φωτογραφία του Λυκιαρδόπουλου με τον Πρωθυπουργό κ. Α. Παπανδρέου.

Καταγγέλουμε τον υπουργό Εργασίας γι’ αυτή την πρόκληση προς τον κλάδο και καλούμε τους Οικοδόμους να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

-Να με ποιους συνεργάζεται η κυβέρνηση για να περάσει τα αντεργατικά της μέτρα, μιλώντας ταυτόχρονα για «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό».

-Να με ποιους συνδιαλέγεται για να καθυποτάξει το συνδικαλιστικό κίνημα.

-Να με ποιους συμμαχεί για να διαμορφώσει συσχετισμούς στα συνδικαλιστικά όργανα ώστε να τα μετατρέψει σε απεργοσπαστικούς μηχανισμούς.

Οι Οικοδόμοι απορρίπτοντας κάθε κήρυγμα διάσπασης, ενωμένοι και αποφασιστικά προχωρούν στον αγώνα για τη λύση των προβλημάτων και τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Ο Πρόεδρος

Δ. ΜΑΥΡΟΔΟΓΛΟΥ

Ο Γεν. Γραμματέας

Κ. ΦΛΑΜΠΟΥΡΑΣ»

Κύριε υπουργέ Βρούτση και λοιποί συνέταιροι κυβερνώντες, θέλουμε  να πιστεύουμε πως βοηθήσαμε στο «φρεσκάρισμα» της μνήμης σας. Με αφορμή τον περιβόητο Λυκιαρδόπουλο, "θυμηθήκατε" πως έκαναν την εμφάνισή τους, πως έδρασαν δίπλα σε κάθε κυβέρνηση, ανεξαρτήτως πολιτεύματος, πως έτρωγαν και έπιναν από τον ιδρώτα-εισφορές των εργαζομένων, οι εργατοπατέρες, έτσι ώστε να μπορούν να είναι πάντα το δεξί σας χέρι και να δρουν διασπαστικά στο συνδικαλιστικό κίνημα προς όφελος των αφεντικών σας. Θέλουμε να ελπίζουμε τώρα, πως  την επόμενη φορά που θα αναφερθείτε στο συνδικαλιστικό κίνημα, θα είστε –τουλάχιστον- λιγότερο προκλητικοί. Στο σπίτι του κρεμασμένου, ξέρετε, δεν μιλάνε για σκοινί…

 

[ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2012]

Πλειοψηφία ΓΣΕΕ – Παναγόπουλος: «Αγωνιστικές παρεμβάσεις»… μέσω δικαστηρίων…

Αυτή είναι η «απάντηση» του προέδρου της ΓΣΕΕ των κυβερνοσυνδικαλιστών Παναγόπουλου, στο κάλεσμα της ΔΑΣ («Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία») και του ΠΑΜΕ, προς την Εκτελεστική Επιτροπή της Συνομοσπονδίας να συνεδριάσουν τα όργανα και να αποφασιστεί η αγωνιστική απάντηση των εργαζομένων στα νέα μέτρα της συγκυβέρνησης.

«Η κλιμάκωση της δράσης της εργατικής τάξης στον Ιδιωτικό και Δημόσιο τομέα, των άνεργων, των συνταξιούχων, είναι η μόνη απάντηση. Καμία νομιμοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής. Να καταργηθούν τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις και όλοι οι αντεργατικοί νόμοι. Να πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο και τα μονοπώλια. Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση. Η απάντηση πρέπει να είναι καλά σχεδιασμένη. ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ!»,

έγραφε μεταξύ άλλων στην επιστολή της προς τη ΓΣΕΕ η ΔΑΣ (ολόκληρη ΕΔΩ).

Απ’ ότι φαίνεται όμως το αυτί της πλειοψηφίας και του προέδρου της, δεν ιδρώνει. Μετά τη συνάντηση της ΓΣΕΕ με την τρόικα, ο Παναγόπουλος έκανε «βαρυσήμαντη» δήλωση προς τα ΜΜΕ. Αφού περιγράφει την δεινή θέση που βρίσκονται οι εργαζόμενοι… Αφού  κατηγορεί κυβέρνηση και τρόικα για… ξεροκεφαλιά και αναξιοπιστία… 

…ψάχνει ο έρμος ο  αναγνώστης να βρει στο κείμενο ποια είναι η απάντηση που ετοιμάζεται να δώσει η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση της χώρας. Ψάχνει εκείνη τη «μαγική» λέξη. Σκέφτεται (ο αναγνώστης) «δεν μπορεί βρε αδερφέ, μια απεργία, έστω για τα μάτια του κόσμου, θα την προκηρύξουν. Δηλαδή τι άλλο περιμένουν να γίνει για να το κάνουν»…

Όσο  όμως και να ψάξει κανείς στην δήλωση Παναγόπουλου (ολόκληρη ΕΔΩ), η μοναδική αναφορά στη λέξη «αγώνας», γίνεται στην ακόλουθη φράση:

«Γι΄αυτό το λόγο εμείς θα συνεχίσουμε τις αγωνιστικές παρεμβάσεις μας. Τις παρεμβάσεις στα διεθνή δικαστήρια, στα ελληνικά δικαστήρια, προσπαθώντας να ανακόψουμε και να ακυρώσουμε αυτό το κύμα της επίθεσης»…

Τα «κοντέρ» της ξεφτίλας και του ξεπεσμού των κυβερνοσυνδικαλιστών, έχουν σπάσει...από καιρό. Αξίζουν και με το παραπάνω τους μισθούς τους… Όμως σήμερα είναι πιο επικίνδυνοι από ποτέ. Όσο επικίνδυνοι είναι κι αυτοί που μας κυβερνούν. Η εργατική τάξη της χώρας πρέπει να κόψει το σκοινί με το οποίο  την κρατούν δεμένη  χειροπόδαρα τα τσιράκια του κεφαλαίου. Πρέπει να τους παρακάμψει, να τους καταργήσει στην πράξη. Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό, τόσο το καλύτερο.

 

[ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012]

Οι σύγχρονοι εργατοπατέρες ξεπέρασαν κάθε όριο

Θυμάμαι κάποιους  εγκάθετους εργατοπατέρες μερικές δεκαετίες πριν, όταν εγώ ήμουν πιτσιρικάς, κι αυτοί στις δόξες τους. Όταν ο ταξικός αντίπαλος στεκόταν απέναντι σχεδόν γυμνός και δεν είχε  φορέσει ακόμα πράσινους  μανδύες με  ροζ μπουτονιέρες. Μου έρχονται στο μυαλό   o Μακρής, o Θεοδωρόπουλος, o Λυκιαρδόπουλος κα. Την εποχή που το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα αγωνιζόταν ν’ απαγκιστρωθεί απ’ τον σφιχτό εναγκαλισμό της εξουσίας, αυτοί βρίσκονταν απέναντί του, συνεπείς στ’ αφεντικά τους. Πρόεδροι ομοσπονδιών ή εργατικών κέντρων, διέγραφαν με περισσή ευκολία κάθε σωματείο που άρθρωνε λόγο ταξικό και αποκτούσε κατεύθυνση διεκδικητική.  Μετά από πολλούς αγώνες ήρθε η ώρα που οι ίδιοι οι εργάτες τους έστειλαν με τις κλωτσιές στα σπίτια τους. Είχαν και κάμποσες «συντάξεις» να μασουλήσουν βέβαια, τόσες... υπηρεσίες η πατρίδα δεν μπορούσε παρά να τους τις αναγνωρίσει.

Όταν η Δεξιά φόρεσε τον… πράσινο μανδύα της, άλλαξε και η τακτική των εργατοπατέρων. Ο σκοπός τους όμως δεν άλλαξε. Παρέμειναν πιστοί στο να υπονομεύουν κάθε ταξική διεκδίκηση, να συκοφαντούν κάθε αγωνιστική φωνή, να φρενάρουν την οργή των εργαζομένων και παράλληλα να… «διαλέγονται κοινωνικά» με τ’ αφεντικά τους, κόντρα ακόμα και στην κοινή λογική που θέλει τους εκπροσώπους των εργαζομένων να υπηρετούν αυτούς που τους εξέλεξαν κι όχι τους εργοδότες  τους.

Οι δυνάμεις που εκφράζουν οι πλειοψηφίες των  ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και πολλών ακόμα εργατικών κέντρων σήμερα, συνετέλεσαν στην απαξίωση  των εργατικών διεκδικήσεων από μεγάλα τμήματα εργαζομένων, σπρώχνοντάς τους στην απογοήτευση και την αδράνεια, κάνοντας έτσι πιο εύκολα εφαρμόσιμα τα αντιλαϊκά σχέδια του κεφαλαίου. Οι εργατοπατέρες ήταν πάντα το «συνδικαλιστικό»  δεκανίκι της εξουσίας. Η μόνη διαφορά είναι πως ενώ κάποτε διορίζονταν απευθείας από τις κυβερνήσεις, τις τελευταίες δεκαετίες  κατάφεραν να εκλέγονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους. (Υπο)ταγμένοι με συνέπεια στην υπηρεσία του κεφαλαίου.

Αυτό όμως που διάβασα  χτες, ξεπερνάει κάθε όριο υποταγής:

«Μέχρι σήμερα στο 70% περίπου των ΔΕΥΑ έγιναν περικοπές αποδοχών. Σε μερικές σύμφωνα με τα ανώτατα όρια του ενιαίου μισθολογίου και στις περισσότερες στο 35% σε σύγκριση με τους μισθούς του 2009. [ ] Πιστεύουμε η μείωση 35% σε σύγκριση με το έτος 2009 είναι καλύτερη για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων στις ΔΕΥΑ και αυτή προτείνουμε να παλέψουν τα σωματεία».  (!!!!)

Πρόκειται για λίγες γραμμές από ένα δελτίο τύπου της «Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης» που απευθύνεται προς τα σωματεία-μέλη της. Μόλις συνήλθα από το αρχικό σοκ, το έψαξα λίγο περισσότερο. Ψάχνω και βρίσκω την ιστοσελίδα της «συνδικαλιστικής» αυτής οργάνωσης και διαβάζω ολόκληρο το δελτίο τύπου:

«ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 22.02.12

Η ασάφεια που υπάρχει στη νομοθεσία για τις περικοπές αποδοχών συνεχίζει να υφίσταται. Παρά τις πιέσεις της Ομοσπονδίας και τις συναντήσεις με την πολιτική ηγεσία και υπηρεσιακούς παράγοντες των υπουργείων Εσωτερικών και Οικονομικών, δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως το καθεστώς που ισχύει στις ΔΕΥΑ. Μέχρι σήμερα στο 70% περίπου των ΔΕΥΑ έγιναν περικοπές αποδοχών. Σε μερικές σύμφωνα με τα ανώτατα όρια του ενιαίου μισθολογίου και στις  περισσότερες στο 35% σε σύγκριση με τους μισθούς του 2009.

Θέση της Ομοσπονδίας ήταν εξ αρχής να μην δεχθούν τα σωματεία καμία περικοπή στους μισθούς αν δεν ξεκαθαρίσει ποια ρύθμιση ισχύει για τις ΔΕΥΑ και τι μειώσεις πρέπει να γίνουν. Πολλά σωματεία όμως αποφάσισαν να δεχθούν περικοπές μισθών για να μη γίνουν αργότερα με αναδρομική ισχύ. Η Ομοσπονδία συνεχίζει την προσπάθεια να περάσει τις αρχικές της προτάσεις πράγμα βέβαια πολύ δύσκολο με τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί και τις νέες απαιτήσεις της Τρόικας.

Μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα πιστεύουμε η μείωση 35% σε σύγκριση με το έτος 2009 είναι καλύτερη για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στις ΔΕΥΑ και αυτή προτείνουμε να παλέψουν τα σωματεία. Οι περικοπές σύμφωνα με τα ανώτατα όρια ανά εκπαιδευτική κατηγορία του ενιαίου μισθολογίου εγκυμονεί πολλούς κινδύνους για μεγαλύτερες μειώσεις την επόμενη περίοδο. Ακούστηκε τις τελευταίες ημέρες από τις ειδήσεις της ΝΕΤ ότι θα ιδιωτικοποιηθούν υπηρεσίες των δήμων όπως η καθαριότητα, οι παιδικοί σταθμοί, η ύδρευση κλπ.

Παρόλο που η ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών μας διαβεβαιώνει κατηγορηματικά ότι είναι ανοησίες αυτά που ακούγονται για τις υπηρεσίες ύδρευσης πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο. Οι απαιτήσεις της Τρόικας που η κυβέρνηση εφαρμόζει κατά γράμμα δεν ξέρουμε μέχρι που θα φθάσουν. Πλέον η εργασία όχι μόνο των εργαζομένων ιδιωτικού δικαίου αλλά και των μονίμων στο δημόσιο δεν είναι διασφαλισμένη.  Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΥΑ δεν πρόκειται να δεχθούν σε καμία περίπτωση οποιαδήποτε προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών ύδρευσης της περιφέρειας. Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης».

Ξεχωρίζω μερικές προτάσεις από το κατάπτυστο αυτό κείμενο:

«Η ασάφεια που υπάρχει στη νομοθεσία για τις περικοπές αποδοχών συνεχίζει να υφίσταται.»

(Το πρόβλημα για τους εργατοπατέρες δεν είναι οι περικοπές των αποδοχών των εργαζομένων, που έχουν ήδη αποφασιστεί και περνάνε με νόμο, αλλά οι «ασάφειες» του νόμου, για το ακριβές... ύψος τους) !

«Θέση της Ομοσπονδίας ήταν εξ αρχής να μην δεχθούν τα σωματεία καμία περικοπή στους μισθούς αν δεν ξεκαθαρίσει ποια ρύθμιση ισχύει για τις ΔΕΥΑ και τι μειώσεις πρέπει να γίνουν.»

(Λέει η Ομοσπονδία στα σωματεία-μέλη της: μην δέχεστε αποδοχές στους μισθούς αν πρώτα δεν σας πουν πόσο ακριβώς θα σας τους κόψουν. Μη σας… κοροϊδέψουν)!!

«Οι απαιτήσεις της Τρόικας που η κυβέρνηση εφαρμόζει κατά γράμμα δεν ξέρουμε μέχρι που θα φθάσουν.»

(Το γνωστό παραμυθάκι με την «κακή» τρόικα και την «ανήμπορη» κυβέρνηση. Ας είμαστε λοιπόν σύμφωνοι με τις περικοπές που μας ανακοινώνουν, και ας ελπίσουμε να μας πουν… ακριβώς πόσες θα είναι αυτές οι απαιτήσεις, για… να ξέρουμε κι εμείς ρε παιδιά, γιατί άμα… νευριάσει η τρόικα, θα γίνει ακόμα πιο… κακιά και θα μας περικόψει κι άλλα)!!!

Αφήνω για το τέλος το… καλύτερο, εδώ που ακόμα και η λογική «σηκώνει τα χέρια ψηλά». Λες… αυτό δεν γίνεται… Κι όμως:

«Μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα πιστεύουμε η μείωση 35% σε σύγκριση με το έτος 2009 είναι καλύτερη για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στις ΔΕΥΑ και αυτή προτείνουμε να παλέψουν τα σωματεία.»

(Η Ομοσπονδία αφού το σκέφτηκε καλά, συγκρίνοντας τις μειώσεις, αποφάσισε ποια μείωση είναι… καλύτερη και προτείνει στα μέλη της όχι μόνο να δεχτούν μείωση στις αποδοχές παραπάνω και από το 1/3, αλλά ΝΑ… ΠΑΛΕΨΟΥΝ κιόλας για να την επιτύχουν)!!!! Πόσα θαυμαστικά να βάλω;;;

Δεν νομίζω να υπάρχει προηγούμενο απόφασης σαν αυτή. Για την ιστορία, έψαξα και βρήκα τα ονόματα αυτών που απαρτίζουν το Δ.Σ. της Ομοσπονδίας. Δεν ξέρω τα πρόσωπά τους, ούτε ποιοι ψήφισαν αυτή την απόφαση, με ποια πλειοψηφία ή  σε ποιες παρατάξεις ανήκουν. Παραθέτω απλώς τα ονόματά τους:

Τίτλος	Ονοματεπώνυμο	Δ.Ε.Υ.Α.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ	ΔΡΑΓΚΟΛΑΣ ΠΑΥΛΟΣ	ΒΕΡΟΙΑΣ
Α' ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ	ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ	ΚΑΒΑΛΑΣ
Β' ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ	ΒΛΑΧΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ	ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ	ΜΗΤΡΑΚΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ	ΛΑΡΙΣΑΣ
ΑΝ. ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ	ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ	ΚΟΖΑΝΗΣ
ΤΑΜΙΑΣ	ΠΕΤΑΛΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ	ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ
ΜΕΛΟΣ	ΒΕΝΤΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ	ΠΥΡΓΟΥ
ΜΕΛΟΣ	ΒΛΑΧΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ	ΚΕΡΚΥΡΑΣ
ΜΕΛΟΣ	ΜΑΝΔΡΩΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	ΤΡΙΠΟΛΗΣ
ΜΕΛΟΣ	ΣΑΛΜΑΤΩΝΙΔΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ	ΣΕΡΡΩΝ
ΜΕΛΟΣ	ΤΖΑΝΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ	ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ
ΜΕΛΟΣ	ΤΣΕΤΣΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ	ΛΑΜΙΑΣ
ΜΕΛΟΣ	ΦΑΣΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Αναρωτήθηκα πολλές φορές μέχρι σήμερα, αν ο ξεπεσμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, έχει όρια. Πολλά όρια βλέπουμε τον τελευταίο καιρό να σπάνε. Απομένει να σπάσουν κάποια στιγμή και τα όρια της αφασίας, της αδράνειας και της υπομονής των εργαζομένων. Να πάρουν με τις κλωτσιές αυτού του είδους τους «εκπροσώπους» συνδικαλιστές και να συσπειρωθούν στις ταξικές δυνάμεις των σωματείων τους, που αγωνίζονται αταλάντευτα στην κατεύθυνση αντίστασης και πάλης για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους. Να πάνε μαζί με αυτούς που αρνούνται να επιλέξουν το όπλο με το οποίο κάποιοι τους καλούν να αυτοκτονήσουν.

[ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2012]